Hard day today

5 Sep

Ik kan me niet meer goed concentreren. Ik voel opluchting. Een soort van blijheid. Ik moest hiernaar toe, maar zag er als een berg tegenop. Wat als zij er ook zijn. Ik heb geen zin in een nieuwe ruzie, ik wil de confrontatie niet aangaan.

Zij wilde dat wel. Iedere keer weer. Zij kreeg me niet te pakken, ik had een ander telefoonnummer genomen. Een nummer dat ik uit kon zetten. En dus iedere keer als haar vriend een nachtje niet thuis kwam slapen, wat nogal vaak voorkwam, ging ze mijn ouders lastig vallen met haar telefoontjes. Kan je je dat voorstellen, zelf als vrouw zijnde, dat je het huisnummer van de ouders van de ex van je huidige vriend opzoekt om die mensen te bellen en te vertellen dat hun dochter met haar vriend in bed lag om nog een kindje te maken. Ongelofelijk, hij en ik waren al meer dan een jaar uit elkaar en nog bleef ze mijn ouders lastig vallen. Ik heb uiteindelijk gedreigd dat iedere keer dat zij mijn ouders lastig viel, de eerstvolgende afspraak die hij met zijn kind had niet doorging. Toen is het gestopt. Ze belde m’n ouders ook met rare verhalen, dat hun kleinzoon in het ziekenhuis was opgenomen en ernstig ziek was. Dan kreeg ik hele verdrietige en angstige ouders aan de telefoon die weer eens door haar voorgelogen waren, terwijl mijn kind gewoon rustig lag te slapen. Maar blijkbaar verzon mijn ex dit soort smoezen, waardoor hij het huis uit kon en checkte zij dit bij mijn ouders. How low can you go.

Mijn ex en ik hebben een afschuwelijke relatie met elkaar gehad waar een kind uit voortkwam. Hij heeft me naonze relatie nog een jaar lang gestalkt en bedreigd, mijn leven op z’n kop gezet. Ik heb nog maar een paar vrienden uit die tijd overgehouden, maar mijn familie was er altijd voor me, die steunde me door dik en dun. Toen de politie me na een zoveelste aangifte aanraadde naar een blijf van m’n lijfhuis te gaan heb ik besloten zelf te verhuizen. Ik had geen zin om met mijn kleine jongen in een opvanghuis vol negativiteit te zitten. Ik wilde niet die draaimolen, dat circuit in. En ik wilde m’n baan houden en vooral wilde ik niet vluchten. Waarom zou ik weggaan om hem? Maar er moest iets gebeuren en ik moest het zelf doen, hij zou niet veranderen. Ik besloot te verhuizen. Ik kocht een huis aan de andere kant van de stad en vertelde het hem niet. Na de sleuteloverdracht ben ik twee weken fulltime aan de bak gegaan met mijn vrienden en familie om van mijn bouwval een prachtig huisje te maken. Een nieuwe plek voor mij en mijn zoon. Eén waar geen herinneringen aan kleven, één waar hij ons niet weet te vinden. Een plek waar we onze rust weer konden vinden. Ik was kapot moe de volgende dag. Een klus die je normaal in twee maanden doet, hebben wij in twee weken gedaan en toen de verhuizjng. Ik had er geen kracht meer voor en heb me laten verhuizen. Met z’n allen hebben we bij mij thuis gegeten en daarna ben ik lekker in m’n eigen bed gaan slapen in m’n nieuwe kamer.

De volgende dag om 7.00 uur belde m’n moeder me, dat het weer eens zover was. Ze was weer aan het bellen, hij was weer niet thuis gekomen. M’n broer die op dat moment nog thuis woonde had de huistelefoon op z’n nachtkastje liggen, de vorige avond nog gebeld met z’n vriendinnetje. Hij werd nu al voor de vierde keer gebeld, helemaal hysterisch was ze. En hij? Hij was het zat, er moest nu maar eens een eind aankomen. Ze zat maar te jammeren aan de telefoon dat ik haar man afpakte en dat wij nu een stelletje waren en champagne aan het drinken waren en dat zij langs m’n huis gereden was en zag dat het leeg was en dat ik haar vent had ontvoerd. Wat bezielde dat gekke mens? Ik was juist op de vlucht voor die vent van haar. Ja, ik hoefde maar in m’n vingers te knippen en hij was er weer, maar dat wilde ik juist niet. Ik wilde afstand, alleen zijn, niks meer met hem te maken hebben. En na twee weken onafgebroken klussen en een hele dag verhuizen knapte er bij mijn broertje iets. Hij heeft haar bedreigd. Dat als dit niet de laatste keer was dat ze belde hij de volgende ochtend bij haar op de stoep zou staan om er persoonlijk voor te zorgen dat ze nooit meer in staat zou zijn om welk telefoontje dan ook te plegen.

Ze deed aangifte van bedreiging. Mijn broer moest zich verantwoorden op het politiebureau. Hij kreeg een boete van 200 euro, maar weigerde die te betalen. Hij heeft het laten voorkomen en vandaag, ruim twee jaar later kwam de zaak voor. Ik was erbij. Moest erbij zijn. Maar wat zag ik er tegenop, alles komt weer boven. Het gaat nu zo goed met me en dit brengt me weer terug naar die tijd. Naar het einde van die tijd, want mijn verhuizing heeft me heel veel rust gegeven en heeft me weer de ruimte gebracht om mezelf te zijn. M’n leven terug te nemen en m’n eigen beslissingen te nemen die gebaseerd zijn op mijn kracht en zelfvertrouwen in plaats van angst en vrees. Weer rechtop te lopen en om me heen te kijken in plaats van ineengedoken en steeds over m’n schouders kijkend.

Vanmiddag zat ik dus in die rechtzaal. Zij waren er niet. Mijn familie wel. Wij zaten daar om mijn broer te steunen. Ik hoorde weer haar naam, alle aantijgingen en ik voelde weer die enorme knoop in m’n maag. M’n ouders pikte me op, op de weg ernaartoe en ik was zo zenuwachtig. De rechter was erg aardig, legde alles netjes en rustig uit. Ik zag bij m’n broertje de woede weer opkomen toen ernaar gevraagd werd. Mijn broer gaf aan dat hij wist dat hij schuldig was, dat ging hij ook niet ontkennen. Hij wilde iemand bang maken, zodat dit niet meer zou gebeuren. Bij het horen van het hele verhaal rollen de tranen weer over mijn wangen. De rechter en de griffiers zien het, mijn moeder troost me. De rechter oordeelde dat hij schuldig was, maar dat dit al zo lang geleden was en gezien de gebeurtenissen die eraan vooraf gegaan zijn, bladiebla. Wel schuldig, maar geen straf. Pffffft, opluchting en blijdschap.

Nu nog steeds ben ik blij en opgelucht. Tegelijk. Opgelucht dat dit nu eindelijk eens achter de rug is. En blij dat dat stomme wijf geen gelijk krijgt. Dat haar gedrag niet beloond wordt. Pffew!
Dus een enerverende dag achter de rug vandaag. Het moeilijkste gedeelte van deze week weer gehad!

 

Advertenties

2 Reacties to “Hard day today”

  1. Man Teng 5 september 2011 bij 23:11 #

    Wat heftig zeg! Ik vind het echt knap hoe je ermee omgaat. Wel fijn dat je nu zoiets kan afschrijven op het blog. Hopelijk helpt het een beetje. Je zoon mag wel blij zijn met zo’n sterke moeder! ^_^

    • meerdanooit 6 september 2011 bij 00:11 #

      Lief! Schrijven helpt zeker. En ik kan ook alles schrijven, omdat het anoniem is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: