Ik ben niet laf

5 Mei

Hij is onder zijn steen vandaan en belt me. Begon met smsen, maar daar reageerde ik niet op. Dit was de slechtste week van de slechtste maand van zijn leven. Als hij klaar is met klagen vraag ik of ik op kan hangen. Ik heb genoeg aan m’n hoofd zonder al dit gezeur. Dat mag. Heb ik dan niks te zeggen tegen hem? Tja, ik geloof dat ik alles al gezegd heb. Ik zeg hem dat ik hem erg laf vind in het weglopen en niet reageren en mij overal alleen mee te laten dealen, waar wij toch echt samen verantwoordelijk waren. En als dan het enige wat je kan doen, is klagen over hoe druk je bent geweest met je werk… nee dan heb ik niks te zeggen. Dat snapt hij wel en we hangen op. Hij vraagt of hij me nog mag bellen. ‘Voor wat dan? Om mijn stem te horen? Sodemieter op.’
Ik ben trots op mezelf. I kept my cool!

Tien minuten later belt hij me weer. Hij wil me laten weten dat hij van me houdt. Dat ik in zijn hart zit. Dat ik hem raak, dat dit hem raakt. Dat wat wij hadden echt was, ook al ben ik daar anders over gaan denken. Wat hem betreft is het echt en hij wil me niet kwijt. Wat moet hij nu doen?
Ik reageer nog steeds koel, ik ga me niet weer gek laten maken. Praat met me, zegt hij en dat doe ik. Ik vertel hem hoe ik de afgelopen weken heb ervaren. Hoe mijn lichaam is verandert, hoe de hormonen door mijn lijf gieren, hoe ik hier met een groot geheim en een groot verdriet rondloop, met welk afschuwelijk dilemma ik zit en dat zonder dat te kunnen delen met de man die mij zogenaamd ‘lief’ heeft. Hij luistert en hij luistert, ik praat en ik praat. Eigenlijk voelt dit heel fijn. Heb ik eindelijk kunnen zeggen wat ik op m’n hart had.

Hij is ongelukkig, ontzettend ongelukkig, verdrietig, depressief. Verschuilt zich voor het echte leven achter bergen met werk. Is de hele week bezig om anderen te helpen met klussen, maar komt aan niks toe voor zichzelf. Hij wil mij en het kindje houden, maar hij weet niet hoe. Waar moet hij beginnen om z’n leven te veranderen? ‘Jij hebt een baan, een huis, een auto, als jij twee weken niet werkt, omdat je ziek bent, krijg je toch betaald, ik heb niks.’
Ai, weer dat vluchtgedrag. ‘Neem je leven in eigen hand. Wil je in loondienst werken in plaats van een eigen bedrijf, regel dat dan. Wil je hier in  Nederland blijven, regel dat dan. Wil je iets veranderen, doe dat dan. Maak een begin, je bent verantwoordelijk voor je eigen leven, je kan niet altijd insja’allah zeggen als het je uitkomt, maar als er een kindje onderweg is, opeens niet.’
Hij weet het, hij snapt het. Hij vraagt of hij me nog mag bellen. ‘Voor wat dan?’ ‘Om dit allemaal even te laten bezinken en daarna nog een keer goed te praten.’ Bellen mag altijd. ‘Neem je dan wel op? Ook als je niet met me wilt praten?’
‘Ja, hoor. Dan zeg ik dat wel tegen je. Ik ben niet laf.’

Advertenties

3 Reacties to “Ik ben niet laf”

  1. Nanda 6 mei 2012 bij 16:03 #

    Ik heb je blogjes van de afgelopen dagen gelezen en kan maar één ding zeggen:
    hij (je ‘vriend’) voelt niet goed.
    Maar daar ben je zelf inmiddels ook achter. En gelukkig op tijd.
    Laat je niet gek maken, meid.

    (En begrijp ik nou goed uit je blogje ‘no more stress’ dat je een nieuwe afspraak met de kliniek hebt?)

    • meerdanooit 7 mei 2012 bij 12:34 #

      Niet op tijd genoeg.

      Ja, ik heb een nieuwe afspraak gemaakt. Ik trek het financieel en emotioneel niet om dit alleen te doen. Maar het is de ergste beslissing van mijn leven!

      • Nanda 7 mei 2012 bij 16:16 #

        Inderdaad, niet op tijd genoeg.

        Dat begrijp ik, ik vind je heel dapper.
        Sterkte er mee!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: