Tag Archives: love

Nog 5 nachtjes slapen

25 Apr

 

De dagen gaan snel. Ik streep ze af op mijn kalender. Elke streep ben ik een stapje dichter bij hem. Steeds weer moet ik doorgeven wanneer ik op vakantie ga. ‘Oh ja en waar naartoe dan’, is dan de vraag. En het maakt niet uit wie die vraag stelt, maar er komt een stralend antwoord uit. Alsof ik een enkeltje naar de hemel krijg aangereikt. ‘Ik ga naar Marokko.’

Mensen denken al dat ik in geen 100 jaar op vakantie ben geweest, maar niets is minder waar. 9 maanden geleden zat ik nog twee weken in Suriname en het jaar daarvoor hebben we heerlijk gerelaxed op Mallorca. Maar waarom dan zo intens blij?
Omdat ik hem weer ga zien. Mijn liefde, mijn man. Vertrok naar Marokko om voor z’n zieke vader te zorgen. En komt niet zomaar terug. Zo is het lot van een illegaal. En zijn vriendin.

Maar nu nog maar een paar dagen en dan zoek ik hem op. Zie ik voor het eerst zijn familie, zijn geboorteland, zijn stad. Ben ik voor het eerst de buitenlander in onze relatie. Maar bovenal ben ik weer met hem. Hoe zal hij eruit zien, hoe zal het gaan tussen ons? Afgelopen week was ik op Schiphol en zag ik al die verliefde stelletjes die elkaar tijden niet gezien hadden en elkaar daar weer omhelsden en kusten, ingetogen en vol passie. Hoe zal dat bij ons zijn? Welk gevoel gaat er door mij heen als ik hem weer zie? Omhels ik hem? Kussen wij elkaar? Kan dat wel in Marokko in het openbaar?

Opstijgend%20vliegtuig

Ik zie hem weleens via de webcam en het gevoel dat dan door me heen gaat is puur geluk. Al mijn boosheid en irritatie over het niet bellen en de telefoon opnemen, nog geen appartement geregeld hebben en dat soort dingen verdwijnen meteen naar de achtergrond als ik eerst zijn stem hoor, want hoe we dat ook doen, hij heeft altijd eerst beeld en dan pas ik dan zie ik hem. En als ik dan hem zie, stroomt er een gevoel van puur geluk door me heen en het enige wat ik kan doen is lachen naar hem. Zo blij dat ik hem hoor, dat ik hem zie, dat het blijkbaar goed gaat met hem, gewoon, dat we dan weer soort van bij elkaar zijn. Dat ik dan kan gaan slapen met het gevoel dat hij naast me ligt.

Dat gevoel hoop ik die twee weken permanent te hebben. Eindeloze blijdschap en liefde en geluk. Dat is natuurlijk een onrealistische gedachte, we hebben echt genoeg om ruzie over te maken, maar ik ga er gewoon voor.
En los van dat we elkaar zien, want dat mag van mij op elke plek van de wereld als we maar bij elkaar zijn, gaan we ook nog hele leuke dingen doen. Naar het strand, naar de bergen, naar het  kosmopolitische Rabat en naar het supertoeristische Marrakech, op familiebezoek en door Casanblanca achterop de scooter. De tijd vliegt vast voorbij en dan kan ik weer aftellen tot mijn volgende vakantie.

Maar dat is allemaal toekomst. Straks kom ik thuis en als ik morgen wakker word, streep ik deze dag weer door. Nog 5 nachtjes slapen. Nog 4. Nog…

Blijven we samen?

19 Okt

We nemen even rust. We zijn namelijk gek op elkaar, stapelgek. Wat hebben we elkaar gemist de twee weken dat ik in Suriname was. Stond hij me op te wachten op Schiphol, 3 uur te vroeg, bestelde een taxi om meteen naar huis te gaan, hij kon me niet langer delen met mijn familie en met de trein duurt echt veeeeel te lang.

We zien elkaar elke dag leven samen, maar wonen niet samen. Ik ben intens gelukkig met hem en hij met mij en toch nemen we nu even rust van elkaar. Nee, het is niet uit, maar we staan wel op een punt waarop we ons afvragen hoe het nu verder moet.

Hij gaat na de klus die hij nu doet terug naar Marokko. Zorgen voor zijn zieke vader. Zijn moeder wat last uit handen nemen. Terug naar Marokko was al zijn plan toen ik hem leerde kennen, maar werd steeds uitgesteld. Uitstellen kan niet meer, zijn vader is zo ziek.

Terug naar Nederland komen kan niet zomaar. Zijn verblijfsvergunning is verlopen. Als ik hem terug wil hebben hier zal ik hem moeten trouwen. Ondertussen verlangt hij ernaar zijn familie weer te zien. Hij heeft zijn broers en zussen en al hun kinderen en geloof me dat zijn er veel al 9 jaar niet gezien. Nu hij weet dat hij gaat leeft hij er echt naar toe. Zijn broer heeft een baan voor hem geregeld in Marokko, een goede baan, hij kan meteen aan de slag als hij wil. Maar wil hij dat?

Gaan we samen verder of niet? Gaat hij een toekomst opbouwen in Marokko of hier? Laat hij al zijn familie voor de tweede keer achter of blijft hij daar in dat land dat aan hem trekt? Hij houdt echt van Marokko en heeft zulke warme herinneringen aan zijn land.
Dat zijn de dingen die hij moet overwegen. Los nog van hoe zijn familie erover denkt dat hij met een ongelovige vrouw is die al een kind heeft…

En ik? Wil ik met hem trouwen? Uit liefde? Want om hem te helpen doe ik het niet en dat hoeft ook niet gezien zijn toekomstkansen in Marokko. Wil ik mijn leven met hem delen? Als ik met hem trouw, wat geef ik dan op? Trouwen in Nederland is geen optie, dus dan moet ik trouwen in Marokko, met of zonder mijn familie? Maar het grootste obstakel is dat als ik in Marokko trouw, ik een verklaring moet onderteken waarin ik verklaar moslima te zijn. Je trouwt daar voor God, daarin kan je niet kiezen. Ik wil mijn huwelijk niet beginnen met een leugen. Ik ben geen moslima, ik ben niet gelovig. Ik ben ook niet ongelovig, maar geen moslima. Ik ben uit respect voor mijn vriend wel de Koran gaan lezen. Ik wil wel weten wat hem zo raakt, want echt als hij over zijn geloof praat dan straalt hij een en al geluk, liefde en kracht uit, zo mooi. Wat zou ik me zo graag willen voelen.

Mijn mannelijke vrienden niet meer kussen en omhelzen als begroeting, geen varkensvlees meer eten en mijn decolleté bedekken, dat zijn de dingen die ik moet laten als ik met hem trouw. En wat krijg ik daarvoor terug, heel veel liefde, een goede kok, iemand die echt voor me zorgt en kan klussen, echt mijn man.

Nu ik zo schrijf, zie ik wel dat de obstakels voor hem groter zijn dan voor mij. Ik wil dolgraag mijn leven met hem delen. Wat zou het geweldig zijn als hij de vader van mijn kinderen werd. Ik trouw wel met hem in Marokko, met of zonder familie erbij, liever met, zeker omdat hij de jongste van tien is… Ik vind dat hij echt naar Marokko moet gaan om er te zijn voor zijn ouders, maar ik wil hem ook weer terug bij mij hebben, hij hoort bij mij.

Dat betekent wat mij betreft een bruiloft… weer eentje in het buitenland, lekkere familie zijn wij. Ik ben benieuwd naar zijn rusttijd. Zie hem morgen weer.

 

Wow!!!!

25 Jan

Mooiste moment van deze week? Eén van de leidsters van de crèche van mijn zoon komt naar me toe en ze wil iets aan me kwijt. Ze ziet jaar in jaar uit elke dag ouders hun kinderen naar de crèche brengen en weer halen, maar nog nooit zag ze een band zo sterk als die tussen mij en mijn zoon. ‘Het lijkt wel of jullie gemaakt zijn voor elkaar’, zegt ze. ‘Jullie stralen zoveel kracht en tegelijkertijd liefde uit. Jullie kunnen samen de hele wereld aan en dat vind ik zo mooi om te zien. Dat wou ik even aan je kwijt.’
Wow! Echt waar, m’n hart gaat open, ik straal. Hier kan ik maanden op teren, wanneer krijg je nou zo’n compliment? Trots en dank je wel stamelend loop ik weer naar buiten.
She made my day/week/month/year!!!

The perfect match II

17 Jan

Ik heb het me niet verbeeld. We vinden elkaar leuker dan leuk, maar af en toe vraag ik me dus af of ik me dit soort dingen verbeeld of niet. Hij is een externe en we hebben samen een project gedaan en werken nu al een half jaar niet meer samen. Ik schreef al eens eerder over hem. Vandaag hadden we voor het eerst weer een overleg en gaan we kijken of we met elkaar een nieuw project aangaan of niet. Ik ondersteun daarbij een collega. Zij had al het contact met hen gelegd.
Bij onze begroeting omhelst hij me alsof we oude vrienden zijn die elkaar heel erg gemist hebben, het hele gesprek staart hij me aan met die prachtige blik. Grote vragende blauwe ogen. We zitten schuin tegenover elkaar, ik speel een beetje met het lipje van m’n colablikje.
Bij het weggaan geef ik zijn collega een hand, hij zit te ver weg en we zijn al te close met elkaar om een hand te geven. Hij geeft me een luchtkus. Van ieder ander had ik dat creapy gevonden, maar van hem…
Echt waar, als hij nou eens vrijgezel zou zijn… zou ik zo verliefd op hem worden. Wat een leuke man!

Ready for love

4 Dec

Date 1 achter de rug. Was ontzettend leuk en erg gezellig. Geen ongemakkelijke stiltes, onwijs veel gelachen en zelfs allebei de slappe lach gehad. Superleuke jongen. Ook super aantrekkelijk? Nee, dat niet. Ietwat aan de kleine kant, maar verder best oké.

Kreeg dezelfde avond nog voor ik thuis was een berichtje van hem:

Wow, ben echt in de wolken. Pffff… ben helemaal van slag! Vond het echt super! Kan niet wachten tot ik je weer zie…. Zucht… Kussssssss

Ja, toen schrok ik wel even. Kom ik weer op dat onderzoek uit, waarbij een man na één date weet waar hij aan toe is en of hij verder met iemand wil en dat een vrouw daar 6 dates voor nodig heeft. We hadden al afgesproken dat hij de volgende keer bij mij in de buurt komt.

Ondertussen geniet ik volop van mijn proefabonnement bij Lexa. Leuke site, leuke mannen en makkelijk contact. Als daar deze maand niks uitkomt zou ik wel lid blijven, denk ik. Met drie mannen aan het mailen nu.

 

Eén stuurde me deze foto om mee wakker te worden.

Alledrie wonen ze in Amsterdam, groot voordeel voor mij. Terwijl de een heel spannend begon en steeds saaier en depressiever eindigt, worden de andere twee steeds leuker. Leukste openingsvraag? Wat is je lievelingssnoep? Vind ik een leuke vraag. Weet de man in kwestie meteen wat hij mee kan nemen als we voor het eerst koffie gaan drinken.

Bij één van de mannen was ik op zijn profiel aan het kijken, terwijl ik een berichtje vam hem kreeg. Good luck with your search for you and your child. Toen zag ik inderdaad op zijn profiel dat vrouwen met kinderen niet hoefden te reageren en ik had nog niet eens gereageerd. Ik mailde hem terug en hij mij weer en ik denk dat hij de eerste is met wie ik straks af ga spreken.

Ik ga me wel vermaken de komende tijd. Ready for some love.

 

DE date

18 Aug

Ik had mijn fiets op slot gezet. Ik liep richting de ingang van het park en zag hem al staan. Nonchalant, z’n jasje over z’n schouder. Goed pak. Lichtroze overhemd. Ik hou van mannen die roze durven dragen. Mooie leren schoenen. Leuk. We lopen het park in, gaan zitten op een bankje. Allebei doodnerveus. Daar zit je dan. En wat gaat er dan door je heen? Gelukkig, hij ziet er normaal uit. Hij ziet er beter uit dan ik me kon herinneren van die foto. Wat moet ik nu zeggen, waar zullen we het over hebben. Ik staar naar de eenden in de vijver tegenover ons. Tegelijk nemen we dan het woord en hoewel we allebei zenuwachtig zijn, vallen er dan geen rare stiltes meer. We lopen een stukje en pakken een terrasje. Hij neemt een spa rood met een schijfje citroen. Terwijl we elkaar aankijken schiet er de hele tijd één woord door me heen. Degelijk.

Degelijk. Degelijk. En dat is hij, Hij ziet er degelijk uit, hij drukt zich degelijk uit, hij leidt een degelijk leven. Niet burgerlijk, maar degelijk. We lopen terug naar mijn fiets, waar bizar genoeg mijn zadel van gejat is in die korte tijd. Een beetje afgeleid door het zadel zeggen we elkaar gedag en dan probeert hij me te zoenen. Gadver, is mijn eerste reactie. Oh, oh… dat is niet goed. Ik probeer nog een stukje te fietsen zonder zadel, maar dat lukt niet echt. Ik loop de weg terug. En het nummer van Olivia Newton John gaat door m’n hoofd heen. Let’s get physical. Ik moet er niet aan denken. Waarom niet? Waarom toch niet? Wat is er mis met die man? Hij was ietsjes kleiner dan ik, ik vond z’n luchtje niet zo lekker. Maar daar kan je iemand toch niet op afwijzen. Als ik ’s avonds thuis kom, zie ik alweer twee enthousiaste berichtjes van hem. Hij vond het geweldig, wil me heel snel weer zien. En dan bedenk ik me dat ik het ook erg leuk vond. We kletsten weg alsof we elkaar al heel lang kenden en begrepen elkaar in één keer. Dat was heel bijzonder. Maar ik moet er toch niet aan denken ooit met hem het bed in te duiken. Of kan je dat in dit stadium nog niet denken? Ik heb dat nog nooit gedacht, bedenk ik me. Normaal gesproken is er als eerste de aantrekkingskracht en leer je elkaar daarna pas kennen. Wij hebben elkaar nu al leren kennen, maar wat mij betreft mist de aantrekkingskracht compleet. Echt zo jammer, of is dat iets dat kan komen? Iemand ervaring mee?

Ik laat het maar even bezinken… Kreeg wel weer een leuk berichtje van een jongen op die website en heb meteen gereageerd. Zegt dat niet genoeg?

A walk in the park

17 Aug

Vandaag is het zover. Mijn eerste internetdate. Hij heeft zijn profiel verwijderd van de datingsite en het is een tijdje geleden dat ik z’n foto gezien heb. Zou ik hem herkennen? Hij is maar4 centimetergroter dan ik en ik heb toch m’n hakken aangedaan. Goed plan of niet? En met al deze gedachten in m’n hoofd en een lichte spanning in m’n buik rij ik naar kantoor.

En dan popt ineens die vraag op. Zou hij net zo leuk zijn als James? Whaaaarg, waarom denk ik dat nou? Niemand is als James. James is lief en vrij en blij. Hij is een vlinder die van bloem tot bloem gaat, heel veel liefde en energie geeft, maar altijd weer onderweg is naar de volgende bloem. En dan vraag ik me af welke eigenschappen ik wel in Cas terug zou willen zien. En dat zijn eigenlijk twee dingen. Het vanzelfsprekende lief zijn, dat er altijd in zat. Het hart in de sneeuw dat wekenlang op de achterruit van m’n auto zat…

En ik wil graag een man hebben, waarbij ik me op en top vrouw voel, maar die me af en toe weer een meisje kan laten zijn. Ik weet niet of dat een vereiste is, maar dat vind ik altijd wel erg leuk en aantrekkelijk aan een man.

Dus Cas… het spijt me, maar je wordt meteen langs een meetlat gelegd. Ik denk dat ik het eerste bij jou al zeker gevonden heb, maar het tweede… Als dat op en top vrouw maar goed zit!

Heb me vanochtend al een paar keer omgekleed en nu is het aftellen voor onze wandeling in het park. Ik heb er heel veel zin in en voel heel veel vlinders. Als die regenwolken nu maar overdrijven…