Dag

1 Mei

Het waren allemaal praatjes. Praatjes die ik graag wilde horen, maar toch praatjes.

Hij had al die dingen helemaal niet hoeven zeggen, dan was ik er ook wel ingetuind. Maar vanaf dag één was hij steeds bloedserieus en streefde hij naar een relatie, waar ik eerst een tijdje wilde daten en dan wel verder kijken, eerst maar eens genieten en zo groeide het. En was hij mijn vriend. Een vriend die steeds wegrende voor elk probleem dat op zijn pad kwam, alles eerst alleen wilde doen, niks kon delen. Steeds meer deelde, vooral over de toekomst. Wanneer gaan we samenwonen, wanneer  mag ik bij je komen klussen in je huis, hoe doen we het met de kledingkast, hoeveel kinderen, naar welke school? Van alles, maar altijd ver weg, het werd nooit concreet. En ondertussen werkt de man en werkt hij maar, maakt hij eindeloos lange dagen. Hij houdt zich altijd aan zijn afspraken, maar spontane ontmoetingen zijn uit den boze. Volgens hem is zijn leven leeg. Elke avond gevuld met leegte. Behalve als hij hier is. Ik zag hem elke woensdagavond en in het weekend, totdat ik cursus ging volgen op woensdag. Daar kon hij niet mee omgaan. Dinsdag en donderdag voetbalt hij. Dus zagen we elkaar maandag en vrijdag. Totdat ik erachter kwam dat hij dinsdag en donderdag helemaal niet voetbalt, maar de trein pakt naar Dordrecht. Toevallig woont daar ook de eigenaresse van één van de restaurants die hij verbouwt…

Maandag vertel ik hem dat ik zwanger ben, dinsdag kom ik erachter dat hij er in ieder geval nog iemand op nahoudt, zaterdag belt hij om te zeggen dat we elkaar met Koninginnedag zien, maar wel pas ’s avonds, druk, druk, druk en sindsdien heb ik niks meer gehoord.

Lekker weer dit. Ik heb een soort van afsluiting nodig. Een kans om vragen te stellen en antwoorden te krijgen, alles even goed af te sluiten, maar het is me ook m’n eer te na om nu achter zijn kont aan te lopen. Als hij interesse heeft hoor ik het wel. En tegelijkertijd voel ik me verplicht aan het kindje in mijn buik om alles eruit te halen wat erin zit, m’n best te doen om samen met hem alles op een rijtje te zetten en de beslissing samen te nemen. Maar ja, dat verantwoordelijkheidsgevoel is bij hem ver te zoeken.

Dus bel ik niet. Hij weet voor welke keuze ik sta. Voor al dat hij weet onderga ik morgen de overtijdsbehandeling. Hij weet niet dat ik afgebeld heb. En hij laat me gewoon alles alleen doen. Dan maar geen afrondend gesprek. En ik maar denken dat ik met de liefde van mijn leven te maken had, de man met wie ik oud wilde worden en kinderen wilde krijgen. Onze gesprekken en de gebaren en zijn ogen. Hij had me echt lief. Ik heb zoveel liefde gezien en gevoeld van hem de afgelopen maanden. Ook voor mijn zoon, alles was zo oprecht. Misschien moet ik dat maar onthouden. Dat hij een man was die veel liefde te geven had, alleen niet zichzelf…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: