De ideale man

9 Jun

Ik was onderweg naar m’n werk. Het was vroeg, Amsterdam sliep nog, de straten waren leeg. De ochtendzon kroop voorzichtig langs de muren omhoog.
Hij stopte me. Verschrikt uit m’n gedachten keek ik op. Een fietser. Hij vroeg me de weg naar het centraal station. En ik… ik wist niets te zeggen. De weg naar het station was echt makkelijk. Even het kruispunt oversteken dan op het fietspad terecht komen en dat eindeloos lang volgen en dan kom je uiteindelijk bij het centraal, maar ik wist het niet meer. Daar stond hij dan. Vlak voor m’n neus met vragende ogen te wachten op mijn antwoord. Mijn ideale man. Zoals ik me voorgesteld had dat hij eruit zou zien. Toen ik nog op de middelbare school zat en fantaseerde over die prins op het witte paard, toen fantaseerde ik over hem. Over zijn haar, zijn lichaam, zijn gezicht en zijn lach, over hem!
Hij heeft natuurlijk wel door dat ik hem aan zit te staren, het kwijl loopt zowat uit mijn mond. Ik brabbel dat ik het niet weet en loop dan weer door. Terwijl hij me voorbij fietst, probeer ik heel nonchalant m’n ipod te pakken uit m’n tas. Wat natuurlijk niet lukt. Ik nader nu zelf het kruispunt. Zijn stoplicht staat op rood. Hij staat licht voorovergebogen over zijn stuur. Wat is hij nou aan het doen? Laat het nog niet groen worden, laat me nog even kijken. Hier fietst de ideale man mijn leven in en ook weer uit, laat me nog even kijken. Maar de heer is mij niet erg genadig. Tien stappen voor het stoplicht gaat zijn licht op groen. Nou, daar gaat ‘ie en ik laat het gebeuren. Maar wat nou… hij blijft staan, hij fietst helemaal niet weg. Als ik bij het kruispunt kom, staat hij er nog steeds. Ik ben nu bijna naast hem. Hij draait zich om. ‘Hey’, zegt hij. ‘Ik heb de weg gevonden hoor, hier staat een bordje naar centraal.’ Hij strekt zijn arm naar me uit en geeft me een briefje. Ik neem het aan. ‘Ik durfde het je niet te vragen’, zegt hij, ‘je bent zo mooi.’ Ik lees het briefje. Er staat: wil je een keertje met me uit? En zijn nummer. ‘Ik ben James’, zegt hij. ‘Bel je me?’ Ik moet naar rechts bij het kruispunt, hij rechtdoor. ‘Misschien’, zeg ik en ik sla de hoek om.
Die ochtend kwam ik de man  van mijn dromen tegen en hij gaf me zijn nummer. Jammer dat ik al een vriend had…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: