Tag Archives: voetbal

Ik ben er niet klaar voor

17 Jun

Wat had ik nu graag in een kroeg gestaan, me helemaal klem gezopen, me ergerend aan het Nederlands voetbal. In plaats daarvan zit ik thuis op de bank, met een oranje shirt aan dat wel. Maar bij de deur staat een grote tas klaar voor morgen, met daarin de koffie en koffiemelk voor de gasten, servetten voor de petit fourtjes en tissues voor al onze tranen. Met daarin ook de kaartjes die ik gemaakt heb in de vorm van hartjes waar mensen hun wens voor de baby in kunnen schrijven en natuurlijk de bloemen voor in het wiegje.

Morgen is de crematie van de dochter van m’n zusje en echt, hoewel alles gereed is, ik ben er niet klaar voor.

Hup Holland!

13 Jun

En dan verlaat ik het huis van m’n zus. Ik hou haar stevig vast. Voor het laatst voel ik haar dikke buik tegen mij aan. Ik wens haar veel sterkte en succes. Morgen gaat ze bevallen, bevallen van haar dode dochter. Wat een verdriet. Ik vind dat ze het goed doet. Er is al een begrafenisondernemer geweest, ze hebben al een plan gemaakt van wat ze willen en het wordt allemaal bijzonder.
Het moment dat ik mijn voet buiten de deur zet word ik overvallen door een knallende koppijn. Een pijn die ik nu nog steeds heb en voorlopig waarschijnlijk even niet meer weggaat.
Op mijn zoon heeft het allemaal een grote indruk gemaakt. Op de crèche heeft hij er niet over gesproken volgens de leidsters, in de auto houdt hij er niet over op. ‘De baby is dood hè, mam? Nu kunnen we er niet mee spelen, toch? Komt zij nog wel uit de buik? En mag ik haar dan zien?’ Veel vragen voor zo’n klein mannetje. Als we thuis zijn kruipt hij tegen me aan op de bank. Als ik een paar minuten later aan hem vraag wat we zullen gaan eten krijg ik al geen antwoord meer. Hij is in slaap gevallen.
En hij slaapt nog steeds, in zijn oranje shirtje. Ik heb hem inmiddels in zijn eigen bed gelegd. Mijn hoofdpijn is nog niet weg. Ik geloof dat ik straks de enige Nederlandse Oranjefan ben die in slaap valt tijdens de wedstrijd.

Hup, Holland, hup!

2 jaar geleden…

5 Jun

Ik was onderweg naar de apotheek met een klein jongetje van twee jaar dat onder de waterpokken zat. En met het mentholpoeder en mijn boodschappen liepen we weer terug naar huis. Maar zoonlief trok het niet meer, hij was zielig en wilde gedragen  worden. En toen was daar Cole. Hij nam mijn boodschappentas van me over zodat ik mijn zoontje beter naar huis kon dragen. De dagen daarna kwam ik Cole overal tegen. Onwijs knappe man, stoer en sterk, met een prachtige lach. En hij deed enorm zijn best voor me. We raakten steeds langer aan de praat en hij wilde met me afspreken. We spraken af tijdens de finale van de WK. Nederland- Spanje. Een man die deze finale met mij door wil brengen in plaats van met zijn vrienden… de  WK finale waar we Wereldkampioen kunnen worden, gewoon bij mij in de huiskamer in plaats van in de stad, kroeg, Museumplein of whatever. Ik geloof dat we uiteindelijk op Teletekst hebben moeten kijken wat Nederland gedaan had, we gingen zo in elkaar op. En dat was mijn eerste en nog lang niet laatste keer met Cole. En nu is hij  weer terug, vlak voor de EK. Ik herinner hem eraan en hij moet lachen. Mooie herinnering. ‘Ik verheug me nu alweer op de wedstrijden’, zegt hij. Ik geloof dat we een paar nieuwe herinneringen gaan maken.