Tag Archives: cursus

Komt wel goed, schatje

8 mei

Ik ben er ziek van. Moest vanochtend voor een verwijzing naar de huisarts en ik kon alleen maar huilen, wat volgens de huisarts een hele gezonde reactie is. Het betekent dat je goed hebt nagedacht en alle voors en tegens op een rijtje hebt gezet en dat welke beslissing je ook neemt, je er nooit 100% achter kan staan. Dat is jammer, maar inderdaad welk het geval. En dus geeft ze me nog een zakdoekje aan, terwijl ik snotterend mijn relaas doe.

En nu zit ik weer op kantoor. Mijn gedachten dwalen af. De hele autorit naar mijn werk heb ik huilend uitgezeten. Stiekem is er ergens nog een greintje hoop dat alles goed komt. Dat er een huwelijksaanzoek komt, dat hij bij zijn volle verstand zegt, ja ik wil dit kindje samen met jou. Terwijl ik weet dat dit niet gaat gebeuren en ik ook niet weet of ik wel ja zal zeggen bij zijn aanzoek. Maar gewoon het idee dat ik deze baby mag houden, dat ik er niet alleen voor sta. Dat er een nieuw gezinnetje zich vormt of eigenlijk alleen al dat ik deze baby mag houden.

En dat mag ik, als ik dat wil. Dat mag. Maar wil ik dat? Alleen zwanger, alleen bevallen. Drie hoog wonen en alleen de boodschappen moeten doen. Ook voor je andere kind zorgen, ook al ben je moe. Voor hem een hele spannende tijd, want hij gaat naar school. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de druk van de buitenwereld. De vragen. Wie is de vader, waar is hij nu? Het stempel… De alleenstaande moeder met twee kinderen van twee verschillende vaders… wie wil er nog met haar op date?

Poeh hee. Wat een gedachten. Terwijl de hormonen door mijn lijf gieren en schreeuwen om een gezin, mag ik morgen voor drie dagen op een cursus. Ik hoop dat ik mijn gedachten er een beetje bij kan houden. We zitten midden in een bosrijke omgeving, misschien is het wel goed voor me om er even tussenuit te zijn. Even tot mezelf te komen. Er is dan geen ontkomen en vluchten meer aan, ben dan helemaal op mezelf aangewezen. Komt wel goed!

Advertenties

Wat een prachtwijk

23 jan

Drie dagen cursus. Ik parkeer m’n auto bij m’n werk en loop daarna de buurt in waar ik jaren heb gewerkt, maar waar ik sindsdien nauwelijks meer geweest ben. Ik ken die wijk als geen andere. Ik ken er de huizen, de gebouwen, de winkels, de mensen, de verhalen, ik voel me er thuis. Ik merk dat alle mensen me begroeten en me zo vriendelijk aankijken alsof ik ze al jaren ken. Hoe kan dat nou, vraag ik me af. Waarschijnlijk omdat ik het hele stuk al met een smile op m’n gezicht loop. Het gebouw waar we de cursus hebben was een oud vervallen ruïne wat vroeger doorging voor school, maar al jaren leeg stond. Nu is het pand in volle glorie gerestaureerd en zitten er mooie bedrijven in. De buurt zit al jaren in de lift en trots als een pauw loop ik door die buurt. Totaal misplaatste trots, maar toch. Hoe zullen de bewoners zich daar wel niet voelen met die opgeknapte wijk.
Dan kan iedereen Vogelaar uitlachen en beschimpen, in Amsterdam heeft haar aanpak zeker gewerkt!