Zwarte boekje

20 Okt

Of ik naar zijn zaalvoetbaltoernooi kom kijken. Dat is namelijk in de sporthal bij mij in de buurt. En hij meent het echt, stuurt me nog helemaal een smsje dat hij echt hoopte dat ik zou komen. Zaalvoetbal… boring. Maar leuker dan de badkamer schoonmaken dat op mijn lijstje van things to do today stond…
Dus op naar de sporthal, waar ik ongeveer de enige toeschouwer ben op een paar kinderen na die met hun vader waren meegekomen. Elke wedstrijd duurt zo’n 12 minuten of 8, ik weet het eigenlijk niet eens meer, kort in ieder geval. Ik zie hem een paar keer scoren. Ze worden kampioen!
De mannen gaan douchen, hij komt terug strak in pak. Ik kijk hem verbaasd aan… al z’n andere kleren zitten in de was. Hahaha, ik denk al, ik zie hem meestal heel erg casual. Hij gaat nog even op ziekenbezoek, maar mag hij daarna bij me langs komen?
Ja, natuurlijk mag dat.

Raar hè, daar zit je dan, voor het eerst in eeuwen weer naast elkaar op de bank. Je weet je allebei geen houding te geven. En dan zegt hij dat ‘ie maar weer eens opstapt. Ik denk bij mezelf nee, nog niet, maar ik zeg niks. Hij kijkt me aan, buigt dan voorover en geeft me een kus. M’n mond vertaalt m’n gedachten in een heftige zoen, ik laat hem niet los. Hij kijkt me weer aan en zoent me hartstochtelijk terug. We zoenen, zoenen en zoenen, tot de bel gaat. Ahum… snel fatsoeneren.
Even later zitten we weer op de bank, samen tv te kijken en te becommentariëren en de afstand is weer terug, minder als in het begin, want ik zit nu tegen hem aan en het is gezellig. Ik voel wel spanning, maar doe helemaal niks. En dan zegt hij het weer: ik moest maar eens opstappen. Wat zijn dat toch voor stomme woorden… Ja, zeg ik en ik wil opstaan, maar hij trekt me terug en kust me weer en zo begint ons spel opnieuw we kussen eindeloos. En dan gaat de telefoon. Niet opnemen, maar hij gaat nog een keer en nog een keer… Toch opnemen, we zijn nu toch al gestoord.  
Klaar met bellen en weer zitten. En weer zoenen? Nee hoor, we zijn weer in de ontkenningsfase denk ik, we kijken weer vrolijk naar de tv. ‘Schatje, het is al laat’, zegt hij dan, ‘nu moet ik echt weggaan.’ We staan op, lopen naar de deur, beginnen daar weer te zoenen, schuifelen al zoenend weer terug naar de bank, zoenen daar weer lustig verder en dan tilt hij me op. ‘Ik laat het nu niet weer verstoren’, mompelt hij. En al zoenend draagt hij me naar de slaapkamer. En alsof er helemaal geen jaar tussen heeft gezeten laten we elkaar weer alle hoeken van de slaapkamer zien. Dan dommelen we samen in, heel even maar, hij stapt uit bed en loopt naar de badkamer, ik loop naar de keuken en neem een slokje water, dan hoor ik hem zingend onder de douche stappen. Leuk. Ik stap er ook onder, trek daarna m’n pyijama aan en maak het bed nog even netjes op. En dan gaat hij echt, echt weg. Ik zit met zijn deuntje in mijn hoofd.
Hmmm… geen idee wie er nu weg moest uit So you think you can dance, ach boeien… Morgen naar Lenny Kravitz droom ik met een big smile op mijn gezicht. Mijn black book material is weer terug.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: