The perfect match II

17 Jan

Ik heb het me niet verbeeld. We vinden elkaar leuker dan leuk, maar af en toe vraag ik me dus af of ik me dit soort dingen verbeeld of niet. Hij is een externe en we hebben samen een project gedaan en werken nu al een half jaar niet meer samen. Ik schreef al eens eerder over hem. Vandaag hadden we voor het eerst weer een overleg en gaan we kijken of we met elkaar een nieuw project aangaan of niet. Ik ondersteun daarbij een collega. Zij had al het contact met hen gelegd.
Bij onze begroeting omhelst hij me alsof we oude vrienden zijn die elkaar heel erg gemist hebben, het hele gesprek staart hij me aan met die prachtige blik. Grote vragende blauwe ogen. We zitten schuin tegenover elkaar, ik speel een beetje met het lipje van m’n colablikje.
Bij het weggaan geef ik zijn collega een hand, hij zit te ver weg en we zijn al te close met elkaar om een hand te geven. Hij geeft me een luchtkus. Van ieder ander had ik dat creapy gevonden, maar van hem…
Echt waar, als hij nou eens vrijgezel zou zijn… zou ik zo verliefd op hem worden. Wat een leuke man!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: