Archief | november, 2011

Meterperikelen

26 Nov

Ik was helemaal klaar met de Nuon. Twee weken had ik om te verhuizen. Om alles te schuren en schilderen en op te knappen. De stroom op het huis bleek echter afgesloten. Dat betekende geen stroom, geen gas en alleen maar koud water. Dat terwijl de eerste kamer mijn slaapkamer zou worden, zodat ik er alvast kon wonen. Maar zonder gas, water en licht ben je nergens, zeker niet met een baby van 9 maanden.

Vaste aanbieder van stroom was daar Nuon. Elke dag, elk uur bellen, huilen, smeken. Eindelijk een veilig adres, maar onbewoonbaar! Het mocht allemaal niet baten, pas toen de connecties werden ingezet was het binnen een half uur geregeld. Ik besloot de Nuon op te zeggen, zodra ik een betere aanbieding kreeg en die kwam al snel. Met een lager maandbedrag en geen gedoe met opzeggen want dat doen zij. Elke maand kreeg ik nog wel een aanbieding om terug te keren naar de Nuon, maar die gooide ik ongelezen de prullenbak in. 

Een hele tijd later kijk ik eens op m’n afschriften en zie dat er 250 euro van m’n rekening is afgeschreven  door Essent. 250 euro? Waarom? Mijn maandbedrag was 68 euro, dus hoezo 250 euro? Ik check en zie dat het de maand ervoor ook gebeurd is. En de maand ervoor ook. Lekker laks ook dat ik er nu pas achter kom. Natuurlijk meteen gebeld. Ik had mijn meterstanden niet doorgegeven en dus hebben ze zelf maar een bedrag geschat wat hun normaal leek. 250 euro? Voor een appartement met aan alle kanten buren, met overal dubbelglas, goed geïsoleerd etc? Ik kan het me niet voorstellen. Zo kan ik me ook niet voorstellen dat ik mijn meterstanden niet invul… dus hoe zit dat? Tja… ze werkten samen met de Nuon. Ik had van de Nuon een brief gehad waarin mij werd gevraagd de meterstanden door te geven voor Essent. Hartstikke logisch toch?

Ik snap er helemaal niks van. Toen ze mij overhaalden om naar Essent over te stappen, konden ze mij door de telefoon perfect uitleggen hoe mijn maandbedrag gezien mijn adres en gezinssamenstelling omlaag kon en daar komen ze na een half jaar alweer op terug? Dan hebben ze opeens de Nuon nodig om mijn meterstand op te laten nemen en als ze dat dan niet ontvangen dan geeft mijn adres en gezinssamenstelling opeens aan dat ik bijna 4 keer zoveel moet betalen? Vreemd. Vinden zij ook. M’n maandbedrag mag omlaag naar 150 euro. Vind ik nog veel te hoog, maar ik gaf telefonisch mijn meterstand door en met het geld wat ik dan nog van ze tegoed had van de afgelopen maanden zou ik met dit bedrag net uitkomen. Wat gek dat ze daar een half jaar eerder zo anders over dachten of heb ik opeens al m’n lichten laten branden? Sta ik elke dag 3 uur onder de douche en staat mijn verwarming zelfs in de zomer op 26 graden? Nee!!!! Maar ik kan lullen als Brugman, het blijft 150 euro.

Een maand geleden kwam er een jongen van de Nuon aan de deur. Hij vraagt me om mijn meterstanden, ik geef ze hem door. Vraag me nog steeds af waarom, maar oké. Een paar weken later ontvang ik een brief van Essent. Daarin zeggen ze dat het zou kunnen dat iemand van de Nuon is langs geweest om de meterstanden op te nemen, maar dat ik dat toch nog een keer bij hen moet doen voor de eindafrekening. Tjongejonge, maar vooruit. Ik kruip die kast weer in en noteer mijn standen en geef ze braaf door.

Vandaag kreeg ik de eindafrekening. Ik krijg 817 euro en 96 cent terug. Binnen twee weken te ontvangen op mijn rekening. Hè, hè. In eerste instantie ben ik blij. Jippie, 800 euro, wat kan ik daar allemaal van doen? En dan denk ik. F*ck, das gewoon m’n eigen geld. Daar hebben zij vrolijk rente van kunnen trekken, dat is gewoon een bedrag waarvan ik op vakantie had kunnen gaan deze zomer. Wat een eikels, losers en whaaarghhh.

Ik geloof dat als ik een betere deal kan krijgen, ik maar weer eens overstap!

 

Advertenties

#lekkere pepernoten

23 Nov

Ik heb een voedselallergie en mag een hoop dingen niet eten. Ben daar nu wel redelijk aan gewend. Scheelt kilo’s met deze lekkere eetmaand. Maar nu zag ik een tweet van glutenvrijemama waarin ze zegt het recept te hebben voor lekkere glutenvrije pepernoten. Nou, dat is echt een wonder, want de baksels die wij eerder maakten waren een hoop, maar niet lekker. Meer een soort droge hondenbrokken met speculaaskruiden. Maar hier staat lekker benadrukt met een hashtag #lekker. Dat belooft wat, toch?

Ik zet hier vast het recept neer. Ga morgen alle spulletjes in huis halen en proberen.
Iemand anders nog een succesrecept voor glutenvrij gevuld speculaas, pepernoten, speculaasbrokken of iets anders heel erg lekker Sinterklaasachtig?

#lekkere glutenvrije pepernoten

200 gr glutenvrij bloem (100 gram boekweit, 100 gram Schar MixC)
100 gr boter
125 gram donker bruine basterdsuiker
1 ei
1 theelepel bakpoeder
1 eetlepel speculaaskruiden
1 zakje vanillesuiker

Kneed de ingrediënten door elkaar (kan ook met de mixer met deeghaken) tot een bal en zet die een uurtje in de koelkast. Hoe langer je het deeg laat ‘rijpen’ hoe beter de smaak.
Maak er kleine balletjes van en leg ze op een bakplaat met bakpapier er onder .

Bak ze in ongeveer 15 minuten op 175 graden gaar.

Tranen met tuiten

21 Nov

Mijn broer gaat trouwen en ik ben er niet bij.


Januari vertrekt hij naar de liefde van z’n leven en dan trouwen ze in haar geboorteland. Dat al haar familie in Nederland woont, doet er voor de rechters in ons land niet toe. En mijn broer gaat niet wachten tot ze hier is. Dat kan niet eens. Zonder hun huwelijk zal mijn schoonzusje nooit in zijn huis wonen. Het huis dat hij voor hun geregeld heeft, waarmee hij steeds maar wacht met opknappen, omdat hij zo graag wil dat het ‘hun’ huis wordt in plaats van ‘zijn’ huis. Dit is de belangrijkste dag uit hun leven en de belangrijkste mensen uit hun leven zijn hier in Nederland en niet daar bij hen.

Ik gun hun zoveel meer. Dit kan toch beter en makkelijker. Ik gun mij veel meer. Ik gun het mezelf zo om bij de bruiloft van m’n broertje te zijn. Maar het zit er niet in. En ik ben er echt kapot van. Kom maar bij mij langs, postcodeloterij, ik kan je even hard gebruiken.

Goede raadgever, die angst!

18 Nov

Ik ben kwaad, boos, verdrietig, woedend. Ik zou wel iemand op z’n bek willen slaan, maar m’n gezicht is onverstoorbaar. Allerlei woedende en verdrietige gedachten gaan door me heen, maar ik loop in een rechte lijn naar het kopieerapparaat en glimlach naar wie ik moet glimlachen en zeg de mensen gedag, die ik gedag moet zeggen. Het lijkt wel of ik in een andere wereld zit dan zij. Ik hoor ze lachen en keuvelen, praten over het weekend en het uitje van gisteren. Ik registreer het wel, maar ik hoor het niet, ik wil het niet horen, ik wil huilen en schreeuwen en slaan. Doelloos loop ik weer terug naar mijn plek en behandel mijn toetsenbord alsof het een ouderwetse typemachine is.

De rechter is bang. Bang? Ja, bang. Bang dat ze niet terug zal gaan naar Suriname, bang dat ze de illegaliteit induikt. En dat terwijl ze juist zelf terug is gegaan naar Suriname. Ze wilde helemaal niet illegaal zijn hier. Ze wilde niet steeds over haar schouder heen kijken, maar wat zij wil dat telt niet. De rechter is bang. En is angst dan een reden om iemand hier niet op vakantie te laten komen? Is angst dan genoeg om te beslissen of iemand met een diploma ons land verlaat of zonder?
De angst is niet gegrond, dat weten wij wel. Maar weet jij hoe het voelt voor een meisje van 20 die straks als ze 21 is weer hier naartoe komt, maar dan als partner van mijn broertje? Wij willen jou niet. Dat staat met hoofdletters gedrukt op dit vonnis. WIJ ZIJN BANG DAT JIJ HIER BLIJFT EN DAT WILLEN WIJ NIET.

verbodsbord

Wedden dat deze rechters daar over tien jaar heel anders over denken? Als de babyboomers met pensioen zijn en er een schreeuwend tekort aan leraren is? Zij is er dan hoor! Want zij zet wel door. Mag ze nu haar examen niet doen, dan doet ze dat als ze getrouwd en wel in Nederland is. Is ze dan 22 als ze pas haar MBO opleiding haalt? Het moet maar, de Pabo volgt wel. En dan meneer de rechter, dan geeft zij straks uw (klein)kinderen les. Die leren van haar hoe zij hun veters moeten strikken, hun eerste woordjes schrijven en rekenen, is zij degene die hen voorbereid op de Cito toets, met hen op kamp gaat en de eindmusical begeleid. Ja, beste rechter, en weet dan maar dat u mazzel heeft, want deze dame is de beste van haar opleiding en een kei in haar vak, met een natuurlijk overwicht kan zij alle kinderen aan en die kinderen zijn dol op haar. Kunt u het zich voorstellen, dat u nu bang bent voor die lieve juf van uw kinderen?

Neemt u nu werkelijk die beslissing in iemands leven waardoor haar dromen een paar jaar en een gedwongen huwelijk later uitkomen? Want ergens heeft u gelijk rechter, natuurlijk komt dit meisje terug, maar u vergist zich, daar hoeft u helemaal niet bang voor te zijn, want als zij komt, komt ze met het recht aan haar zijde!

Stelletje koppelaars

12 Nov

We zijn op de terugweg van een crematie  van een oud-collega en we staan in de file. Muurvast, dus we staan er nog wel even. Dan zegt m’n moeder ineens, ‘jammer dat je nooit wat met Ansar hebt gekregen. Dat vind ik zo’n leuke man. Hij zag er goed uit vandaag, vond je niet?’
‘Ma, in de tijd dat ik met Ansar werkte, had ik een vaste relatie, weet je dat soms niet meer? Je zou me vermoord hebben als ik toen wat met hem begonnen was.’ ‘Ja, maar je had daarna toch wel contact met hem op kunnen nemen. Hij vond jou ook leuk, hoor.’ Ja, hoor. Alsof je terwijl je al twee banen verder bent, je op geen enkele manier meer contact hebt met iemand, hem out of the blue zou bellen en mee uitvragen. Zie je het voor je. Hai, ik ben weer single, dus ik dacht, ik bel je maar even. De vriendin met wie we in de auto ziet het ook wel zitten en terwijl alle voordelen van Ansar en de verwijten mij om de oren vliegen, wordt er opeens op ons raampje getikt. Het is Ansar. Die rijdt de hele weg al achter ons. Hij heeft een blikje snoep en komt dat uitdelen. Whoe, wat een goede man. Dan begint het weer te rijden en rent hij weer terug naar zijn auto achter ons.
Eigenlijk hebben mijn moeder en vriendin wel gelijk. Hij is een hele leuke jongen. Eenmaal thuis heb ik de stoute schoenen aangetrokken en hem een berichtje gestuurd. Ik heb geen idee of hij vrijgezel is of niet, maar we zullen zien wat hier van komt.

Ik zal het kort houden

10 Nov

Gisteren was ik in Utrecht om aan de Hogeschool voor Journalistiek en Communicatie een masterclass speechwriting te volgen. Ik was te vroeg. Zag het auditorium vol zitten met een bedrijfseconomiecollege. Er werd veel geklapt in die zaal. Ik ging even mijn eigen studietijd na, maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit één van mijn docenten een applaus heb gegeven.
Weer terug in de schoolbanken. En je wil niet weten hoeveel zin ik er in had. Ik kon de hele dag bijna over niks anders praten. Ik was gretig, leergierig en toen ik daar zat, was ik een spons. We waren maar met z’n vijven en we zaten in de boardroom. Hier vergadert het bestuur van de faculteit. Mooie kuipstoeltjes, kleurig lokaal. Foto’s van docenten aan de muur, maar ook een hele (afleidende) muur volgeplakt met schoenen. Geen echte schoenen natuurlijk, maar A4tjes met afbeeldingen van een schoen. Allemaal Jan Jansen schoenen, ze waren prachtig, ik kon m’n ogen er niet vanaf houden.

En ondertussen ging het over standaard openingszinnen, anekdotes, metaforen, de kunst van het vak en het overtuigen van de opdrachtgever, de inrichting van de zaal en de opstelling van de spreker. We schreven ons eerste verhaal, je zag meteen de verschillende schrijfstijlen. Het ging erom dat je een standaard gegeven meekreeg en het dan goed is om even niets te doen. Niets doen in de zin van niet meteen achter je beeldscherm kruipen en druk beginnen met typen, maar broeden, je fantasie aan de gang laten gaan met het gegeven. Dat deden we tijdens de pauze. Ik bleek met een oud roddeljournalist aan tafel te zitten, iemand van mijn eigen bedrijf, maar dan een andere vestiging, iemand van een universiteit en een adviseur van een grote bank. Best een diverse club. Omdat we met zo weinig mensen waren, kregen we allemaal ontzettend veel aandacht. Dat was ook best confronterend, want nu was er ruimte om iedereen te laten voorlezen uit eigen werk. Aan het eind van de avond kregen we ons huiswerk mee en volgende week zitten we weer bijelkaar.

Ik zit weer op school, ik mag weer leren and I like it!

‘Mijn papa is… stom’

6 Nov

Z’n vader was jarig. De laatste ervaringen die ik met hem heb gehad waren niet echt positief te noemen, dus ik besloot niet bij mij thuis af te spreken, maar in het winkelcentrum. Daar zit een leuk bakkerswinkeltje. Kunnen we eerst een lekker taartje uitzoeken. Daar hebben ze ook taartjes voor mij met m’n tarwe- en melkallergie.
Hij belt me om te zeggen dat hij er al is, ik ben nog onderweg. Hij klinkt niet echt lekker, maar ik hoor ook de geluiden van het busstation achter hem en daar moet hij overheen schreeuwen. Als we een parkeerplekje zoeken, zie ik hem al staan. Z’n gezicht staat op onweer. Mijn zoon rent de auto uit: ‘Papaaaaaaaaaaa!’ En ik zie zijn gezicht opklaren, gelukkig. We lopen richting de bakker, maar hij is alleen maar met andere mensen bezig. Dingen die ik denk als ik mensen zie stuntelen met hun fietsslot of boodschappentassen, hij zegt ze gewoon, spreekt mensen aan, maakt grapjes over ze midden in hun gezicht. Hij ziet niet dat die mensen niet goed reageren en gaat gewoon verder. Ik herken dit gedrag al als vrolijke dronkenmanschap die elk moment om kan slaan in een agressieve dronkenmanschap. Als hij even niemand heeft om te pesten richt hij zijn pijlen op mij. Hij denkt dat ik niks hoor, maar ik hoor alles, ‘vieze wijf’, ‘vieze hoer’. Tijd om op te stappen dus. Hoe ga ik dat nou weer doen zonder dat het uit de hand loopt. Als hij weer eens alle tijd neemt om iemand uit te leggen dat hij ‘m erg doet denken aan kabouter Plop, lopen mijn zoon en ik door. Als we om de hoek zijn stel ik een hardloopwedstrijd voor: wie het eerst bij de winkel is. We zetten het op een rennen. Het overdekte winkelcentrum in. Een paar bochten maken en dan kom ik weer bij de auto uit. We stappen in en rijden weg. ‘Waar is papa nou?’, vraagt hij. ‘Het gaat niet zo goed met papa’, zeg ik.  ‘Jammer hè, maar ik denk dat papa maar even alleen moet zijn.’ Dat vind hij zeker jammer. Geen taart gegeten en geen cadeautje gegeven. ‘Stomme papa.’

Drie weken later. Hij had als cadeau een hele mooie ballon voor papa gekocht. Een heliumballon, een roze. Daar was nu natuurlijk helemaal niks meer van over. We hebben in de speeltuin afgesproken. Papa heeft taart meegenomen. Lekkere tompouces. Openbare plek, waar je eindeloos veel plezier kan hebben met je kind, wat wil je als vader nog meer? Nou…what was I thinking.
Waar is zijn cadeau? Een ballon, wat moet hij daar nou weer mee. Hij is geen kleuter hoor! En zo blijft hij ruziën. Bij de schommel, de kabelbaan. Geen helpende hand, alleen een grote mond. Hij houdt het een half uur vol en dan is hij er klaar mee. Mooi is dat, zit hij een uur in de bus, is er helemaal geen cadeau voor hem. Hij kust zijn kind gedag en gaat weer weg. ‘Mam’, zegt mijn zoon, ‘vandaag was papa wel lief toch? Hij heeft niet geschreeuwd.’

Ik heb hier geen zin meer in. Zo ga je toch niet met je kind om? Als hij zo graag z’n kind wil zien, dan regelt hij maar met z’n advocaat dat dat onder toezicht kan. Ik ben er klaar mee om iedere keer m’n vrije tijd op te geven voor een zatlap die alleen maar op eigen gewin uit is. Maar erger nog, z’n eigen zoon wil hem niet meer zien en ook niet meer aan de telefoon. Arme lieve kind van me.