Tag Archives: Suriname

Had ik al verteld dat we naar Suriname gaan?

7 Jun

Tickets zijn geboekt. Mijn zoon en ik gaan zien hoe mijn broer zijn ja-woord geeft aan zijn geliefde in Paramaribo. We zijn allebei in een uitzinnig vrolijke bui en schreeuwen de hele buurt bij elkaar: we gaan naar Suriname!!! We gaan naar Suriname!
Iedereen al gebeld en geapped om te zeggen dat het eindelijk zover is, dat we geboekt hebben en dat we gaan. Echt heel blij dus.
En nu net hoor ik een heel zacht en slaperig stemmetje uit zijn slaapkamer: ‘Mama, we gaan naar Suriname, hè?’ ‘Ja schat, we gaan naar Suriname.’ Ik loop even zijn kamer binnen, maar hij slaapt gewoon, met een glimlach op zijn gezicht. Ik denk dat ik er vannacht ook zo uitzie.

Advertenties

We gaan naar Su!

6 Jun

Ik heb vierkante ogen. Alle websites die vliegtickets verkopen heb ik afgezocht. De prijsverschillen zijn best groot. We willen 5 tickets naar Suriname. 1 voor drie weken en de andere voor twee weken. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Valt natuurlijk weer midden in de Surinaamse zomervakantie. Duur, duur, duur.
Uiteindelijk een optie gevonden die 400 euro goedkoper is dan de reisadviseur ons aanbood. Dat vind ik nogal een bedrag. Misschien niet op 5 personen, maar toch, dat is gewoon de huur van ons huis!
Morgen gaat iedereen alles voor de laatste keer checken met de werkgevers en dan kunnen we ’s avonds boeken. We gaan naar Su!!!!

Jaaaaaaah, ik mag!

31 Dec

Gisteren zou ik het horen van mijn baas. Ik hoorde natuurlijk niks. Gemaild, gebeld en gesmst… en om 17.30 uur ging eindelijk mijn telefoon. Ik stond in de supermarkt. Ik mag van hem op vakantie. Op de voorwaarde dat ik geen enkel werk over te dragen heb, wat heel raar is als je 2,5 week weggaat. Alsof je werk niets voorstelt en alles planbaar is. Maar wat ik voor kan werken zal ik voorwerken en dan mag ik naar de bruiloft van m’n broertje in Suriname. Zag al wel dat de prijzen waren aangepast, moet dus snel boeken. Hun huwelijk hangt nog om een handtekening en daar wacht ik toch maar even op… De toestemming heb ik vast. Hoor je dat goede nieuws, sta je in een supermarkt. Ik heb m’n zoon een dikke knuffel gegeven en we zijn dansen en zingend over straat weer naar huis gegaan.

En dan m’n date. Het was (internet)liefde op het eerste gezicht. Of eigenlijk was het lust op het eerste gezicht, maar het mailen met hem is erg leuk. Morgen gaan we het nieuwe jaar inluiden met een kopje thee. Waar ik dan vast aan toe ben, want vanavond ga ik een nachtje doorhalen op een leuk feest. Hij weet al dat ik dan brak ben, maar er is ook nog oppas dan, vandaar.

Lekker weekendje voor de boeg. Tot volgend jaar!

Rollercoaster van emoties

29 Dec

Ik ben de afgelopen week door een rollercoaster van emoties heengegaan. Elke dag mailen en smsen met de jongen met wie ik op derde kerstdag afgesproken heb. Als ik ’s ochtends wakker wordt ligt er steeds een prachtige mail in mijn inbox. De klik is overweldigend, maar ik ben er een beetje bang voor dat de klik via de mail leuker is dan die in real life, maar dat geeft niet want we gaan Portugese wijn drinken en dansen en het wordt sowieso leuk. Als ik mijn zoon die dag naar z’n opa en oma heb gebracht, sms ik hem dat ik er klaar voor ben. Ik krijg een mail van hem terug. Of ik zijn eerdere mail niet gezien heb? Hij heeft de afgelopen dagen iemand anders ontmoet en dat klikte en daar wil hij voor gaan, de afspraak gaat niet door? Huh, ik had je gisteren nog aan de telefoon en toen hebben we een tijd en een plaats afgesproken en toen was er nog helemaal geen sprake van een ander…
Baalde er nog het meest van dat ik m’n zoon al had weggebracht, voor niks. Had blijkbaar meer zin in het daten dan in die jongen zelf, maar toch! Wat een…

En ik heb besloten om toch naar Suriname te gaan. Met m’n eindejaarsuitkering. Dan kan ik vanaf nu ongeveer niks meer kopen en/of betalen, maar dan kan ik wel bij de bruiloft van m’n broertje zijn. Dat besluit voelde als een enorme opluchting. Geld op m’n spaarrekening gezet. Nu nog vrij krijgen. Niet zo makkelijk, want een ander teamlid van mij is dan ook op vakantie. Ik hoor morgen of ik vrij krijg of niet. M’n collega’s vinden allemaal dat het moet kunnen, maar m’n baas heeft nog een appeltje met me te schillen.
Maar hoe langer we wachten met boeken, hoe voller die vliegtuigen al zitten en de goedkope tickets uitverkocht zijn. En dat is de enige klasse die ik me kan veroorloven. Ik duim me een ongeluk. Heb me al heel even in Suriname gewaand, maar vrees dat het er toch niet voor me in zit.

En nu ben ik aan het chatten met m’n volgende date. Een onwijs knappe jongen van 28. Meer zwarte boekjes materiaal waarschijnlijk. Maar soms is dat ook niet verkeerd. Zondag gaan we koffie drinken. Goed begin van het nieuwe jaar. Het jaar dat volgens mijn horoscoop voelt als thuiskomen. De komende 13 jaar (ja echt, 13) worden voorspoedige jaren. Je zal er maar aan wennen. Nu eerst maar hopen dat morgen een goede dag wordt. Ik wil naar Suriname!!!

We want her back!

30 Okt

Waarom Mauro me zo raakt.

Ze leerden elkaar kennen op een bedrijfsfeest. Hij had een vriend meegenomen en zij was meegekomen met een collega van hem. Het klikte meteen, ze gingen nog een paar keer uit, maar daten hoefde je het al niet meer te noemen. Het was dik aan!

Hij uit Almere en zij uit Vlaardingen, gedoemd te mislukken met zo’n afstand ertussen, maar deze afstand is echt peanuts vergeleken met de afstand die er nu tussen zit. Hij is mijn broer. De liefste broer die je je maar wensen kan. Kwam nooit helemaal over zijn grote liefde heen, totdat hij jaren later dit meisje tegenkwam. Eindelijk zagen we hem weer gelukkig. Met die grote brede grijns op zijn gezicht.

Dat geluk verandert na een jaar. In de zomervakantie. Ze vertelt hem het verhaal waar ze hem eerder niet mee heeft willen belasten. Ze is illegaal in Nederland. Illegaal? Hoe kan dat nou, ze is Surinaamse… Ja, maar Surinamers zijn geen Nederlanders.
Ja, maar…
Ze is opgegroeid in Suriname, waar haar moeder niet voor haar kan zorgen. Haar familie grijpt in en stuurt haar op haar 12e naar haar oma in Nederland. Als ze wil kan ze een visum krijgen voor altijd, haar moeder hoeft alleen maar haar handtekening zetten, maar dat doet ze niet. Ze is bang dat ze haar dochter dan voor altijd kwijt is. En nu ze 18 is geworden is ze illegaal in dit land. Ze moet weg. Haar familie grijpt weer in en begint procedures, tegen de moeder, tegen de staat, maar het helpt niks. Ze moet weg. De vreemdelingenpolitie is al twee keer bij haar aan de deur geweest.

Mijn broer is sprakeloos, de liefde van zijn leven. Ze zit in het laatste jaar van haar opleiding, ze is de beste van haar jaar. Ze is klassenassistent, heeft haar eigen groep. Die kinderen zijn gek op haar. Ze is een geboren lerares. Natuurlijke kalmte, streng doch rechtvaardig. Ze is leuk en lief en helemaal gek op mijn kind en hij op haar. Ze besluit niet langer in de illegaliteit te leven en terug te gaan naar Suriname. Daar het laatste jaar af te maken en dan terugkomen naar Nederland met een studentenvisum.
We zijn nu weer een jaar later. Ze heeft haar opleiding afgerond, al haar vakken gehaald op een mondeling examen na. Dat kan alleen in Nederland afgenomen worden, maar ze krijgt geen visum. Haar visum is nu al drie keer geweigerd en iedere keer om een andere reden. Dit keer omdat haar ouders toen ze 8 jaar was naar Nederland op vakantie zijn gegaan en niet op tijd terug gingen naar Suriname. Toen was ze 8, alsof zij daar wat aan kan doen. Of zij er überhaupt iets aan kan doen. Haar hele leven wordt al met haar heen en weer gesjouwd, dat het nu zo goed met haar gaat mag bijna een wonder heten. Toen ze twee jaar in Nederland woonde ging het zo slecht met oma, dat die graag naar Suriname terug wilde. Zij verhuisde naar haar tantes, weer opnieuw beginnen.

Genoeg gesold met dit meisje. Zij heeft gedaan wat u van haar gevraagd heeft. Zij heeft in Suriname met hulp van alles en iedereen die ze kende haar eigen opleiding geregeld, betaald en gehaald. Ze heeft alleen haar mondelinge examen nog nodig, waarom is dat haar niet gegund. Dit meisje spreekt de taal beter dan menig Nederlander, we kunnen haar ervaring goed gebruiken in het onderwijs, ze heeft genoeg mensen in Nederland die garant voor haar willen staan en nog mag ze niet hier naartoe komen. Wat is dat toch mensen? Dit meisje is onze eigen Mauro. En als het Mauro met al die steun en media aandacht niet lukt hier te blijven…

We hebben nu maar een advocaat in de arm genomen. Mag mijn broer de liefde van zijn leven twee weken per jaar in zijn eigen huisje hebben? Is dat nou teveel gevraagd? Dinsdag is de rechtszaak.