Tag Archives: samen

My love

14 apr

Hij is bij me. Ik wilde perse gedag zeggen. Iets afsluiten zodat het klaar is. Hij is teruggekomen naar Amsterdam. Hij was in alle haast als een gek gevlucht, alles en iedereen achterlatend om in België te zitten, iedereen kwaad op hem, van alles en nog wat vergeten. En dus is hij er weer. Hij mag nog 45 dagen hier blijven om alles wat hij in Nederland heeft opgebouwd af te bouwen. En zoals het er nu naar uitziet blijft hij in ieder geval die dagen nog hier en gaat hij af en toe naar België. Om daar ook wat op te bouwen met werk. Voor elke klus die hij hier afrondt, wacht hem daar een nieuwe.

Er zijn hem wel wat dingen duidelijk geworden. Tijd voor een relatie heeft hij zo nauwelijks. Heen en weer reizen, alles omzetten naar België. Oude klussen afronden, nieuwe klussen starten, al je gereedschap steeds heen en weer zeulen en je kleren en de rest. De stress vreet hem op. Hij heeft ook een maagslijmvliesontsteking en waar bij mij de medicijnen werken als een tierelier heeft zijn arts hem verteld dat hij iets aan zijn stress moet doen en dan gaat het vanzelf over. Alsof die stressfactor binnen een maand over is en in de tussentijd vreet het maagzuur zich een gat door zijn maagwand en heeft hij een maagzweer. Ik geef hem voor een week medicijnen mee van mij. Lekker stel, hoor.

Er is hem nog iets heel duidelijk geworden, hij wil mij niet kwijt. ‘België is niet ver schatje. Ik ben om het weekend in Amsterdam. En jij kan bij mij komen in Luik.’ Luik. Of all Belgian places… Luik. Liège.

Wanneer hij gaat en hoe hij gaat weet hij nog niet, maar hij gaat het niet meer alleen beslissen. Hij gaat het met mij overleggen. We gaan samen kijken hoe we verder gaan. Wat vind ik daarvan? Ik sta niet echt te springen. Ik geloof dat zijn kwartje eindelijk gevallen is, maar wel rijkelijk laat. Maar is het niet beter laat dan nooit? Hij ziet mijn aarzeling en twijfel. Ik zeg hem dat ik geen woorden wil, maar daden. Ik vraag hem wat zijn intenties zijn. Is hij serieus of vind hij het fijn om totdat hij gaat nog even een vriendin te hebben waar hij af en toe helemaal tot rust kan komen. ‘Ga maar even zitten’, zegt hij. ‘Mijn intentie is met je te trouwen. Nog nooit heb ik zo’n vrouw ontmoet als jij en ik baal ervan, want het maakt me gek. Het maakt elke beslissing zo moeilijk om te nemen en geloof me, ik heb al die beslissingen dan niet met jou overlegt, maar in mijn hoofd hoor ik steeds jouw stem die jouw belangen heel goed vertegenwoordigt, het maakt elke beslissing die ik neem tien keer moeilijker omdat m’n hart opeens meestrijd in de discussie. Daar heeft het een hele tijd niet naaruit gezien.’ Trouwen… Niet nu natuurlijk, we kennen elkaar zo kort, maar zijn idee is om een relatie met elkaar op te bouwen en samen oud te worden, waar dat ook is. Met nu een onrustige periode waarin we wel veel contact hebben, maar elkaar onregelmatig zien en straks een regelmatige periode waarin we elkaar om het weekend zien. Best goed te doen.
‘Dus schatje, wat doe je?’

Hij kijkt me aan met z’n mooie ogen. Hij ziet er slecht uit. Moe en vermagerd. Hij kijkt me onzeker aan. Een traan loopt over z’n wang. Hij kijkt weg. Ik hou hem vast en hij breekt. Dit heeft hij niet verdiend toch, huilt hij. Hij is een goede man, hij werkt hard met passie en trots. Slopen zegt hij, dat kan iedereen, maar iets maken, creëren, daar heb je hersens voor nodig en als het dan lukt en je het eindresultaat ziet… Waarom moet hij weg en waarom nu? En ik? Wat ga ik doen, blijf ik bij hem? Of moet hij straks in een ander land in zijn eentje weer een nieuw leven opbouwen? Werken kan hij overal, maar hij wil geen andere liefde, hij wil hier en bij mij en het kan niet en het is niet eerlijk. Tranen met tuiten.

Ik vertel hem dat ik z’n streken zat ben, maar dat ik verder gek op hem ben. Dat ik het haat als hij me negeert, dat dat niet meer mag gebeuren, maar ik wil dolgraag met hem samenblijven. Of in ieder geval de poging wagen. We zitten samen op de bank, eindeloos in elkaar verstrengeld. We zijn samen, hebben voor elkaar gekozen, ik ga veel van België zien de komende tijd. Deze zomer gaan we samen op vakantie. We gaan een leven samen opbouwen en herinneringen maken, precies zoals ik hoopte.

Als de herhaling van Pauw en Witteman voor de derde keer voorbij komt laten we elkaar eindelijk los. Hij gaat, hij moet weer werken morgen.
Dag mooie man. Ik weet dat waar je ook gaat, je aan me denkt. Als je me dat ook nog eens zou kunnen laten merken als je niet bij me bent. Tot snel.

Blijf bij mij!

7 apr

Lieve H,

Het is zo moeilijk om mijn gevoelens te verwoorden. Om alles met je te delen en precies te vertellen wat ik voel. Soms komen dingen ook zo onverwachts, we praten steeds over de toekomst, over het samenzijn, over ons en dan komt het ineens uit de lucht vallen. Je gaat weg. Waar naartoe en wanneer weet je nog niet, maar het leven als een illegaal is niet jouw leven. Dat snap ik. Maar wij dan? Wat blijft er dan van ons? Ik wil je helemaal niet missen, ik wil je hier bij mij houden, voor nu voor straks, voor altijd. Wat kan ik eraan doen om die keuze van jou te beïnvloeden? Hoe kan ik ervoor zorgen dat je blijft?

We kennen elkaar nog maar kort, maar het voelt zo intens. Misschien is dit wel de eerste keer in mijn leven dat ik er vanaf het begin af aan zo zeker was dat het goed zat. Hebben wij een kans om hier samen een leven op te bouwen? En kunnen we daar dan niet samen over praten? Misschien ben je er volgend weekend al niet meer. Dat trek ik niet. Als je toch besloten hebt wanneer je gaat, calculeer dan maar een hele week afscheid nemen van mij in. Kom hier maar een weekje wonen om nog een keer alles te doen dat ik met je wil doen. Nog een keer samen dansen, naar de film, samen klussen, uit eten, boodschappen doen, fietsen, zwemmen, heel veel praten en lachen en gewoon jij en ik en ik met jou. Samen nog een weekendje weg? Ik wil totdat je gaat nog volop van je genieten. Volop samen zijn. Wat zal het daarna een pijn doen, maar ik wil die herinneringen met je maken. Kan je dat aan? Kan je mij en dat geluk aan? Weekendje Parijs?

Besef me nu ineens dat ik niet eens een foto van je heb. Zondag toch maar even maken.

Wat er ook gebeurt en hoe het ook zal lopen. Ik heb een hele mooie dierbare tijd met je gehad. Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat je voor mij als een illegaal door het leven moet. Dat dat altijd een verwijt zal zijn in onze ruzies, dat jij je afhankelijk van mij op zal stellen omdat ik verantwoordelijk ben voor je verblijf hier. Dat maakt alle verhoudingen zo scheef en tegelijkertijd als dat de manier is waarop je hier kan blijven… heb ik maar één vraag voor je: blijf bij mij!

Kus, M.