Archive | juli, 2012

Klein geluk

25 Jul

En terwijl ik van m’n ene gelukmoment naar m’n volgende zweef besteed ik m’n avonden aan het online in elkaar zetten van mijn trouwboek en kijk ik naar The Killing. Heb ik Ali en Nino gelezen, het literaire meesterwerk (volgens de kaft) over een mohammedaan en een christin die een relatie krijgen in een verscheurd Azerbeidzjan ten tijden van de eerste wereldoorlog. Mooi verhaal, duidelijke cultuurverschillen, met als leukste anekdote dat de vader zijn zoon toespreekt over zijn toekomstig huwelijk: vrouwen zijn als akkers. Een akker hoeft niet van z’n boer te houden, maar een boer houdt wel veel van z’n akker. Neem geen andere vrouwen ook al mag dat wel, dat geeft alleen maar problemen en ga niet vreemd. Een vrouw heeft recht op elke druppel van jouw zaad. Vond ik een mooie!

Ondertussen is het ramadan en is vriendlief vroom aan het vasten elke dag. Ik ben begonnen elke dag een paar soera’s te lezen uit de koran. Kijken of ik er iets meer van kan begrijpen. Wat een hel en verdoemenis heb ik over mezelf afgeroepen. Waar ik altijd had gehoord over de vertellingen en het prachtige proza lees ik alleen maar over alle verschrikkelijke dingen die zowel Allah als de gelovigen mij aan mogen doen omdat ik een ongelovige ben. Hellevuren, stenigingen, met zwaard bewerken van het gelaat en meer van dat soort dingen. Bijna nog een wonder dat vriendlief met me om wil gaan en ik nog geen verwondingen heb opgelopen. Ik snap dat Mohamed nogal wat volgers moest krijgen en blijkbaar gebeurde dat door enorme angst te zaaien, maar echt prettig is het niet. Misschien dat de inhoud later komt. Staan er in de bijbel ook allemaal dit soort teksten? Dat weet ik niet meer. Zo lang geleden dat ik die gelezen heb.

Verder blijf ik maar broeden op hoe ik mee kan gaan naar Marokko terwijl ik geen vrije dagen meer heb. Belt de vader van mijn zoon me op om te zeggen dat hij na de ramadan naar Marokko gaat. Zal je zien dat we straks doodleuk met z’n allen in hetzelfde vliegtuig zitten… Over geluk gesproken!

Weer een hobbel

22 Jul

Hij is bij me. Hij ziet er niet zo goed uit, maar wat wil je, het is Ramadan. Hij heeft zwaar lichamelijk werk en een lege maag. In het weekend verplaatst zijn ritme zich naar ’s nachts. Opstaan rond een uur of drie, dan boodschappen doen en een beetje niksen, tegen tienen bidden, eten en drinken en dan gaat hij aan het werk, totdat het tijd is om te ontbijten tegen een uur of 5 ’s ochtends en dan gaat hij slapen om ’s middags tegen een uur of 3 weer op te staan.

Het gaat ook niet goed met hem zegt hij. Alles gaat verkeerd. ‘Wat is alles?’, vraag ik hem. ‘Niet nu’, zegt hij. Zijn ogen vullen zich met tranen. Hij heeft eigenlijk geen tijd om bij me te zijn, hij moet aan het werk. Ik laat hem. Vandaag bellen we met elkaar en vertelt hij het me. Hij moet terug naar Marokko, eigenlijk direct, maar hij maakt Ramadan nog af hier en dan vertrekt hij. En hoe komt hij dan terug? Grenscontroles zijn streng geworden, hij heeft overal een visum voor nodig. Kom ik met hem mee? Dan kan ik zijn ouders zien, hun huis in Casablanca en de boerderij waar zijn vader is opgegroeid.  Ja, ik wil! Maar ik heb geen uren meer. Ik ben  in de Ramadan twee weken vrij dan is mijn crèche dicht en mijn andere twee weken zit ik in september in Suriname. Misschien kan ik met Kerst een weekje… ook raar. Whraaaa. Zes maanden liefde en plezier zei mijn horoscoop, daar bedoelden ze toch geen lange afstandsrelatie mee? Nu in de Ramadan dan maar twee weken naar Marokko gaan? Pffft…

Toch is het wel grappig, want het voelt niet als het einde, maar meer als een tussendoortje, dat redden we wel. Het zat er al een tijdje aan te komen en was gewoon een kwestie van tijd dat hij terug ging. Gewoon nog een hobbel. Heb onderhand die bolletjestrui wel verdiend!

Knipperlicht

19 Jul

‘Op de 19e staat de nieuwe maan in de romantische zone van je horoscoop: het begin van zes maanden lang liefde en plezier. Hoe ziet jouw ultieme relatie eruit? 2012 is bedoeld om het waar te maken. Durf groots te dromen dus.’ Dit zegt mijn horoscoop. Klinkt goed toch? Als we niet dit weekend definitief uit elkaar waren gegaan. Lekker veel liefde en plezier de komende zes maanden of toch?
Knipper de knipper de knipperlicht en het is weer aan. En hoe!

Dit stond er in het smsje van hem terwijl hij alleen maar zakelijk smst als in, ik ben er bijna, ik kom wat later of alleen maar ok: je bent zo’n lieve vrouw nog wat tekst, nog wat tekst en toen eindigde hij met I love you.  That’s a first.  Mijn cynische ik is in staat om meteen te replyen: help, mijn telefoon trilt en begint te gloeien, wordt helemaal heet, is dat liefde die naar mijn telefoon is gestuurd, maar ik hou me in.

Dit is de meest liefdevolle week die ik meemaak dit jaar. Met goede gesprekken, lieve smsjes, afspraken die nagekomen worden. Eigenlijk is het heel relaxed. Hij heeft een klus in Maastricht, zit daar de komende twee maanden doordeweeks en komt in het weekend weer thuis. Uitgebreid gesproken over ramadan. Die begint morgen en dan wil hij me een maand niet zien. Ik leg hem uit dat dat weer een vlucht is. Hij vertelt me dat als hij alleen al naar me kijkt hij onreine gedachten krijgt, maar we handelen  er toch niet naar? Het is toch veel knapper om de verleiding te weerstaan dan de verleiding te ontvluchten? En bovendien ben ik toch ook de lulligste niet en ga ik keurig bedekt bekleed, ga ik niet aan hem zitten en zal ik me niet volproppen met chips en snoep en lekker een taart in de oven als hij komt… Ik vertel hem dat ik dan wel niet gelovig ben, maar heel veel respect heb voor alle mensen die aan de ramadan doen. En dat ik er ben om hem te steunen niet om te pesten. Hij is zo blij en zo opgelucht. Dan is het goed en wil hij me graag zien. Dagen later krijg ik nog steeds smsjes met hoe blij en opgelucht hij is. Het lijkt wel of alle reserves weg zijn.

Je mag blijven heb ik gezegd als je me rust en stabiliteit brengt. Ik wil geen geknipper meer. Ik heb genoeg aan mijn hoofd, ik wil nu gewoon rust, iemand die me steunt en liefheeft. Het voelt heel erg goed. Het lijkt wel of we elkaar opnieuw gevonden hebben. Eindelijk gepraat met elkaar, wat zoveel makkelijker gaat als je niets te verliezen hebt. Dus horoscoopje. Je hebt me het hele jaar onzin verkocht op een paar geluk- en pechdagen na, laat deze zes maanden vol liefde en plezier maar even uitkomen. We hebben het verdiend!

Trots voor vandaag

15 Jul

Gisteren was echt een treurdag. Zat ik maar te huilen en te zwelgen. Vandaag zou ik met vrienden naar de Haarlemse Honkbalweek gaan, maar zij gingen niet vanwege het slechte weer. Weer een hele dag thuiszitten. Daar had ik echt geen zin in. Gisteren zouden we met z’n allen naar Artis gaan, maar dat was ook al verregend meer door mijn humeur dan door het weer, maar toch. Vandaag konden we dus niet weer een dag thuis gaan zitten sippen.

Buienradar gecheckt. Alle buien waren Haarlem voorbij en toen zijn zoonlief en ik gewoon met z’n tweeën naar de honkbalwedstrijd geweest. Nederland tegen Taiwan. We waren een half uur te laat, maar in honkbaltijd is dat nog ruim op tijd, want ze begonnen een uur later. We kregen vipplekken van twee vips die niet waren komen opdagen en zaten dus tweede rij. Precies waar de Nederlandse batters aan het wachten waren en hun swings maakten voor ze mochten slaan. Supergoede plekken dus. Het was lekker weer, de jassen gingen uit en ik ben zelfs verbrand in m’n nek.

 

We zijn met al het publiek gaan staan en hebben uit volle borst ons volkslied meegezongen. We wonnen, zongen alle liedjes mee en deden de dansjes. Ik heb me verbaasd over de vips die De Vlieger niet kenden, was de enige ongeveer in dat vak die meezong, maar toch…Niet zo heel gek, we zaten tussen allemaal spelers van andere teams. Oftewel, we hebben een topmiddag gehad en hebben daarna een goede vriend opgehaald en zijn samen wat gaan eten.

Als ik thuis kom zie ik drie gemiste oproepen van mijn bruidegom en ik doe er niks mee. Ben trots op mezelf. Voor vandaag!

All by myself

14 Jul

Drie weken geleden trouwden we nog voor één dag. Daarna spraken we over het leren kennen van elkaars familie. Hoe gingen we dat doen en wanneer en ging hij dan met ons mee naar Suriname en gingen we dan in juli samen op vakantie, nee we gingen lekker klussen in mijn huisje, zodat na twee weken mijn huisje helemaal perfect was, zoals ik het zou willen. Nice.
Nu zijn we definitief uit elkaar. Ik heb hem niet eens meer op laten draven voor vandaag. Vond ik ergens wel zo treurig. Uit is uit, klaar is klaar.

