Tag Archives: vrienden

Trots voor vandaag

15 Jul

Gisteren was echt een treurdag. Zat ik maar te huilen en te zwelgen. Vandaag zou ik met vrienden naar de Haarlemse Honkbalweek gaan, maar zij gingen niet vanwege het slechte weer. Weer een hele dag thuiszitten. Daar had ik echt geen zin in. Gisteren zouden we met z’n allen naar Artis gaan, maar dat was ook al verregend meer door mijn humeur dan door het weer, maar toch. Vandaag konden we dus niet weer een dag thuis gaan zitten sippen.

Buienradar gecheckt. Alle buien waren Haarlem voorbij en toen zijn zoonlief en ik gewoon met z’n tweeën naar de honkbalwedstrijd geweest. Nederland tegen Taiwan. We waren een half uur te laat, maar in honkbaltijd is dat nog ruim op tijd, want ze begonnen een uur later. We kregen vipplekken van twee vips die niet waren komen opdagen en zaten dus tweede rij. Precies waar de Nederlandse batters aan het wachten waren en hun swings maakten voor ze mochten slaan. Supergoede plekken dus. Het was lekker weer, de jassen gingen uit en ik ben zelfs verbrand in m’n nek.

 

We zijn met al het publiek gaan staan en hebben uit volle borst ons volkslied meegezongen. We wonnen, zongen alle liedjes mee en deden de dansjes. Ik heb me verbaasd over de vips die De Vlieger niet kenden, was de enige ongeveer in dat vak die meezong, maar toch…Niet zo heel gek, we zaten tussen allemaal spelers van andere teams. Oftewel, we hebben een topmiddag gehad en hebben daarna een goede vriend opgehaald en zijn samen wat gaan eten.

Als ik thuis kom zie ik drie gemiste oproepen van mijn bruidegom en ik doe er niks mee. Ben trots op mezelf. Voor vandaag!

Lieke is een ster

19 Jun

Als je niet beter wist, dacht je dat wij gisteren een feestje hadden. De oranje vlaggetjes wapperden nog in de straat. We hadden allemaal onze mooie kleding aan. Het huis stond vol met bloemen en op de tafel lagen allemaal lekkere gekleurde gebakjes. Alleen onze gezichten verraadden ons.

Het was een mooie, maar zware dag. Zoveel verdriet, maar er werd ook gelachen en alles zag er iedere keer zo mooi uit. Er was steeds tijd voor een knuffel, een kopje koffie, een praatje of een lach. Mooier dan dit hadden we het niet kunnen doen.

En dan sta je daar, voor die (gelukkig) kleine groep mensen. Met je speech in je hand, brok in je keel. Gewoon maar voorlezen dan. Behalve tranen kwam er dan ook die lach, gelukkig maar. Er werd best nog wel gelachen die dag.

Wat een geluk dat mijn nichtje en mijn zoon ongeveer dezelfde leeftijd hebben. Ze konden de hele dag samen spelen, elkaars hand vasthouden, samen bloemblaadjes op het wiegje leggen. Zo verliet Lieke het huis, gelegen in een wiegje bedekt door blaadjes van witte en roze hortensia’s en gedragen door haar ouders door een erehaag van familie en vrienden, zo mooi, zo indrukwekkend en zo verrot. In het wiegje waarin ook mijn zoon en haar dochter hebben gelegen ging ze naar het crematorium. Daar namen we afscheid en in het park ernaast hebben we allemaal een prachtige ballon opgelaten. Lieke hoeft zich niet te vervelen daarboven. En oude opa en de oude buurvrouw en opa Mochtar en Billy hebben ook allemaal een ballon opgevangen. ‘Welke ben ik nu vergeten?’, vraagt mijn zoon, hij heeft een lijstje met doden. ‘Whitney Houston, schatje, de zangeres.’’Oh ja, die mag er ook één.’

Super ‘fright’ night

9 Okt

Vandaag zou ik met Rick uitgaan. Onze eerste date. Daar zag hij bij nader inzien toch maar van af. Ik had al oppas geregeld. M’n zoon zou bij opa en oma gaan logeren en dat wilde hij toch wel erg graag. Ik had eigenlijk helemaal geen zin om iets anders te doen. Lekker thuis, sippen op de bank. Daar was mijn goede vriend Marcel het helemaal niet mee eens. Hij stond erop dat ik met hem mee ging naar de film. Fright night. Hilarische horrorfilm, met een hele foute Colin Farrel. Daarna stond hij erop dat we cocktails gingen drinken. Gaan toch zeker niet sippen om Rick die je niet kent, kom op.

Film was fab, cocktails waren heerlijk en Marcel bracht me met z’n paraplu weer droog naar huis. En zo werd het nog een super leuke avond. Thanks Marcel, that’s what friends are for!

Hier nog het grappige nummer aan het einde van de film. 99 problems and a bitch ain’t one. Mensen in de zaal zongen het mee 🙂

Ghost from the past

20 Sep

Abel belt. Het is 22.00 uur. ‘Heb je de maan al gezien?’ De maan? Nee, ik zat gezapig met mijn vriend op de bank tv te kijken. ‘Heb jij iets van kaasjes of zo of paté?’ ‘Ja, heb ik, wat dan?’ Hij heeft stokbrood en wijn. Het is volle maan, we wonen vlakbij een rivier, daar moet op gedronken worden toch? Door mij dan, hij is gestopt met drinken of ik ook een fles cola mee kan nemen.

M’n vriend kijkt me aan of ik gek geworden ben. ‘Wát ga je doen? Maar het is al laat, ga je nu nog weg? Maar met wie dan en waarom?’ Ik merk dat ik al zo klaar ben met deze relatie. Ik hou juist van die spontane telefoontjes, verrassingen. ‘Maak je geen zorgen’, stel ik hem gerust, ‘ik ga met Abel.’ Abel vindt hij geen probleem, die kent hij. Hij vertrouwt mij en hem dus dat is ’t niet, Maar die drang van mij om steeds de hort op te gaan benauwd hem. Hij herkent dat niet, voelt dat niet en snapt het niet. Ook hij weet dat onze relatie aan het veranderen is. De balans is verstoord en hij krijgt het niet onder controle. Het frustreert hem tot en met. Ik zie het aan hem, maar ik laat hem. Ik pak de cola uit de koelkast, neem wat chips mee en stap op de fiets. Abel woont aan een meer, waar de rivier waar ik langs woon in uitmondt. We ontmoeten elkaar halverwege, gaan op een steiger zitten en praten heel wat af. Hij is een alcoholist, dat wist iedereen, maar nu is hij gestopt met drinken. Maar 2% van de alcoholisten houdt dat vol en hij had het er erg moeilijk mee. Hij had ook nog een voorraadje drank thuis liggen, daar wil hij van af, maar op een leuke manier, niet alles wegspoelen. En dus zitten we daar aan de rivier zijn flessen wijn op te drinken. Ik dus de wijn en hij de cola. Het is een warme zomeravond. Hij trekt het niet goed. Al die mensen die hem zeiden dat hij moest stoppen met drinken, vinden hem nu een zeikerd als hij een biertje afslaat in de kroeg. Waar slaat dat nou weer op, lekkere vrienden zijn dat, is hij daarom gestopt? Kan hij net zo goed weer gaan drinken. We praten de halve nacht. ‘Wil je alsjeblieft even bij me blijven’, vraagt hij. Ik fiets met hem mee naar huis. Ik ben nog nooit bij hem thuis geweest. Wat woont hij mooi! In een (half vergane) woonboot aan een meer. Geen buren en een prachtig uitzicht. We roken waterpijp, we zingen samen, hij speelt op zijn gitaar. We zien de zon opkomen aan dat meer, hij heeft weer een nacht overleefd. ‘Thanx’, zegt hij, ‘nog een paar uurtjes slapen en dan kan ik m’n moeder bellen. Hij bedankt me voor m’n vriendschap, draagt zijn hele drankvoorraad aan me over en dan fiets ik weer naar huis. Daar wacht me vast nog een preek. Maar dat moet dan maar. Ik kruip stilletjes naast mijn vriend het bed in. Hij pakt me vast en kijkt me slaperig aan. ‘Goed dat je bent gegaan’, zegt hij. ‘Abel is zo kwetsbaar, fijn dat hij op je kan rekenen.’ Kijk, zo ken ik mijn vent weer. ‘Thanx’, zeg ik en ik kruip lekker dicht tegen hem aan. Een maand later zijn we uit elkaar.

New life

20 Jul

Een goede vriendin van me ging na haar studie met haar vriend mee naar Japan. Hij had Aziatische studies in Oxford gestudeerd en kreeg daar een goede baan. Ze heeft er jaren gewoond. Tot er kanker werd vastgesteld bij haar moeder in een vergevorderd stadium. Ze kwam terug naar Nederland en kwam te werken bij het bedrijf waar ik werkte. Hij kwam niet mee terug. Hij liet haar alleen gaan, wilde zijn leven niet voor haar omgooien. Hij hoopte dat zij daarna weer terug zou komen. Maar zij kon dat niet meer opbrengen. Het duurde nog ruim drie jaar voor haar moeder zou sterven, zij vond dat het heftigste periode uit haar leven en had dat graag met de liefde van haar leven gedeeld en zij maakte hier haar eigen carrière. Toch houden zij nog veel van elkaar en zochten zij elkaar nog regelmatig op. Zij ontmoetten elkaar in Rusland, Griekenland, Zuid-Afrika en hier in Amsterdam, maar blijven deed hij niet en zij ging niet meer met hem mee.
Vorig jaar vertelde ze hem wat ze al een tijdje op haar hart had. Haar kinderwens. Hij is meteen vertrokken en heeft het hele jaar niks meer van zich laten horen. Nu een jaar later weet zij het zeker. Ze wil kinderen, dan maar zonder man. Ze heeft het met iedereen besproken. Gewikt en gewogen en zich ingeschreven bij een spermabank.
Ik bewonder haar keuze zo. Ik vind haar zo sterk. Zij neemt haar leven in eigen hand en zij is zo’n mooie, sterke, positieve en vooral erg leuke vrouw. Ik denk dat ieder kind z’n handjes mag dicht knijpen met een moeder als zij.
De les die ik eruit leer: richt je eigen leven in! Ik heb een eigen huis, een goede baan, een prachtige zoon. En dan zat ik hier van de week te sippen om de liefde die ik mis. En dus heb ik me ingeschreven bij een datingbureau. Vond ik doodeng. Wat vertel je wel over jezelf en wat niet… En wat voor mannen vind je daar dan…
Een nieuwe fase. Ik ben benieuwd wat dit me gaat brengen.

Onverwachte liefdesverklaring?

9 Jul

Cole belt. Hij is in de buurt en wil me zien. Hij is nu in Nederland en gaat morgen weer naar Spanje. Hij heeft niet zo lang een half uurtje hooguit. Maakt mij niet uit. Ik vind het leuk om hem weer te zien.

Hij ziet er goed uit. ‘Hoe is je Spaans?’, vraag ik hem. ‘Goed’, zegt hij. Hij kijkt me raar aan. ‘Wat is er?’ En dan begint er ineens een heel serieus gesprek. Hij vraagt of ik nog kinderen wil en of ik alweer toe ben aan een vaste relatie. Whooohhh. Die zag ik niet aankomen. Serieus of niet, vraag ik hem nog. Serieus dus. Poeh…
‘Een tweede kind? Tja… Eerst maar eens een relatie met iemand hebben voor ik weer aan kinderen denk. Maar dat zou ik dan wel willen. Maar alleen maar met de man erbij dus. Ik doe het niet meer alleen.’
‘Nee?’
‘Nee! Ja, het gaat ontzettend goed met me en ik ben erg blij en gelukkig met m’n kind, maar ik ken niet veel mensen die voor hun lol een kind in hun eentje opvoeden. Als er een tweede kind komt, dan is het samen met een man.’ Zo, dat is eruit.
‘En dus niet met je ex’, vraagt hij.
Met m’n ex? Hoe komt hij daar nou weer bij. Ik schijn dus ooit gezegd te hebben dat als ik een tweede kind zou krijgen dat het wel praktisch zou zijn als die dezelfde vader had… Als we nog samen waren geweest was dat inderdaad leuk geweest, ja. Maar nu dat niet zo is…
‘Had ik dat maar eerder geweten’, zegt hij dan ineens. En ik zie tranen in zijn ogen.

Wat is dat nu zomaar ineens. Hij staat op. ‘Morgen ga ik naar Spanje, maar ik ben volgende week alweer terug. Wil je die zondag vrij houden voor me? Ik wil even heel goed met je praten.’

Poeh hee.
Is ook altijd hetzelfde: een man weet pas wat hij mist…

Komt een muisje aangelopen…

25 Jun

Ik zit in de bus terug met een big smile op m’n gezicht. Wat een superavond. De avond begon met overheerlijke biertjes ui brouwerij de Prael met vriendinnen. Twee had ik al bijna een jaar niet meer gezien, supergezellig. Daarna snel wat eten en met Marcel naar de comedynight in de sugarfactory. Werkelijk een hilarische avond. We gaan zeker nog een keer en dan blijven we daar om te dansen. Maar nu naar huis gegaan en terwijl ik nog zit na te genieten kijk ik naar de man die voor me zit in de bus. Ik zie alleen zijn achterkant. Zijn colbertje en een klein stukje overhemd dat eruit steekt. Een wit met lichtblauw geruit overhemd, z’n kraag. En dan z’n haar. Z’n  bruine springerige krullen, mooi. En daar tussenin een klein stukje nek. En ik voel de onbedwingbare behoefte om hem daar even te kietelen. Ik hou me in. We maken een bocht. Ik moet me vasthouden om niet tegen de dame naast me aan te glijden. Ik grijp naar de stang voor me en ben nu heel dichtbij zijn haar. Ik hou me in. Hoe zou hij er verder uitzien? Ik ben hem voorbij gelopen toen ik instapte, maar er staat me niets van bij. Ik kijk naar zijn weerspiegeling in het raam, maar ik kan het niet goed zien. Hij hoest even, zag ik daar nou een trouwring of niet? Ik kon het niet goed zien, want ik keek nog via het raam. Sjezus wat oppervlakkig ben ik, maar nu wil ik het toch weten. Hij hoest nog een keer. Nee, geen trouwring. Hij grijpt naast hem. Een Eastpak rugzak. Hij haalt er een flesje water uit en neemt een slok. Mooi horloge en again, sjezus, wat ben ik oppervlakkig. Ik probeer aan iets anders te denken. De bus stopt, er stappen twee mensen in. Die doen er uren over om binnen te komen. Eerst met z’n OV chipkaart, die is leeg, dan betalen, maar de buschauffeur heeft niet genoeg wisselgeld, maar de dame voorin in de bus wil wel helpen en het duurt en het duurt maar. Ik moet er bij de op een na laatste halte uit. De kans is groot dat hij er eerder uit moet, dan kan ik zijn gezicht zien. Het lijkt wel of z’n haar doffer is geworden tijdens de rit, of zijn energie eruit is. Zie je wel, ik ben dronken, die biertjes zijn naar m’n hoofd gestegen. Dan drukt de vrouw naast me op het knopje. Mijn kans! Ik sta voor haar op en doe twee passen naar voren, zodat zij er langs kan en dan zie ik hem. Mooie kop. Wel bleek en hele rode oogjes. Valt me dan pas op dat hij helemaal niet aan het hoesten was, maar aan het gapen. Nu heeft hij mij in de gaten. Hij bekijkt me door het raam. Daardoor is z’n nek iets gedraaid, er komt een muisje aangelopen zo in iemands nekje gekropen! Ik hou me in. We zijn er bijna. Nog één halte. En dan gaat zijn arm naar het knopje. Hij moet er hier uit. Bij mijn halte. We staan tegelijkertijd op, checken tegelijkertijd uit, ik zie dat hij een busabonnement heeft. Hij bekijkt me van top tot teen, we lachen naar elkaar en dan laat hij mij eerst uistappen. Ik stap de nacht in en loop het trappetje op. Hij volgt me niet. Hij moet de andere kant op en steekt de weg over. Ik kijk nog één keer om en hij kijkt naar mij. Hij zwaait heel even kort en dan slaat hij de hoek om. Poeh hee. Leuke jongen. Moet ik vaker doen, met de bus gaan!