Tag Archives: just me

Just for one day

22 Jun

Ik ben knettergek, dat blijkt maar weer. Ik zag het vandaag in de krant, een heel klein berichtje, met een verwijzing naar hun website.

Op de website gekeken, er was nog één plekje dit weekend in het Vondelpark. Zal ik het doen of zal ik het niet doen? Ik wil het al heel lang, al was het alleen maar om één keer zo’n jurk aan te hebben en van een collega van mij weet ik dat er ook hele mooie foto’s gemaakt worden, het is allemaal net echt, maar dan hartstikke nep. Trouwen voor één dag in een prieeltje in het Vondelpark met rode loper en boog met rozen, met ringen, muziek en een fotoshoot en met een echte bruidsjurk. Ik zag het al vaker staan, maar ik had nooit een vent (die er echt toe deed). Nu heb ik er één die al twee keer heeft aangegeven zijn leven met me te willen delen. Kunnen we mooi eerst op proef toch?

Die vent heb ik dus wel, maar die werkt altijd in het weekend en we hadden nog soort van ruzie…

Gesmst dat ik een hele bijzondere verrassing voor hem aan het regelen ben. Een leuke, unieke, maar ietwat gedurfde verrassing. Vereist: pantalon, nette schoenen en een geschoren gezicht en dat je niet naar je werk gaat. Meteen gaat m’n telefoon. Hij is blij verrast, erg nieuwsgierig en wil graag afspreken.

Mooi. Bruidegom geregeld. Oppas voor mijn zoon geregeld. Het enige waar ik voor hoef te zorgen is een witte BH en m’n mooiste schoenen.

Benieuwd wat hij ervan vindt. Ben ik best een beetje zenuwachtig over. Hij wil mijn alles zijn voor altijd. Dan is dit een mooi begin toch? Ik mag in een prachtige jurk mij jawoord voor een dag aan een prachtige man geven, hij krijgt een heel bijzonder begin van een toekomst met mij. Mooie deal toch?

Advertenties

Genieten in het kwadraat

28 Mei

De afgelopen dagen bestonden uit zwembad, strand, terrasjes pakken, een eerste date, mooie jurkjes, uit eten gaan, bbq, cabaret, shoppen, zonsondergang, oesters, Chardonnay, ontbijt op bed met verse jus en aardbeien. Ik heb zo genoten van al die mensen en liefde om me heen, ik voelde me echt op en top vrouw en nu zijn die dagen weer om. Morgen gewoon weer aan het werk net als de rest van Nederland. Dit was wel echt genieten in het kwadraat. Hier kan ik tot ver na de zomervakantie op teren. Wow!

Bizarre week

19 Mei

Met Moederdag met zusje en ons kroost naar Nijntje de musical geweest. Superlief en schattig.

De jongen die ik heel erg leuk vond, maar ik was al aan het daten met een ander en hij wilde wel onhold belt me om te vragen hoe het ervoor staat en we gaan we binnenkort op date.

Mijn moeder ging met me mee naar de abortuskliniek. Wat een bijzonder aparte ervaring en wat een lieve mensen werken daar! Het is natuurlijk vreselijk, maar zij doen er alles aan om je een goed gevoel te geven.

Een hele dag op een boekenmarkt in Vaassen gestaan met mijn vader. Goed weer en redelijk verkocht. Was stuk daarna, maar het is altijd zo leuk om te doen.

Serieus ten huwelijk gevraagd, inclusief adoptie van mijn zoon.

Eén maand eerder en ik had ja gezegd, maar nu het huwelijksaanzoek afgewezen. Wel m’n kast gemaakt.

De jongen die ik vorige week in het hotel ontmoette en waarmee ik de cursus had en waarvan ik dacht dat hij me wel leuk vond, liet er geen gras over groeien en mailde me deze week. We hebben wat heen en weer gemaild. Hij wil wel wat communicatietips van mij inruil voor poolles. Sounds like a date.

De onholdjongen en ik proberen een datum te prikken, maar het lukt niet, meestal omdat hij zo’n drukke agenda heeft. En terwijl ik aan het klinieken en boekenmarkten ben vraagt hij of het desnoods diezelfde avond nog kan… Hij kan er niet tegen dat het weer twee weken opgeschoven moet. Ik kan niet, maar beschouw het maar als een goed teken.

Krijg kaartjes voor Dolf Jansen, Roué Verveer en Esperanza Spalding in m’n schoot geworpen en terwijl ik zit te bedenken waar ik de oppas vandaan haal, belt m’n broertje me om te vragen wanneer zijn neefje eindelijk weer eens komt logeren.

En nu een rustig weekend om even bij te komen en op te laden. Ik heb besloten dat ik me volgende week trakteer op de kapper en op een vrije dag. Ik heb het verdiend!

Ik ben niet laf

5 Mei

Hij is onder zijn steen vandaan en belt me. Begon met smsen, maar daar reageerde ik niet op. Dit was de slechtste week van de slechtste maand van zijn leven. Als hij klaar is met klagen vraag ik of ik op kan hangen. Ik heb genoeg aan m’n hoofd zonder al dit gezeur. Dat mag. Heb ik dan niks te zeggen tegen hem? Tja, ik geloof dat ik alles al gezegd heb. Ik zeg hem dat ik hem erg laf vind in het weglopen en niet reageren en mij overal alleen mee te laten dealen, waar wij toch echt samen verantwoordelijk waren. En als dan het enige wat je kan doen, is klagen over hoe druk je bent geweest met je werk… nee dan heb ik niks te zeggen. Dat snapt hij wel en we hangen op. Hij vraagt of hij me nog mag bellen. ‘Voor wat dan? Om mijn stem te horen? Sodemieter op.’
Ik ben trots op mezelf. I kept my cool!

Tien minuten later belt hij me weer. Hij wil me laten weten dat hij van me houdt. Dat ik in zijn hart zit. Dat ik hem raak, dat dit hem raakt. Dat wat wij hadden echt was, ook al ben ik daar anders over gaan denken. Wat hem betreft is het echt en hij wil me niet kwijt. Wat moet hij nu doen?
Ik reageer nog steeds koel, ik ga me niet weer gek laten maken. Praat met me, zegt hij en dat doe ik. Ik vertel hem hoe ik de afgelopen weken heb ervaren. Hoe mijn lichaam is verandert, hoe de hormonen door mijn lijf gieren, hoe ik hier met een groot geheim en een groot verdriet rondloop, met welk afschuwelijk dilemma ik zit en dat zonder dat te kunnen delen met de man die mij zogenaamd ‘lief’ heeft. Hij luistert en hij luistert, ik praat en ik praat. Eigenlijk voelt dit heel fijn. Heb ik eindelijk kunnen zeggen wat ik op m’n hart had.

Hij is ongelukkig, ontzettend ongelukkig, verdrietig, depressief. Verschuilt zich voor het echte leven achter bergen met werk. Is de hele week bezig om anderen te helpen met klussen, maar komt aan niks toe voor zichzelf. Hij wil mij en het kindje houden, maar hij weet niet hoe. Waar moet hij beginnen om z’n leven te veranderen? ‘Jij hebt een baan, een huis, een auto, als jij twee weken niet werkt, omdat je ziek bent, krijg je toch betaald, ik heb niks.’
Ai, weer dat vluchtgedrag. ‘Neem je leven in eigen hand. Wil je in loondienst werken in plaats van een eigen bedrijf, regel dat dan. Wil je hier in  Nederland blijven, regel dat dan. Wil je iets veranderen, doe dat dan. Maak een begin, je bent verantwoordelijk voor je eigen leven, je kan niet altijd insja’allah zeggen als het je uitkomt, maar als er een kindje onderweg is, opeens niet.’
Hij weet het, hij snapt het. Hij vraagt of hij me nog mag bellen. ‘Voor wat dan?’ ‘Om dit allemaal even te laten bezinken en daarna nog een keer goed te praten.’ Bellen mag altijd. ‘Neem je dan wel op? Ook als je niet met me wilt praten?’
‘Ja, hoor. Dan zeg ik dat wel tegen je. Ik ben niet laf.’

In de tussentijd…

3 Mei

In de tussentijd gebeuren er ook nog allemaal leuke dingen in mijn leven, hoor. Maak je geen zorgen. Mijn dilemma voerde vooral bij mezelf de boventoon.
Zo heb ik een heerlijke Koninginnedag gehad. Met vrienden naar een geweldig festival geweest, waar we heerlijk genoten hebben van het weer, de sfeer en onze kinderen die helemaal uitgelaten over dat terrein rondstruinden. Bij elk kleedje stilstaan om met al het speelgoed te spelen. In het stoomtreintje, in de draaimolen, genieten van straattheater en salsamuziek. Het was echt een topdag.
En zo komen er nog twee dagen. Morgen is er groot feest op de crèche. De lammetjes zijn gearriveerd en dat wordt uitgebreid gevierd met een groot feest voor alle kinderen, ouders en grootouders. Alle kinderen gaan verkleed en we nemen allemaal lekkere hapjes en drankjes mee en zaterdag is er een groots feest in de speeltuin omdat het Bevrijdingsdag is. Met pannenkoeken, ijsjes en een heus circus. En zo leven we bij ons thuis van feest naar feest. Volgende maand zijn tante en nichtje jarig en zo blijft het nog even feest! En dan vergeet ik bijna nog dat Ajax kampioen is geworden!
Zie alleen als een berg op tegen Moederdag. Lekkere moeder ben ik!

Extra tijd

28 Apr

Beslissingen moet je nooit overhaast nemen. Zeker als ze zoiets groots als een nieuw leven omvatten. Ik zeg groot, maar het kindje dat in mij groeit heeft nu de grootte van een rijstkorrel, vorige week nog een sesamzaadje, dus het gaat snel.

Wat dacht ik dan in een week te beslissen over wel of niet. Maandag erachter komen dat je zwanger bent, de wind van voren krijgen van je vriend. Dinsdag de kliniek bellen om een afspraak te maken voor een overtijdsbehandeling. Je vriend daarna nauwelijks meer spreken, laat staan zien, want die steekt zoals gewoonlijk weer eens zijn kop in het zand. En dan op zaterdag de afsrpaak moeten bevestigen…

Ik heb vanochtend gebeld om de afspraak af te zeggen. Niet omdat ik het kindje wil houden, maar gewoon omdat ik zo’n belangrijke beslissing niet overhaast en alleen maar gebaseerd op de emoties van deze week wil nemen. Even de tijd nemen om alles rustig op een rijtje te zetten en een overwogen beslissing te nemen. Eentje waar ik de rest van mijn leven mee moet doen. Daar kan ik beter maar wat langer over nadenken dan een week.

Mijn telefoontje leidt tot een enorm gevoel van opluchting. Even wat ruimte. Nu maar even genieten van de komende dagen. Dit feit laten bezinken, tot me door laten dringen. Alle argumenten waarom het wel zou mogen komen en waarom niet tegenover elkaar zetten. Zodat verstand en gevoel een gezamenlijke beslissing kunnen nemen. Hopen dat in de tussentijd vriendlief weer onder zijn steen vandaan komt… Dit is toch echt te groot om in je eentje te dragen.

Mijn ultieme geluk

17 Apr

Hij ligt op de grond naast de auto racebaan die ze net samen gemaakt hebben. M’n kind zit naast hem en glundert van plezier en hij ook, ze hebben niet eens meer in de gaten dat ik er nog ben. De autootjes racen alle kanten op de kamer in, mijn kind stuift erachteraan. Hij kijkt en geeft me zo’n gulle lach, ik kijk naar hem en voel me compleet. Volmaakt gelukkig.

Toen hij eerder die avond bij me binnenkwam duwde hij me onhandig een cadeautje in m’n handen. Het speechboekje van Huib Hudig. Daar was een item over in Pauw en Witteman dat we allebei gezien hadden. Ik wilde dat graag hebben en hij had ‘m gekocht voor me. Superlief. Later op de avond vertelde hij me dat hij dat nog nooit had gedaan. Van zijn werkplek weglopen op zoek naar een boekwinkel en daarna naar nog één want de eerste had het niet. Vergeet maar weer dat ik nu zo lief ben, want zo ben ik eigenlijk nooit.
Ik vond het al heel lief, want eigenlijk hadden we helemaal niet afgesproken dat hij langs zou komen. Maar ja, ik vond een verhuizer voor m’n kast aanstaande donderdag van de schuur naar drie hoog. De buren hebben een liftje besteld en die willen ook mijn kast wel mee naar boven nemen. Probleem is dat die kast achterin mijn schuur staat. Redelijk ingebouwd door fietsen, kinderwagens en nog een paar gevulde verhuisdozen. Ik stuurde hem een berichtje met de vraag naar zijn sterke armen en hij kon meteen dezelfde avond.

En terwijl ik later die avond in zijn sterke armen lig en we kletsen over werk en vrienden en het leven voel ik me zo op m’n gemak. Deze avond had nog wel uren mogen duren. Hij die met mijn kind speelt en stoeit terwijl ze daar allebei oprecht van genieten, wij samen aan de slag in de schuur als een team en daarna het ultieme samen zijn.

Dat het nog maar lang zo mag zijn!