Archief | januari, 2012

Oma is terug

29 Jan

Ze was in het wit gekleed, vanwege de rouw. Haar witte djellaba was nogal zomers van stof, dus droeg ze er een dikke witte badjas overheen. Het huis zat vol met vrouwen. Steeds weer ging de bel, dan kwam er weer een nieuwe groep vrouwen binnen. Het is al zo druk bij haar sinds ze donderdag thuis kwam, ze is doodmoe, maar het hoort nou eenmaal zo. De tafel stond vol met koekjes en gebak, dadels en vijgen en natuurlijk heerlijke Marokkaanse thee.

Mijn zoontje heeft altijd een dubbel gevoel met naar oma gaan. Oma is lief, maar oma is ook een beetje eng. Ze heeft een harde schelle stem (‘een beetje als een heks’, zegt mijn zoon) en ze spreekt niet goed Nederlands, waardoor de dingen die ze vraagt eerder als een bevel klinken. Maar al het lekkers maakte vandaag een hoop goed.
Gewapend met wel 20 tekeningen en een buideltje edelsteentjes die een troostende werking hebben, gingen we naar oma’s huis. Pas na twee uur eindeloos Marokkaans gekakel was zoonlief over zijn  verlegenheid heen en begon het grote knuffeloffensief, waar eigenlijk nauwelijks ruimte voor was, omdat er steeds weer nieuwe mensen op bezoek kwamen om oma te condoleren.

‘Is oma nu voor altijd alleen?’, vraagt mijn zoon. En midden in die groep vrouwen begint oma te huilen. We troosten en knuffelen haar en dan vraagt ze ons te gaan. Ze kan dit soort vragen nu nog even niet aan. We beloven haar snel terug te komen als de rust weergekeerd is.

Om deze bijzondere dag een beetje te vieren, gaan we met z’n tweeën uit eten. Oma is weer terug uit Marokko en tot ieders grote verdriet komt opa nooit meer mee… we zullen goed voor haar zorgen!

Advertenties

Wow!!!!

25 Jan

Mooiste moment van deze week? Eén van de leidsters van de crèche van mijn zoon komt naar me toe en ze wil iets aan me kwijt. Ze ziet jaar in jaar uit elke dag ouders hun kinderen naar de crèche brengen en weer halen, maar nog nooit zag ze een band zo sterk als die tussen mij en mijn zoon. ‘Het lijkt wel of jullie gemaakt zijn voor elkaar’, zegt ze. ‘Jullie stralen zoveel kracht en tegelijkertijd liefde uit. Jullie kunnen samen de hele wereld aan en dat vind ik zo mooi om te zien. Dat wou ik even aan je kwijt.’
Wow! Echt waar, m’n hart gaat open, ik straal. Hier kan ik maanden op teren, wanneer krijg je nou zo’n compliment? Trots en dank je wel stamelend loop ik weer naar buiten.
She made my day/week/month/year!!!

Wat een prachtwijk

23 Jan

Drie dagen cursus. Ik parkeer m’n auto bij m’n werk en loop daarna de buurt in waar ik jaren heb gewerkt, maar waar ik sindsdien nauwelijks meer geweest ben. Ik ken die wijk als geen andere. Ik ken er de huizen, de gebouwen, de winkels, de mensen, de verhalen, ik voel me er thuis. Ik merk dat alle mensen me begroeten en me zo vriendelijk aankijken alsof ik ze al jaren ken. Hoe kan dat nou, vraag ik me af. Waarschijnlijk omdat ik het hele stuk al met een smile op m’n gezicht loop. Het gebouw waar we de cursus hebben was een oud vervallen ruïne wat vroeger doorging voor school, maar al jaren leeg stond. Nu is het pand in volle glorie gerestaureerd en zitten er mooie bedrijven in. De buurt zit al jaren in de lift en trots als een pauw loop ik door die buurt. Totaal misplaatste trots, maar toch. Hoe zullen de bewoners zich daar wel niet voelen met die opgeknapte wijk.
Dan kan iedereen Vogelaar uitlachen en beschimpen, in Amsterdam heeft haar aanpak zeker gewerkt!

Spring maar achterop bij mij

19 Jan

Tijdens m’n studie werkte ik in een bedrijfje waar iedereen op de fiets kwam, behalve ik. Ik kwam met de trein en de metro. We gingen nogal vaak ergens wat drinken, eten of een avondje uit, bij elkaar op visite voor verjaardagen, zwangerschapsverlof, verhuizingen en ziekenbezoek en dan mocht ik altijd achterop. Altijd bij dezelfde jongen. We werkten allebei parttime en deelden een baan, op woensdag werkten we samen voor de overdracht en dat was altijd een feestje.
We hadden een collega die zo feministisch was dat ze me iedere keer verweet dat ik bij hem achterop ging, dat doe je toch niet als vrouw, je zo afhankelijk maken van een man… (wtf???)
Daar trok ik me natuurlijk niets van aan en dus gingen wij naar etentjes en feestjes op zijn fiets. En nog nooit zat ik zo lekker en relaxed op de fiets als bij hem. Nooit omgevallen, de brug niet opgekomen of paaltjes geraakt. Altijd voorzichtig met stoep op en stoep af, echt een gentleman. En iedere keer als ik dit nummer hoor, denk ik even aan hem.

The perfect match II

17 Jan

Ik heb het me niet verbeeld. We vinden elkaar leuker dan leuk, maar af en toe vraag ik me dus af of ik me dit soort dingen verbeeld of niet. Hij is een externe en we hebben samen een project gedaan en werken nu al een half jaar niet meer samen. Ik schreef al eens eerder over hem. Vandaag hadden we voor het eerst weer een overleg en gaan we kijken of we met elkaar een nieuw project aangaan of niet. Ik ondersteun daarbij een collega. Zij had al het contact met hen gelegd.
Bij onze begroeting omhelst hij me alsof we oude vrienden zijn die elkaar heel erg gemist hebben, het hele gesprek staart hij me aan met die prachtige blik. Grote vragende blauwe ogen. We zitten schuin tegenover elkaar, ik speel een beetje met het lipje van m’n colablikje.
Bij het weggaan geef ik zijn collega een hand, hij zit te ver weg en we zijn al te close met elkaar om een hand te geven. Hij geeft me een luchtkus. Van ieder ander had ik dat creapy gevonden, maar van hem…
Echt waar, als hij nou eens vrijgezel zou zijn… zou ik zo verliefd op hem worden. Wat een leuke man!

Me sooooo happy!

16 Jan

Me voorgenomen om m’n werk meer naar m’n hand te zetten dit jaar. Mezelf uitgedaagd om op een andere plek terecht te komen. Ik werk voor de verkeerde bestuurder en weet precies voor welke ik wel wil werken. Hoe kom ik daar terecht?
En niet alleen wil ik voor die andere bestuurder werken, ik wil ook meer schrijven. Ik vind het leuk en ben er goed in. Het gaat me gemakkelijk af. Hoe zorg ik ervoor dat ik meer schrijfopdrachten krijg?

Ik ben maar begonnen met het schrijven van blogs voor die bestuurder. Ik mailde hem dat ik niet weet of het hem leuk lijkt om af en toe ergens een column te schrijven, maar dat ik wat had geschreven ter inspiratie om te laten zien wat kan en hoe hij er wat meer uit zou kunnen halen. Daar heeft hij niet om gevraagd, maar hij is ze wel gaan lezen, redigeren, wijzigen… en plaatsen. Vorige week heeft hij mijn baas gevraagd of ik voor hem mag komen werken. Vanaf morgen is hij mijn nieuwe bestuurder. Yes! Het jaar is nog maar net begonnen, maar gaat nu al heel goed. Vanaf volgende week werk ik voor de bestuurder die ik wil en mag ik in ieder geval zijn columns gaan schrijven. Me soooo happy!

Dag lieve opa

11 Jan

Hij heeft het lang uitgesteld. Het bezoek aan zijn vader. En ik kan het me zo goed voorstellen. Hij zag afgelopen voorjaar zijn vader in goede gezondheid vertrekken naar zijn geliefde vaderland. En nu er kanker geconstateerd was bij hem en hij hoorde dat het een aflopende zaak was werd hij bang.
Als hij naar Marokko zou gaan om zijn vader op te zoeken dan was de kans groot dat hij zou sterven. Zo gaat dat met van die ouwe mensjes. Die wachten altijd even totdat ze van iedereen afscheid hebben kunnen nemen om dan voorgoed hun ogen te sluiten. Dus hoe langer hij zou wachten, hoe langer zijn vader zou leven. En zijn kinderen die bij zijn vader in Marokko wonen zouden nog veel langer hun opa hebben.
Maar nu werd er toch wel een heel dringend beroep op hem gedaan. Zijn broer was inmiddels ook al gegaan. Hij als enige nog niet. Dus nu toog hij ook naar Marokko en schrok zich rot van de man die hij daar aantrof.  Een sterk vermagerde oude man met ingevallen gezicht. Hij heeft ontzettend veel pijn, kan niet meer slikken en heeft vloeibaar voedsel nodig. Mensen moesten hem vertellen dat zijn zoon was aangekomen, hij herkende hem niet. Dat kwam door de hoeveelheid aan medicijnen, hij heeft ook nog heldere momenten en dan kunnen ze wel met elkaar praten. Alhoewel praten… vader is onverstaanbaar en mompelt wat. Hun huis vult zich elke dag met mensen die zich nog laten fotograferen met de oude man om daarna huilend het huis weer te verlaten.
En nu is het moment daar. Hij is er nog niet eens een week en vader eet en drinkt niet meer. Hij verdraagt de sonde niet en weigert z’n voedsel op welke manier. Slikken lukt niet meer en praten ook niet. Hij wil eigenlijk alleen nog maar slapen. De zuster denkt dat hij het eind van de week niet haalt.
Mijn zoon had gedroomd dat zijn opa de paarden op zijn boerderij miste nu hij niet meer kon lopen. En hij gaf zijn playmobil paard mee aan zijn vader om mee te nemen naar opa, dan mocht die zijn paard wel hebben. Ik geloof dat het paardje mee in de kist gaat. En dat is dan ons afscheid van zijn lieve opa in Marokko. Ik hoop dat oma genoeg steun krijgt daar en ermee om kan gaan. En nog nooit ben ik zo blij geweest dat ik altijd contact met hen gehouden heb.

Dag lieve opa.