Archief | september, 2011

Werkstress

28 Sep

Het is druk, mensen lopen over van het werk en één voor één zie ik ze omvallen. In alle lagen van ons bedrijf. Dat kan toch niet goed zijn. Op mijn eigen afdeling zijn het drie mensen, in combinatie met nog eens twee mensen op vakantie zorgt dat nu voor zoveel werk dat er nog iemand aan onderdoor dreigt te gaan. En er is niemand die op de rem gaat staan en roept, ho stop. Nu even niet. En zo wordt collega nummer vier vrolijk over de kling gejaagd. En dat terwijl de nieuw ingehuurde collega de hele dag op pad is en als hij wel achter zijn bureau zit krantenknipsels uitknipt. Leuk, nuttig, maar niet nu we overlopen van het werk en ook niet voor het geld dat hij verdient.We laten dit natuurlijk niet zomaar over onze kant gaan. Er zijn al verschillende gesprekken geweest en steeds is men bezig met een oplossing, maar die komt niet echt lekker snel.En deze collega houdt het echt niet veel langer…

Het word tijd dat ik eens actief op zoek ga naar een andere baan!

Flirten met Joost

24 Sep

Ik kwam aan bij een strandfeest en iedereen was er al, ik kende alleen de jarige. Er stonden mensen bij het strandhuisje, er stond een groepje op een steiger en er zat een groepje in de zon achter het windscherm. Die laatste plek leek mij de lekkerste, maar dat zou wel erg proppen en intiem worden voor een groep mensen die je niet kent. Een hoop mannen, vrouwen en kinderen en voor mij werd bij het voorstellen volstrekt niet duidelijk wie bij wie hoorde en wie er single was. Als er al singles waren. Nou minimaal twee. Want die mannen waren al aan het flirten geslagen. Maar toen de zoon van één van hen begon te huilen en hij daar tegelijk met de mama op afliep bleek wel weer dat flirten helemaal niks zegt over je relatiestatus.
Hoe zou dat met die andere man zitten? Hij was duidelijk in me geïnteresseerd en ik vond hem ook leuk. Een hele relaxte jongen, één dag niet geschoren, hoed en zonnebril en ja dat zag er wel goed uit. Maar ach, daarvoor was ik helemaal niet op dit feestje. Ik hield me dus niet met hem bezig, maar voelde steeds zijn blik. Af en toe als er een stilte viel, stelde hij mij een directe vraag, meestal werd ik gered doordat er iets met een van de kinderen was. Maar aan het eind van de dag zaten we naast elkaar. We raakten in gesprek, hij bleek één straat verderop te wonen, dan waar ik een tijd gewoond heb. Misschien dat daarom zijn gezicht zo vertrouwd voelde. Hij woont er nu ook niet meer, maar in Den Haag. We raken in gesprek over die stad, over de politiek, over de PVV en de shock waarin de Hagenaren zijn geraakt na het ronduit asociale gedrag in de Tweede Kamer. Terwijl Hagenezen daar natuurlijk om moeten lachen. Hij vraagt me rechtstreeks naar de vader van mijn kind. Ik vertel dat wij uit elkaar zijn. Hij vind me stoer en heeft veel respect voor single moeders. Hij schuift zijn stoel dichter bij die van mij. Hij is echt heel leuk. We nemen nog een wijntje en praten verder over het jaar dat hij in Londen woonde. Dan gaat er een schaal eten rond. Het meisje dat rondgaat met het eten blijft nog even bij ons staan en zegt dan: ‘Pap, mama wil dat je nu bij haar komt.’
Dusssszz!

Balen

23 Sep

M’n date gaat niet door morgen. M’n auto heeft er voor de derde keer in drie weken de brui aan gegeven en deze keer was fataal. Reparatie is niet zo duur, maar kan pas op een werkdag… maandag dus. Ik heb morgen eerst een strandfeest in Hoek van Holland. Daar ga ik nu dus met de trein heen. Mijn zoon zou daar blijven en ik met de auto op en neer naar de date, maar de reistijd naar de date met het openbaar vervoer is 2,5 uur en terug ook… En dan moet ik daarna van Hoek van Holland nog 1,5 uur naar huis in de trein met een klein doodmoe jongetje. Dat gaat ‘m niet worden… Dus morgen met de trein naar Hoek van Holland en dan weer terug naar huis. Balen zeg.

Lesje opvoeden voor journalisten en politici

22 Sep

En wat staat er dan allemaal in de miljoenennota en waar gaan de debatten in de Tweede Kamer over. Ik weet het niet, ik heb geen idee. Het nieuws en de discussieprogramma’s gaan helemaal niet over de inhoud. Ze vertellen ons over politici die aan het schelden zijn. Die elkaar uitschelden voor bedrijfspoedels en kleuters, die zeggen dat we allemaal de boom in kunnen gaan. Moet ik die debatten dan live gaan kijken om te zien waar het over gaat, wat de standpunten van de verschillende partijen zijn?

Je kan wel weer zien dat er weinig moeders tussen die journalisten zitten. Of vinden jullie dit leuke tv? Ze kunnen wat mij betreft wel een lesje positief opvoeden krijgen. Zowel de journalisten als de Kamerleden. Of zoals iemand bij mij op twitter riep… wat heeft het voor zin de hufterigheid op straat aan te pakken als we het in ons eigen parlement niet eens voor elkaar krijgen? Ik vind het een schande voor de kiezers.

Les 1. negeren, negeren, negeren. Geen aandacht schenken aan het drammerige gedrag van uw peuter. Doe je dat wel, dan leer je ze ermee dat het zin heeft om te drammen.

Les 2. Als de peuter niet luistert, pak dan het speeltje (of waar het om gaat) van hem af en laat hem er 5 minuten niet meer mee spelen.

Les 3. Luistert de peuter dan nog steeds niet, dan mag hij even gaan zitten (haalt hem en u uit de situatie), na het zitten moet de peuter alsnog hetgeen doen u hem opgedragen heeft.

Les 4. werkt dat niet, dan geldt de time out!

Ik zeg: sprekers die zich niet gedragen en niet willen luisteren wordt de spreektijd afgenomen. De volgende ronde mag men weer meedoen, gaat het dan weer fout, dan mogen ze even gaan zitten. Als zij dan nog steeds gaan schelden in plaats van inhoudelijk het debat aangaan dan stoppen ze er maar mee. En laat dat vooral de kamer oplossen en geef er als media geen aandacht aan, anders krijgt die peuter alleen maar z’n zin.

Ik geloof dat dit lesje opvoeding wel op z’n plaats is.

Ghost from the past

20 Sep

Abel belt. Het is 22.00 uur. ‘Heb je de maan al gezien?’ De maan? Nee, ik zat gezapig met mijn vriend op de bank tv te kijken. ‘Heb jij iets van kaasjes of zo of paté?’ ‘Ja, heb ik, wat dan?’ Hij heeft stokbrood en wijn. Het is volle maan, we wonen vlakbij een rivier, daar moet op gedronken worden toch? Door mij dan, hij is gestopt met drinken of ik ook een fles cola mee kan nemen.

M’n vriend kijkt me aan of ik gek geworden ben. ‘Wát ga je doen? Maar het is al laat, ga je nu nog weg? Maar met wie dan en waarom?’ Ik merk dat ik al zo klaar ben met deze relatie. Ik hou juist van die spontane telefoontjes, verrassingen. ‘Maak je geen zorgen’, stel ik hem gerust, ‘ik ga met Abel.’ Abel vindt hij geen probleem, die kent hij. Hij vertrouwt mij en hem dus dat is ’t niet, Maar die drang van mij om steeds de hort op te gaan benauwd hem. Hij herkent dat niet, voelt dat niet en snapt het niet. Ook hij weet dat onze relatie aan het veranderen is. De balans is verstoord en hij krijgt het niet onder controle. Het frustreert hem tot en met. Ik zie het aan hem, maar ik laat hem. Ik pak de cola uit de koelkast, neem wat chips mee en stap op de fiets. Abel woont aan een meer, waar de rivier waar ik langs woon in uitmondt. We ontmoeten elkaar halverwege, gaan op een steiger zitten en praten heel wat af. Hij is een alcoholist, dat wist iedereen, maar nu is hij gestopt met drinken. Maar 2% van de alcoholisten houdt dat vol en hij had het er erg moeilijk mee. Hij had ook nog een voorraadje drank thuis liggen, daar wil hij van af, maar op een leuke manier, niet alles wegspoelen. En dus zitten we daar aan de rivier zijn flessen wijn op te drinken. Ik dus de wijn en hij de cola. Het is een warme zomeravond. Hij trekt het niet goed. Al die mensen die hem zeiden dat hij moest stoppen met drinken, vinden hem nu een zeikerd als hij een biertje afslaat in de kroeg. Waar slaat dat nou weer op, lekkere vrienden zijn dat, is hij daarom gestopt? Kan hij net zo goed weer gaan drinken. We praten de halve nacht. ‘Wil je alsjeblieft even bij me blijven’, vraagt hij. Ik fiets met hem mee naar huis. Ik ben nog nooit bij hem thuis geweest. Wat woont hij mooi! In een (half vergane) woonboot aan een meer. Geen buren en een prachtig uitzicht. We roken waterpijp, we zingen samen, hij speelt op zijn gitaar. We zien de zon opkomen aan dat meer, hij heeft weer een nacht overleefd. ‘Thanx’, zegt hij, ‘nog een paar uurtjes slapen en dan kan ik m’n moeder bellen. Hij bedankt me voor m’n vriendschap, draagt zijn hele drankvoorraad aan me over en dan fiets ik weer naar huis. Daar wacht me vast nog een preek. Maar dat moet dan maar. Ik kruip stilletjes naast mijn vriend het bed in. Hij pakt me vast en kijkt me slaperig aan. ‘Goed dat je bent gegaan’, zegt hij. ‘Abel is zo kwetsbaar, fijn dat hij op je kan rekenen.’ Kijk, zo ken ik mijn vent weer. ‘Thanx’, zeg ik en ik kruip lekker dicht tegen hem aan. Een maand later zijn we uit elkaar.

Mijn middelbare school in muziek

19 Sep

Deze week nineties request op 3fm. Ik waan me de hele tijd terug in mijn middelbare schooltijd, behalve dat ik het meeste tot me krijg in de auto en ik toen vrijwel nooit in een auto zat. Grappig hoe muziek je mee terugneemt in de tijd. De jaren 90 begonnen voor mij heel suf met een zwak voor NKOTB. Voor wie ze niet kent, houden zo. Wel weten? Google dan op step by step of tonight, dat waren hun grootste hits. Daarna brak een alternatieve periode aan met fijne gitaarbandjes. 4 non blondes, Soul Asylum, Kula Shaker, de Peppers, Radiohead, Lenny Kravitz, Nirvana, K’s choice, Skunk Anansi, Beck. Heerlijk. Ik hoor het sinds dit weekend weer dagelijks op de radio en ik word er helemaal vrolijk van. Welke muziek wordt jij blij van?

Lekkere roti kip

18 Sep

Ik stond van de week nog even te kletsen op de stoep. Of eigenlijk stonden we op de stoep nog even naar de regenboog te kijken. Allebei ons kind in de armen, wijzend naar de lucht in de verte. Mijn vriendin had ons thuis afgezet en opeens zegt ze  dat het hier op straat ontzettend lekker ruikt. Mij was het eigenlijk nog niet zo opgevallen, maar nu ze het zegt. Het ruikt naar lekker gekruid eten, knoflook. Ik zie het raam openstaan in de keuken van mijn buurman. ‘Die is kok’, leg ik aan mijn vriendin uit, ‘nu met pensioen, maar hij kookt af en toe nog voor de oudjes in de buurt.’ Ze zou zo bij hem willen eten, zegt ze, ze krijgt er helemaal trek van. Een paar dagen later kom ik hem tegen in de supermarkt, een klein oud Maleisisch mannetje, ik complimenteer hem met de heerlijke geur die een paar dagen daarvoor uit zijn keuken steeg. Meteen verschijnt er een big smile op zijn gezicht. ‘Ik was aan het koken voor een paar oude buurvrouwen’, zegt hij. ‘Nou, dat rook erg goed’, zeg ik en wil weer doorlopen. Maar hij houdt me tegen. ‘Hou je van roti?’, vraagt hij. ‘Ja, lekker.’ ‘Kom ik je dit weekend roti brengen, goed?’ ‘Nou, dat hoeft niet hoor.’ Maar hij staat erop. Blij als hij is dat zijn kookkunsten gewaardeerd worden en hij iets voor de buurt kan doen. En dus komt hij me vanavond roti brengen. Om 18.00 uur. ‘Ik ken de Hollandse tijden hoor.’
Zo lief, ben heel benieuwd!