Tag Archives: relatie

Weer een hobbel

22 Jul

Hij is bij me. Hij ziet er niet zo goed uit, maar wat wil je, het is Ramadan. Hij heeft zwaar lichamelijk werk en een lege maag. In het weekend verplaatst zijn ritme zich naar ’s nachts. Opstaan rond een uur of drie, dan boodschappen doen en een beetje niksen, tegen tienen bidden, eten en drinken en dan gaat hij aan het werk, totdat het tijd is om te ontbijten tegen een uur of 5 ’s ochtends en dan gaat hij slapen om ’s middags tegen een uur of 3 weer op te staan.

Het gaat ook niet goed met hem zegt hij. Alles gaat verkeerd. ‘Wat is alles?’, vraag ik hem. ‘Niet nu’, zegt hij. Zijn ogen vullen zich met tranen. Hij heeft eigenlijk geen tijd om bij me te zijn, hij moet aan het werk. Ik laat hem. Vandaag bellen we met elkaar en vertelt hij het me. Hij moet terug naar Marokko, eigenlijk direct, maar hij maakt Ramadan nog af hier en dan vertrekt hij. En hoe komt hij dan terug? Grenscontroles zijn streng geworden, hij heeft overal een visum voor nodig. Kom ik met hem mee? Dan kan ik zijn ouders zien, hun huis in Casablanca en de boerderij waar zijn vader is opgegroeid.  Ja, ik wil! Maar ik heb geen uren meer. Ik ben  in de Ramadan twee weken vrij dan is mijn crèche dicht en mijn andere twee weken zit ik in september in Suriname. Misschien kan ik met Kerst een weekje… ook raar. Whraaaa. Zes maanden liefde en plezier zei mijn horoscoop, daar bedoelden ze toch geen lange afstandsrelatie mee? Nu in de Ramadan dan maar twee weken naar Marokko gaan? Pffft…

Toch is het wel grappig, want het voelt niet als het einde, maar meer als een tussendoortje, dat redden we wel. Het zat er al een tijdje aan te komen en was gewoon een kwestie van tijd dat hij terug ging. Gewoon nog een hobbel. Heb onderhand die bolletjestrui wel verdiend!

Knipperlicht

19 Jul

‘Op de 19e staat de nieuwe maan in de romantische zone van je horoscoop: het begin van zes maanden lang liefde en plezier. Hoe ziet jouw ultieme relatie eruit? 2012 is bedoeld om het waar te maken. Durf groots te dromen dus.’ Dit zegt mijn horoscoop. Klinkt goed toch? Als we niet dit weekend definitief uit elkaar waren gegaan. Lekker veel liefde en plezier de komende zes maanden of toch?
Knipper de knipper de knipperlicht en het is weer aan. En hoe!

Dit stond er in het smsje van hem terwijl hij alleen maar zakelijk smst als in, ik ben er bijna, ik kom wat later of alleen maar ok: je bent zo’n lieve vrouw nog wat tekst, nog wat tekst en toen eindigde hij met I love you.  That’s a first.  Mijn cynische ik is in staat om meteen te replyen: help, mijn telefoon trilt en begint te gloeien, wordt helemaal heet, is dat liefde die naar mijn telefoon is gestuurd, maar ik hou me in.

Dit is de meest liefdevolle week die ik meemaak dit jaar. Met goede gesprekken, lieve smsjes, afspraken die nagekomen worden. Eigenlijk is het heel relaxed. Hij heeft een klus in Maastricht, zit daar de komende twee maanden doordeweeks en komt in het weekend weer thuis. Uitgebreid gesproken over ramadan. Die begint morgen en dan wil hij me een maand niet zien. Ik leg hem uit dat dat weer een vlucht is. Hij vertelt me dat als hij alleen al naar me kijkt hij onreine gedachten krijgt, maar we handelen  er toch niet naar? Het is toch veel knapper om de verleiding te weerstaan dan de verleiding te ontvluchten? En bovendien ben ik toch ook de lulligste niet en ga ik keurig bedekt bekleed, ga ik niet aan hem zitten en zal ik me niet volproppen met chips en snoep en lekker een taart in de oven als hij komt… Ik vertel hem dat ik dan wel niet gelovig ben, maar heel veel respect heb voor alle mensen die aan de ramadan doen. En dat ik er ben om hem te steunen niet om te pesten. Hij is zo blij en zo opgelucht. Dan is het goed en wil hij me graag zien. Dagen later krijg ik nog steeds smsjes met hoe blij en opgelucht hij is. Het lijkt wel of alle reserves weg zijn.

Je mag blijven heb ik gezegd als je me rust en stabiliteit brengt. Ik wil geen geknipper meer. Ik heb genoeg aan mijn hoofd, ik wil nu gewoon rust, iemand die me steunt en liefheeft. Het voelt heel erg goed. Het lijkt wel of we elkaar opnieuw gevonden hebben. Eindelijk gepraat met elkaar, wat zoveel makkelijker gaat als je niets te verliezen hebt. Dus horoscoopje. Je hebt me het hele jaar onzin verkocht op een paar geluk- en pechdagen na, laat deze zes maanden vol liefde en plezier maar even uitkomen. We hebben het verdiend!

Midzomernacht

21 Jun

Hij kwam bij me om alles uit te praten. De afgelopen tijd hadden we meer een echte relatie met elkaar dan iets anders en dat beseften we ons allebei. Hij was een grote steun voor mij nu de baby van m’n zusje was overleden. Hij rende en vluchtte niet, tot zaterdag toen zijn moeder belde dat zijn vader nu echt stervende was. Maandag realiseerde hij zich dat hij toen niet weg had moeten rennen van de feiten die het leven hem presenteren, maar dat hij net zo zou kunnen leven als wij. Er zijn voor elkaar, elkaar steunen door welke moeilijke tijd ook. Liefde geven en nemen, zorgen delen, dat helpt. Hij besefte dat de enige met wie hij hierover kon praten ik was, en ik besefte dat de enige die me rustig kreeg in deze tijd hij was. Ingrediënten voor een goed gesprek lijkt me zo, maar het eindigde in een ruzie, waarbij we allebei als twee koppige ezels naast elkaar in bed lagen. Hij probeerde iets heel liefs te zeggen, maar deed dat op zo’n lompe horkerige manier die me zo kwetste dat ik daar niet meer naast kon liggen, ik ging naar de bank. Wat hij natuurlijk niet snapte, want hij hoorde alleen het lieve dat hij gezegd had. Uiteindelijk gingen we boos uit elkaar, hij gekrenkt in zijn trots, hij had in zijn ogen een behoorlijke knieval gedaan en ik viel over wat woordjes. Ik heb nog nooit iemand zo rot over mij horen spreken om daarna tot het voorstel te komen ons leven samen te delen. Hij kleedde zich aan en ging weg. Ik was koppig en liet hem gaan. Hij smste me iets over trots en eer, ik kon het niet lezen zonder bril en belde hem terug, het was inmiddels midden in de nacht en het was ons beste gesprek ooit. Vanochtend weer gebeld en ik denk dat het wel goed komt en als het goed komt, komt het wel zo goed dat ik dan een vaste relatie met iemand heb die de rest van zijn leven met me wil delen.

Timmertalent gezocht

13 Mei

De zijkant van m’n kast moet er nog ingetimmerd worden. Dat en het gevoel om elkaar in ieder geval nog een keer gezien te hebben nadat ik ‘m verteld heb dat ik zwanger was. Om het boek definitief te sluiten.
Ik denk dat hij er bang voor is, want hij belt steeds om af te spreken en iedere keer komt er dan wat tussen. Vandaag was zijn laatste kans. Hij had niks te doen vanavond. Ik zou laten weten hoe laat ik thuis was en dan zou hij langs komen. Maar toen ik om half 8 belde, zat hij nog midden in een klus. Om 22.15 uur was hij klaar en gaf hij aan dat hij nu erg moe was, tja ik ook.
En behalve moe, ben ik er ook klaar mee. Ik had mezelf beloofd dat dit de laatste keer was dat ik hem zou zien. Een raar soort behoefte van mij aan afscheid. Hij zegt dat hij morgen langs komt, ik lach hem uit. Dit was het, meer is er niet, het was nu of nooit. Ik wilde alleen maar gedag zeggen, maar dat eeuwige uitstellen… Dan maar geen gedag.

Gisteren begon het bloeden. En dat gaat gestaag door, gepaard met buikkrampen. Ik krijg vrede met mijn abortus. De natuur had andere plannen met me, blijkbaar.

Dag vader van niks.
Dag baby die niet van mij mocht zijn.
Welkom timmertalent, waarmee ik zelf dat zijpaneel in mijn kast ram!

Ik ben niet laf

5 Mei

Hij is onder zijn steen vandaan en belt me. Begon met smsen, maar daar reageerde ik niet op. Dit was de slechtste week van de slechtste maand van zijn leven. Als hij klaar is met klagen vraag ik of ik op kan hangen. Ik heb genoeg aan m’n hoofd zonder al dit gezeur. Dat mag. Heb ik dan niks te zeggen tegen hem? Tja, ik geloof dat ik alles al gezegd heb. Ik zeg hem dat ik hem erg laf vind in het weglopen en niet reageren en mij overal alleen mee te laten dealen, waar wij toch echt samen verantwoordelijk waren. En als dan het enige wat je kan doen, is klagen over hoe druk je bent geweest met je werk… nee dan heb ik niks te zeggen. Dat snapt hij wel en we hangen op. Hij vraagt of hij me nog mag bellen. ‘Voor wat dan? Om mijn stem te horen? Sodemieter op.’
Ik ben trots op mezelf. I kept my cool!

Tien minuten later belt hij me weer. Hij wil me laten weten dat hij van me houdt. Dat ik in zijn hart zit. Dat ik hem raak, dat dit hem raakt. Dat wat wij hadden echt was, ook al ben ik daar anders over gaan denken. Wat hem betreft is het echt en hij wil me niet kwijt. Wat moet hij nu doen?
Ik reageer nog steeds koel, ik ga me niet weer gek laten maken. Praat met me, zegt hij en dat doe ik. Ik vertel hem hoe ik de afgelopen weken heb ervaren. Hoe mijn lichaam is verandert, hoe de hormonen door mijn lijf gieren, hoe ik hier met een groot geheim en een groot verdriet rondloop, met welk afschuwelijk dilemma ik zit en dat zonder dat te kunnen delen met de man die mij zogenaamd ‘lief’ heeft. Hij luistert en hij luistert, ik praat en ik praat. Eigenlijk voelt dit heel fijn. Heb ik eindelijk kunnen zeggen wat ik op m’n hart had.

Hij is ongelukkig, ontzettend ongelukkig, verdrietig, depressief. Verschuilt zich voor het echte leven achter bergen met werk. Is de hele week bezig om anderen te helpen met klussen, maar komt aan niks toe voor zichzelf. Hij wil mij en het kindje houden, maar hij weet niet hoe. Waar moet hij beginnen om z’n leven te veranderen? ‘Jij hebt een baan, een huis, een auto, als jij twee weken niet werkt, omdat je ziek bent, krijg je toch betaald, ik heb niks.’
Ai, weer dat vluchtgedrag. ‘Neem je leven in eigen hand. Wil je in loondienst werken in plaats van een eigen bedrijf, regel dat dan. Wil je hier in  Nederland blijven, regel dat dan. Wil je iets veranderen, doe dat dan. Maak een begin, je bent verantwoordelijk voor je eigen leven, je kan niet altijd insja’allah zeggen als het je uitkomt, maar als er een kindje onderweg is, opeens niet.’
Hij weet het, hij snapt het. Hij vraagt of hij me nog mag bellen. ‘Voor wat dan?’ ‘Om dit allemaal even te laten bezinken en daarna nog een keer goed te praten.’ Bellen mag altijd. ‘Neem je dan wel op? Ook als je niet met me wilt praten?’
‘Ja, hoor. Dan zeg ik dat wel tegen je. Ik ben niet laf.’

Dag

1 Mei

Het waren allemaal praatjes. Praatjes die ik graag wilde horen, maar toch praatjes.

Hij had al die dingen helemaal niet hoeven zeggen, dan was ik er ook wel ingetuind. Maar vanaf dag één was hij steeds bloedserieus en streefde hij naar een relatie, waar ik eerst een tijdje wilde daten en dan wel verder kijken, eerst maar eens genieten en zo groeide het. En was hij mijn vriend. Een vriend die steeds wegrende voor elk probleem dat op zijn pad kwam, alles eerst alleen wilde doen, niks kon delen. Steeds meer deelde, vooral over de toekomst. Wanneer gaan we samenwonen, wanneer  mag ik bij je komen klussen in je huis, hoe doen we het met de kledingkast, hoeveel kinderen, naar welke school? Van alles, maar altijd ver weg, het werd nooit concreet. En ondertussen werkt de man en werkt hij maar, maakt hij eindeloos lange dagen. Hij houdt zich altijd aan zijn afspraken, maar spontane ontmoetingen zijn uit den boze. Volgens hem is zijn leven leeg. Elke avond gevuld met leegte. Behalve als hij hier is. Ik zag hem elke woensdagavond en in het weekend, totdat ik cursus ging volgen op woensdag. Daar kon hij niet mee omgaan. Dinsdag en donderdag voetbalt hij. Dus zagen we elkaar maandag en vrijdag. Totdat ik erachter kwam dat hij dinsdag en donderdag helemaal niet voetbalt, maar de trein pakt naar Dordrecht. Toevallig woont daar ook de eigenaresse van één van de restaurants die hij verbouwt…

Maandag vertel ik hem dat ik zwanger ben, dinsdag kom ik erachter dat hij er in ieder geval nog iemand op nahoudt, zaterdag belt hij om te zeggen dat we elkaar met Koninginnedag zien, maar wel pas ’s avonds, druk, druk, druk en sindsdien heb ik niks meer gehoord.

Lekker weer dit. Ik heb een soort van afsluiting nodig. Een kans om vragen te stellen en antwoorden te krijgen, alles even goed af te sluiten, maar het is me ook m’n eer te na om nu achter zijn kont aan te lopen. Als hij interesse heeft hoor ik het wel. En tegelijkertijd voel ik me verplicht aan het kindje in mijn buik om alles eruit te halen wat erin zit, m’n best te doen om samen met hem alles op een rijtje te zetten en de beslissing samen te nemen. Maar ja, dat verantwoordelijkheidsgevoel is bij hem ver te zoeken.

Dus bel ik niet. Hij weet voor welke keuze ik sta. Voor al dat hij weet onderga ik morgen de overtijdsbehandeling. Hij weet niet dat ik afgebeld heb. En hij laat me gewoon alles alleen doen. Dan maar geen afrondend gesprek. En ik maar denken dat ik met de liefde van mijn leven te maken had, de man met wie ik oud wilde worden en kinderen wilde krijgen. Onze gesprekken en de gebaren en zijn ogen. Hij had me echt lief. Ik heb zoveel liefde gezien en gevoeld van hem de afgelopen maanden. Ook voor mijn zoon, alles was zo oprecht. Misschien moet ik dat maar onthouden. Dat hij een man was die veel liefde te geven had, alleen niet zichzelf…

Extra tijd

28 Apr

Beslissingen moet je nooit overhaast nemen. Zeker als ze zoiets groots als een nieuw leven omvatten. Ik zeg groot, maar het kindje dat in mij groeit heeft nu de grootte van een rijstkorrel, vorige week nog een sesamzaadje, dus het gaat snel.

Wat dacht ik dan in een week te beslissen over wel of niet. Maandag erachter komen dat je zwanger bent, de wind van voren krijgen van je vriend. Dinsdag de kliniek bellen om een afspraak te maken voor een overtijdsbehandeling. Je vriend daarna nauwelijks meer spreken, laat staan zien, want die steekt zoals gewoonlijk weer eens zijn kop in het zand. En dan op zaterdag de afsrpaak moeten bevestigen…

Ik heb vanochtend gebeld om de afspraak af te zeggen. Niet omdat ik het kindje wil houden, maar gewoon omdat ik zo’n belangrijke beslissing niet overhaast en alleen maar gebaseerd op de emoties van deze week wil nemen. Even de tijd nemen om alles rustig op een rijtje te zetten en een overwogen beslissing te nemen. Eentje waar ik de rest van mijn leven mee moet doen. Daar kan ik beter maar wat langer over nadenken dan een week.

Mijn telefoontje leidt tot een enorm gevoel van opluchting. Even wat ruimte. Nu maar even genieten van de komende dagen. Dit feit laten bezinken, tot me door laten dringen. Alle argumenten waarom het wel zou mogen komen en waarom niet tegenover elkaar zetten. Zodat verstand en gevoel een gezamenlijke beslissing kunnen nemen. Hopen dat in de tussentijd vriendlief weer onder zijn steen vandaan komt… Dit is toch echt te groot om in je eentje te dragen.