Tag Archives: abortus

DE handeling

16 Mei

Gedaan. Klaar. Ik was heel kalm en rustig. Het verdriet had ik al gehad. Het dilemma al eindeloos over nagedacht. De keuze was hoe moeilijk ook genomen en vandaag hoefde alleen de handeling nog. De abortus.
Ik kreeg eerst een intakegesprek, daarna een echo en daarna werd de ingreep uitgevoerd. Gepiept in een mum van tijd.
Alleen die verdoving. Zowel in de plaatselijke als in het roesje zitten stoffen die verwant zijn aan pinda’s en daar ben ik allergisch voor. Er moest dus een alternatief komen. Ik kreeg via een infuus een morfineachtig opium toegediend. Daar werd je erg high van, maar je was er wel de hele behandeling bij. In de uitslaapkamer hoorde ik alle gesprekken, maar mijn lichaam voelde zwaar.
En nu zit ik nog half verdoofd op de bank. Vooralsnog geen pijn en heftige bloedingen. Gelukkig maar. Nu event wat spulletjes inpakken en m’n zoon ophalen van de crèche, dan rijd m’n moeder ons naar hun huis. Kan ik daar even bijslapen en verzorgd worden.
Stap 1 van het zware proces achter de rug!

Timmertalent gezocht

13 Mei

De zijkant van m’n kast moet er nog ingetimmerd worden. Dat en het gevoel om elkaar in ieder geval nog een keer gezien te hebben nadat ik ‘m verteld heb dat ik zwanger was. Om het boek definitief te sluiten.
Ik denk dat hij er bang voor is, want hij belt steeds om af te spreken en iedere keer komt er dan wat tussen. Vandaag was zijn laatste kans. Hij had niks te doen vanavond. Ik zou laten weten hoe laat ik thuis was en dan zou hij langs komen. Maar toen ik om half 8 belde, zat hij nog midden in een klus. Om 22.15 uur was hij klaar en gaf hij aan dat hij nu erg moe was, tja ik ook.
En behalve moe, ben ik er ook klaar mee. Ik had mezelf beloofd dat dit de laatste keer was dat ik hem zou zien. Een raar soort behoefte van mij aan afscheid. Hij zegt dat hij morgen langs komt, ik lach hem uit. Dit was het, meer is er niet, het was nu of nooit. Ik wilde alleen maar gedag zeggen, maar dat eeuwige uitstellen… Dan maar geen gedag.

Gisteren begon het bloeden. En dat gaat gestaag door, gepaard met buikkrampen. Ik krijg vrede met mijn abortus. De natuur had andere plannen met me, blijkbaar.

Dag vader van niks.
Dag baby die niet van mij mocht zijn.
Welkom timmertalent, waarmee ik zelf dat zijpaneel in mijn kast ram!

Ik ben niet laf

5 Mei

Hij is onder zijn steen vandaan en belt me. Begon met smsen, maar daar reageerde ik niet op. Dit was de slechtste week van de slechtste maand van zijn leven. Als hij klaar is met klagen vraag ik of ik op kan hangen. Ik heb genoeg aan m’n hoofd zonder al dit gezeur. Dat mag. Heb ik dan niks te zeggen tegen hem? Tja, ik geloof dat ik alles al gezegd heb. Ik zeg hem dat ik hem erg laf vind in het weglopen en niet reageren en mij overal alleen mee te laten dealen, waar wij toch echt samen verantwoordelijk waren. En als dan het enige wat je kan doen, is klagen over hoe druk je bent geweest met je werk… nee dan heb ik niks te zeggen. Dat snapt hij wel en we hangen op. Hij vraagt of hij me nog mag bellen. ‘Voor wat dan? Om mijn stem te horen? Sodemieter op.’
Ik ben trots op mezelf. I kept my cool!

Tien minuten later belt hij me weer. Hij wil me laten weten dat hij van me houdt. Dat ik in zijn hart zit. Dat ik hem raak, dat dit hem raakt. Dat wat wij hadden echt was, ook al ben ik daar anders over gaan denken. Wat hem betreft is het echt en hij wil me niet kwijt. Wat moet hij nu doen?
Ik reageer nog steeds koel, ik ga me niet weer gek laten maken. Praat met me, zegt hij en dat doe ik. Ik vertel hem hoe ik de afgelopen weken heb ervaren. Hoe mijn lichaam is verandert, hoe de hormonen door mijn lijf gieren, hoe ik hier met een groot geheim en een groot verdriet rondloop, met welk afschuwelijk dilemma ik zit en dat zonder dat te kunnen delen met de man die mij zogenaamd ‘lief’ heeft. Hij luistert en hij luistert, ik praat en ik praat. Eigenlijk voelt dit heel fijn. Heb ik eindelijk kunnen zeggen wat ik op m’n hart had.

Hij is ongelukkig, ontzettend ongelukkig, verdrietig, depressief. Verschuilt zich voor het echte leven achter bergen met werk. Is de hele week bezig om anderen te helpen met klussen, maar komt aan niks toe voor zichzelf. Hij wil mij en het kindje houden, maar hij weet niet hoe. Waar moet hij beginnen om z’n leven te veranderen? ‘Jij hebt een baan, een huis, een auto, als jij twee weken niet werkt, omdat je ziek bent, krijg je toch betaald, ik heb niks.’
Ai, weer dat vluchtgedrag. ‘Neem je leven in eigen hand. Wil je in loondienst werken in plaats van een eigen bedrijf, regel dat dan. Wil je hier in  Nederland blijven, regel dat dan. Wil je iets veranderen, doe dat dan. Maak een begin, je bent verantwoordelijk voor je eigen leven, je kan niet altijd insja’allah zeggen als het je uitkomt, maar als er een kindje onderweg is, opeens niet.’
Hij weet het, hij snapt het. Hij vraagt of hij me nog mag bellen. ‘Voor wat dan?’ ‘Om dit allemaal even te laten bezinken en daarna nog een keer goed te praten.’ Bellen mag altijd. ‘Neem je dan wel op? Ook als je niet met me wilt praten?’
‘Ja, hoor. Dan zeg ik dat wel tegen je. Ik ben niet laf.’

No more stress

3 Mei

Besluit genomen en weg is de stress. Weg is ook de misselijkheid. Ik voel me weer prima. Dit herken ik weer van m’n vorige zwangerschap. Gelukkig maar! Dat het ook zo kan voelen. Ik moet namelijk nog twee weken.

Extra tijd

28 Apr

Beslissingen moet je nooit overhaast nemen. Zeker als ze zoiets groots als een nieuw leven omvatten. Ik zeg groot, maar het kindje dat in mij groeit heeft nu de grootte van een rijstkorrel, vorige week nog een sesamzaadje, dus het gaat snel.

Wat dacht ik dan in een week te beslissen over wel of niet. Maandag erachter komen dat je zwanger bent, de wind van voren krijgen van je vriend. Dinsdag de kliniek bellen om een afspraak te maken voor een overtijdsbehandeling. Je vriend daarna nauwelijks meer spreken, laat staan zien, want die steekt zoals gewoonlijk weer eens zijn kop in het zand. En dan op zaterdag de afsrpaak moeten bevestigen…

Ik heb vanochtend gebeld om de afspraak af te zeggen. Niet omdat ik het kindje wil houden, maar gewoon omdat ik zo’n belangrijke beslissing niet overhaast en alleen maar gebaseerd op de emoties van deze week wil nemen. Even de tijd nemen om alles rustig op een rijtje te zetten en een overwogen beslissing te nemen. Eentje waar ik de rest van mijn leven mee moet doen. Daar kan ik beter maar wat langer over nadenken dan een week.

Mijn telefoontje leidt tot een enorm gevoel van opluchting. Even wat ruimte. Nu maar even genieten van de komende dagen. Dit feit laten bezinken, tot me door laten dringen. Alle argumenten waarom het wel zou mogen komen en waarom niet tegenover elkaar zetten. Zodat verstand en gevoel een gezamenlijke beslissing kunnen nemen. Hopen dat in de tussentijd vriendlief weer onder zijn steen vandaan komt… Dit is toch echt te groot om in je eentje te dragen.

Afschuwelijke beslissing

24 Apr

Ik heb vandaag een afschuwelijke beslissing genomen. Een beslissing waarvan ik dacht dat ik hem nooit in mijn leven zou hoeven te nemen. En het lucht me op. Gek genoeg.
Volgende week ga ik naar de abortuskliniek.
De afspraak staat. Ik moet zaterdag bellen om te bevestigen dat het zeker weten doorgaat.

De vorige keer dat ik zwanger was herinner ik me nog goed. Het was ’s ochtends, hij lag nog in bed, te slapen en ik deed de test. Ik liep de kamer weer in met een big smile. Ik voelde me de gelukkigste vrouw op aarde. Daar lag ik naast de man van mijn dromen en fluisterde ik hem in z’n oor dat we een kind kregen en de smile op zijn gezicht ging van oor tot oor. Puur geluk. Wat een mooie dag, ik leek wel radioactief zo straalde ik. Gisteren ging dat toch echt heel anders. Ik was alleen. Ik deed de test, zag dat ik zwanger was en voelde niks. Geen blijdschap, geen verdriet, geen verbazing, gewoon niks. Ik wist het al, de hoofdpijnen en de misselijkheid, m’n huid die altijd erg droog is en nu opeens vet. M’n borsten die opzetten. Dit was de bevestiging van iets dat ik eigenlijk niet wilde weten, want wat nu?

We kennen elkaar zo kort. Hij vertrekt binnenkort naar het buitenland. Wordt toch Marokko in plaats van België. Dat betekent dus heel veel bellen en overal alleen voor staan, als onze relatie het al redt. Ik wil niet weer alleen. Ik weet al hoe dat is. En terwijl ik met al die overwegingen zit ben ik benieuwd hoe hij erover denkt, ik heb hem verteld dat ik overtijd was. Hij dacht dat ik een grap maakte en begon heel hard te lachen. ‘Van die ene keer dat het condoom geknapt is? Dat kan niet’, en hij lacht verder, hij vindt me een grapjas. Wat ik ook zeg, hij lijkt het niet serieus te nemen. Ik vind eigenlijk dat als twee mensen volwassen zijn, een huis hebben en een inkomen en dus een kans om het kind op te voeden en een goed leven te geven dat ze dat moeten doen. Bij mij is er dus twijfel, ik hou niet van abortus, goed dat het er is, maar niet voor mij. En hij?
Hij is 30 december jarig, ik ben 29 december uitgerekend. Ik stuurde hem een berichtje dat hij een speciaal verjaardagscadeau kreeg dit jaar. Maar ook dat kwartje viel niet. En toen ik het hem vertelde gisteren kwam het aan als een complete verrassing. Eentje waar hij niet om kon lachen. En resoluut en duidelijk als hij altijd is, wond hij er nu geen doekjes omheen. Dit kon niet, mocht niet en het zou niet. Hij wil er part noch deel aan hebben en als ik het hou sta ik er alleen voor. Duidelijk. Lomp en bot ook. Redelijk gevoelloos. Waar ik twijfel en vind dat er een keuze is, dat we ook de verantwoordelijkheid kunnen nemen valt er voor hem niet eens over te praten en de reden? Het is niet de goede volgorde. ‘Ja, ik wil bij jou zijn, ik wil met je trouwen, ik wil een kind van je, maar niet nu.’ Eerst z’n zaakjes op orde, dan vraagt hij me ten huwelijk en dan gaan we eerst een tijdje flink genieten van elkaar en dan beginnen we aan kinderen, dat is de goede volgorde. Maar ja, als dat je intenties zijn en dit dient zich aan… moet je het dan zo resoluut afwijzen? Alsof je alles in het leven zo strak kan plannen.

Wat ik ook zeg, er valt geen speld tussen te krijgen. Mijn twijfel en zijn resolute nee, maakten dat ik vandaag de kliniek belde. Ik kon volgende week terecht. Het maakt dat ik alles in een ander daglicht zie. De manier waarop hij erover sprak, geen moment dat hij aan mij vroeg wat ik vond, voelde, wilde, hoe ik de toekomst zag. Ik vroeg hem vanavond langs te komen om verder te praten over wat we zouden doen en hoe. We hadden eigenlijk donderdag afgesproken, maar dat lijkt ineens zo ver als ik al een afspraak heb voor volgende week en zaterdag moet bevestigen. Hij zegt dat hij geen zin heeft: wat valt er te praten? Ik ken zijn standpunt toch? Dat is niet veranderd. Hij gaat liever Champions League kijken. Nou dat brengt de sfeer ook wel weer onder het vriespunt. En terwijl ik na dat telefoontje naar buiten loop om de vuilnis buiten te zetten, voel ik een frisse wind. Ik loop rechtop, voel me sterk en sta achter mijn beslissing. Dit kindje komt er niet en deze relatie wordt zo snel mogelijk beëindigd. Donderdag waarschijnlijk. Mr Champions League. Je bent het niet eens waard om vader te worden van het mooie kindje dat nu in mijn buik groeit.

En terwijl ik dit schrijf gaat m’n telefoon. Hij kijkt geen Champions League, hij is nog aan het werk. Zijn klus moet af voor Koninginnedag en dat lukt niet echt. Hij is nu alleen en kan me bellen. Hij is verdrietig. Hij schaamt zich. Hij wil het kindje echt niet, vanwege zijn cultuur, de roddel en de achterklap, maar dat daar abortus voor nodig is en hij wel graag een kindje met mij wil, voelt dit zo krom. Hij wil met me mee naar de kliniek, hij vindt het zo erg voor mij dat ik dit moet ondergaan. Dat dit niet onze gezamenlijke keus is. En dat hij mij dit aandoet. Hij vraagt hoe ik me voel, of ik merk dat mijn lichaam veranderd is en wat ik er van kan voelen. Hij lijkt wel een heel andere man dan gisteren en vanmiddag. Hij vindt zichzelf stom en dom dat hij zo reageerde. Hij kon niet slapen vannacht en heeft toen het boekje dat ik voor hem heb gekocht doorgelezen. Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt van Kluun. Goeie titel. Hij begrijpt me nu beter, fijn. Maar hij is nu meer van het meebuigend riet, maar nog steeds een nee. Hij belt me straks nog even als hij thuis is. Hij is erg bang dat hij me kwijt raakt en hij heeft gelijk. Hoe kan ik leven met iemand terwijl dit tussen ons in staat? Iemand die nergens over wil praten en mij tot die beslissing dwingt? Iemand die steeds maar weer wegloopt/rent en steeds zijn laffe kant laat zien. Iemand die niet voor zijn eigen wens gaat, maar bang is voor de gemeenschap. Welke gemeenschap eigenlijk? En waar ben je bang voor? Ik leg hem nog uit dat er in Nederland genoeg kinderen worden geboren die niet gepland zijn, maar wel gewenst. En daar gaat het uiteindelijk om. Of het kindje gewenst is en de liefde krijgt die het verdient en dat krijgt het van ons toch? Hij weet het even niet meer. En ik? Ik ben blij dat ik zaterdag pas de afspraak hoef te bevestigen.