En nu? Nu zit ik te treuren. Ben zo verdrietig, ik zag zo’n toekomst met deze jongen. Hij ziet het nog steeds, gewoon een maandje rustig aan en dan komt het wel weer, maar zo blijf ik bezig en ondertussen popt steeds deze gedachte in mijn hoofd op, ben nu al 34, ga ik HEM nog wel vinden? Zal ik nog wel een gezinnetje vormen en waar kom ik die man dan tegen? Niet op m’n werk,zit het er nog wel in voor me?
Maar die gedachte duurt maar even. Ik heb al een gezin. Ik dank God en m’n ex op m’n blote knieën voor de mooie zoon die ze me gegeven hebben. Maar toch, elke ochtend wakker worden in zijn sterke armen, samen ontbijten, samen zorgen, leven, beslissingen nemen, lachen, vrijen, een filmpje kijken, gewoon samen zijn, samenleven. Dat wil ik graag.

Loopt die man ergens rond? Kent u hem? Zou die man vanavond even aan willen bellen? Of weet je wat, doe maar volgende week, dan zie ik er niet zo betraand uit.

Niet met en zonder elkaar…

13 Jul

Het lijkt wel of het allemaal een beetje teveel wordt. En als dat zo is dan kan ik dat gedoe met hem er niet bij hebben. En dus heb ik mijn bruidegom opnieuw voor de keuze gesteld, gedraag je normaal of laat me met rust.
Vorige week was het weer zover, een perfecte avond, nacht en ochtend. Zekerder van mezelf en van ons kon ik niet zijn. Hij belde me op m’n werk om te zeggen dat hij iemand gevonden had die m’n auto kon maken. Mijn uitlaat zat voor de zoveelste keer los en m’n eigen garage was gesloten. Ik vroeg hem hoe laat en waar ik moest zijn met m’n auto. Daar hebben we het vanavond wel over zegt ‘ie… Hij wordt helemaal gek als ik zeg dat ik er dan niet ben. Maar je had toch oppas en we gingen iets leuks doen? Maar jij kon toch niet en zei dat ik m’n eigen planning moest maken? Dusssz…

Hij klapt dicht, blokkeert, kan zichzelf wel voor z’n hoofd slaan, wordt boos en verontschuldigt zich dan weer… en dat was het, dan is het klaar voor hem. Dit was de derde keer in 4 weken tijd dat hij zo blokkeert en dat was voor hem de grens. Hij zet zijn telefoon uit en ik hoor 4 dagen niks meer van hem. In die dagen gaat het met mij helemaal mis. Ik krijg een allergische reactie en beland in het ziekenhuis. Ik krijg nauwelijks meer lucht binnen, dus ik moet aan de beademing, krijg een infuus met een cocktail aan paardenmiddelen en ben dan even helemaal weg.

En hij… hij weet van niks. Ik stuur hem een bericht als ik thuis ben en nog hoor ik niks, dat had ik al verwacht, meneer kan zich dan niet over zijn trots heen zetten. Als we elkaar na 5 dagen eindelijk spreken is alles bekoeld.  Hij is kwaad op mij en ik ben boos op hem. Hij vertelt me dat zijn klus in Maastricht doorgaat en dat hij daar de komende week zit. Ik wens hem succes en hang op. En nu een paar dagen later spreken we elkaar weer. Hij is gek op me, stapelgek. Maar hij kan niet met mij, voor mij geldt het zelfde. Ik ben gek op hem, maar zoals het nu is kan het niet. Laten we even een break houden dan? Nou, nee. Ik doe geen breaks. Ik doe een relatie of geen relatie. En dus hebben we morgen afgesproken. Komt hij voor de laatste keer bij me. Ik heb m’n tranen al gelaten, we hebben onze woorden al gezegd.  Hebben we morgen alle tijd om nog één keer diep in elkaars ogen kijken, eindeloos met elkaar te zoenen en hebben we spetterende afscheidssex. En dan… dan is het klaar.

Lekker in de war

3 Jul

Waar ik een ritme heb van opstaan en ontbijt klaarmaken. Terwijl mijn zoon ontbijt, douche ik en kleed ik me aan. Daarna kleed ik hem aan, tussendoor eet ik ook mijn ontbijt op, dan poetsen we onze tanden en gaan er snel vandoor.
Dat kan dus niet als vriendjelief er is. Die neemt rustig de tijd om een verhaal voor te lezen aan mijn zoon, die daar gretig gebruik van maakt. Vraagt dan gerust of ik eieren heb en begint ze te bakken, hoe pers ik eigenlijk mijn sinaasappels uit? Hij weet wel een manier. Zoon is al klaar met ontbijten en al aangekleed, ik ook, wij zijn dus klaar om weg te gaan, maar de geur van versgebakken eieren en de aanblik van verse jus… We zitten dus nog wel even.
M’n hele schema in de war geschopt. Maar wel lekker in de war. Nu maar hopen dat zoonlief niet went aan al die aandacht en dat uitgebreide ontbijten, anders zijn we elke ochtend te laat of zou ik veel eerder op moeten staan.