Tag Archives: zwanger

Welkom

27 Apr

Super goed nieuws op deze dag. Het mooiste nieuws dat we deze dagen maar konden krijgen. Mijn zusje is zwanger!!!! Mijn RozeWolklieve zusje die vorig jaar haar dochtertje verloor; een paar weken voor ze was uitgerekend, hield het meisje op met ademen in haar buik. Het grootste verdriet dat onze familie heeft meegemaakt en waar we nog steeds niet bovenop zijn en misschien wel niet meer helemaal bovenop komen. En dat hoeft ook niet. Maar mijn lieve dappere zus durft het weer aan. Zich bewust van alles wat fout kan gaan heeft ze het ons toch durven vertellen. En net zo bewust als zij, zijn wij allemaal tot tranen geroerd, superblij. En nu maar duimen en bidden. Kom maar nieuwe baby, je bent zooooo welkom!

Advertenties

Hup Holland!

13 Jun

En dan verlaat ik het huis van m’n zus. Ik hou haar stevig vast. Voor het laatst voel ik haar dikke buik tegen mij aan. Ik wens haar veel sterkte en succes. Morgen gaat ze bevallen, bevallen van haar dode dochter. Wat een verdriet. Ik vind dat ze het goed doet. Er is al een begrafenisondernemer geweest, ze hebben al een plan gemaakt van wat ze willen en het wordt allemaal bijzonder.
Het moment dat ik mijn voet buiten de deur zet word ik overvallen door een knallende koppijn. Een pijn die ik nu nog steeds heb en voorlopig waarschijnlijk even niet meer weggaat.
Op mijn zoon heeft het allemaal een grote indruk gemaakt. Op de crèche heeft hij er niet over gesproken volgens de leidsters, in de auto houdt hij er niet over op. ‘De baby is dood hè, mam? Nu kunnen we er niet mee spelen, toch? Komt zij nog wel uit de buik? En mag ik haar dan zien?’ Veel vragen voor zo’n klein mannetje. Als we thuis zijn kruipt hij tegen me aan op de bank. Als ik een paar minuten later aan hem vraag wat we zullen gaan eten krijg ik al geen antwoord meer. Hij is in slaap gevallen.
En hij slaapt nog steeds, in zijn oranje shirtje. Ik heb hem inmiddels in zijn eigen bed gelegd. Mijn hoofdpijn is nog niet weg. Ik geloof dat ik straks de enige Nederlandse Oranjefan ben die in slaap valt tijdens de wedstrijd.

Hup, Holland, hup!

Timmertalent gezocht

13 Mei

De zijkant van m’n kast moet er nog ingetimmerd worden. Dat en het gevoel om elkaar in ieder geval nog een keer gezien te hebben nadat ik ‘m verteld heb dat ik zwanger was. Om het boek definitief te sluiten.
Ik denk dat hij er bang voor is, want hij belt steeds om af te spreken en iedere keer komt er dan wat tussen. Vandaag was zijn laatste kans. Hij had niks te doen vanavond. Ik zou laten weten hoe laat ik thuis was en dan zou hij langs komen. Maar toen ik om half 8 belde, zat hij nog midden in een klus. Om 22.15 uur was hij klaar en gaf hij aan dat hij nu erg moe was, tja ik ook.
En behalve moe, ben ik er ook klaar mee. Ik had mezelf beloofd dat dit de laatste keer was dat ik hem zou zien. Een raar soort behoefte van mij aan afscheid. Hij zegt dat hij morgen langs komt, ik lach hem uit. Dit was het, meer is er niet, het was nu of nooit. Ik wilde alleen maar gedag zeggen, maar dat eeuwige uitstellen… Dan maar geen gedag.

Gisteren begon het bloeden. En dat gaat gestaag door, gepaard met buikkrampen. Ik krijg vrede met mijn abortus. De natuur had andere plannen met me, blijkbaar.

Dag vader van niks.
Dag baby die niet van mij mocht zijn.
Welkom timmertalent, waarmee ik zelf dat zijpaneel in mijn kast ram!

Komt wel goed, schatje

8 Mei

Ik ben er ziek van. Moest vanochtend voor een verwijzing naar de huisarts en ik kon alleen maar huilen, wat volgens de huisarts een hele gezonde reactie is. Het betekent dat je goed hebt nagedacht en alle voors en tegens op een rijtje hebt gezet en dat welke beslissing je ook neemt, je er nooit 100% achter kan staan. Dat is jammer, maar inderdaad welk het geval. En dus geeft ze me nog een zakdoekje aan, terwijl ik snotterend mijn relaas doe.

En nu zit ik weer op kantoor. Mijn gedachten dwalen af. De hele autorit naar mijn werk heb ik huilend uitgezeten. Stiekem is er ergens nog een greintje hoop dat alles goed komt. Dat er een huwelijksaanzoek komt, dat hij bij zijn volle verstand zegt, ja ik wil dit kindje samen met jou. Terwijl ik weet dat dit niet gaat gebeuren en ik ook niet weet of ik wel ja zal zeggen bij zijn aanzoek. Maar gewoon het idee dat ik deze baby mag houden, dat ik er niet alleen voor sta. Dat er een nieuw gezinnetje zich vormt of eigenlijk alleen al dat ik deze baby mag houden.

En dat mag ik, als ik dat wil. Dat mag. Maar wil ik dat? Alleen zwanger, alleen bevallen. Drie hoog wonen en alleen de boodschappen moeten doen. Ook voor je andere kind zorgen, ook al ben je moe. Voor hem een hele spannende tijd, want hij gaat naar school. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de druk van de buitenwereld. De vragen. Wie is de vader, waar is hij nu? Het stempel… De alleenstaande moeder met twee kinderen van twee verschillende vaders… wie wil er nog met haar op date?

Poeh hee. Wat een gedachten. Terwijl de hormonen door mijn lijf gieren en schreeuwen om een gezin, mag ik morgen voor drie dagen op een cursus. Ik hoop dat ik mijn gedachten er een beetje bij kan houden. We zitten midden in een bosrijke omgeving, misschien is het wel goed voor me om er even tussenuit te zijn. Even tot mezelf te komen. Er is dan geen ontkomen en vluchten meer aan, ben dan helemaal op mezelf aangewezen. Komt wel goed!

Ik ben niet laf

5 Mei

Hij is onder zijn steen vandaan en belt me. Begon met smsen, maar daar reageerde ik niet op. Dit was de slechtste week van de slechtste maand van zijn leven. Als hij klaar is met klagen vraag ik of ik op kan hangen. Ik heb genoeg aan m’n hoofd zonder al dit gezeur. Dat mag. Heb ik dan niks te zeggen tegen hem? Tja, ik geloof dat ik alles al gezegd heb. Ik zeg hem dat ik hem erg laf vind in het weglopen en niet reageren en mij overal alleen mee te laten dealen, waar wij toch echt samen verantwoordelijk waren. En als dan het enige wat je kan doen, is klagen over hoe druk je bent geweest met je werk… nee dan heb ik niks te zeggen. Dat snapt hij wel en we hangen op. Hij vraagt of hij me nog mag bellen. ‘Voor wat dan? Om mijn stem te horen? Sodemieter op.’
Ik ben trots op mezelf. I kept my cool!

Tien minuten later belt hij me weer. Hij wil me laten weten dat hij van me houdt. Dat ik in zijn hart zit. Dat ik hem raak, dat dit hem raakt. Dat wat wij hadden echt was, ook al ben ik daar anders over gaan denken. Wat hem betreft is het echt en hij wil me niet kwijt. Wat moet hij nu doen?
Ik reageer nog steeds koel, ik ga me niet weer gek laten maken. Praat met me, zegt hij en dat doe ik. Ik vertel hem hoe ik de afgelopen weken heb ervaren. Hoe mijn lichaam is verandert, hoe de hormonen door mijn lijf gieren, hoe ik hier met een groot geheim en een groot verdriet rondloop, met welk afschuwelijk dilemma ik zit en dat zonder dat te kunnen delen met de man die mij zogenaamd ‘lief’ heeft. Hij luistert en hij luistert, ik praat en ik praat. Eigenlijk voelt dit heel fijn. Heb ik eindelijk kunnen zeggen wat ik op m’n hart had.

Hij is ongelukkig, ontzettend ongelukkig, verdrietig, depressief. Verschuilt zich voor het echte leven achter bergen met werk. Is de hele week bezig om anderen te helpen met klussen, maar komt aan niks toe voor zichzelf. Hij wil mij en het kindje houden, maar hij weet niet hoe. Waar moet hij beginnen om z’n leven te veranderen? ‘Jij hebt een baan, een huis, een auto, als jij twee weken niet werkt, omdat je ziek bent, krijg je toch betaald, ik heb niks.’
Ai, weer dat vluchtgedrag. ‘Neem je leven in eigen hand. Wil je in loondienst werken in plaats van een eigen bedrijf, regel dat dan. Wil je hier in  Nederland blijven, regel dat dan. Wil je iets veranderen, doe dat dan. Maak een begin, je bent verantwoordelijk voor je eigen leven, je kan niet altijd insja’allah zeggen als het je uitkomt, maar als er een kindje onderweg is, opeens niet.’
Hij weet het, hij snapt het. Hij vraagt of hij me nog mag bellen. ‘Voor wat dan?’ ‘Om dit allemaal even te laten bezinken en daarna nog een keer goed te praten.’ Bellen mag altijd. ‘Neem je dan wel op? Ook als je niet met me wilt praten?’
‘Ja, hoor. Dan zeg ik dat wel tegen je. Ik ben niet laf.’

No more stress

3 Mei

Besluit genomen en weg is de stress. Weg is ook de misselijkheid. Ik voel me weer prima. Dit herken ik weer van m’n vorige zwangerschap. Gelukkig maar! Dat het ook zo kan voelen. Ik moet namelijk nog twee weken.

Dag

1 Mei

Het waren allemaal praatjes. Praatjes die ik graag wilde horen, maar toch praatjes.

Hij had al die dingen helemaal niet hoeven zeggen, dan was ik er ook wel ingetuind. Maar vanaf dag één was hij steeds bloedserieus en streefde hij naar een relatie, waar ik eerst een tijdje wilde daten en dan wel verder kijken, eerst maar eens genieten en zo groeide het. En was hij mijn vriend. Een vriend die steeds wegrende voor elk probleem dat op zijn pad kwam, alles eerst alleen wilde doen, niks kon delen. Steeds meer deelde, vooral over de toekomst. Wanneer gaan we samenwonen, wanneer  mag ik bij je komen klussen in je huis, hoe doen we het met de kledingkast, hoeveel kinderen, naar welke school? Van alles, maar altijd ver weg, het werd nooit concreet. En ondertussen werkt de man en werkt hij maar, maakt hij eindeloos lange dagen. Hij houdt zich altijd aan zijn afspraken, maar spontane ontmoetingen zijn uit den boze. Volgens hem is zijn leven leeg. Elke avond gevuld met leegte. Behalve als hij hier is. Ik zag hem elke woensdagavond en in het weekend, totdat ik cursus ging volgen op woensdag. Daar kon hij niet mee omgaan. Dinsdag en donderdag voetbalt hij. Dus zagen we elkaar maandag en vrijdag. Totdat ik erachter kwam dat hij dinsdag en donderdag helemaal niet voetbalt, maar de trein pakt naar Dordrecht. Toevallig woont daar ook de eigenaresse van één van de restaurants die hij verbouwt…

Maandag vertel ik hem dat ik zwanger ben, dinsdag kom ik erachter dat hij er in ieder geval nog iemand op nahoudt, zaterdag belt hij om te zeggen dat we elkaar met Koninginnedag zien, maar wel pas ’s avonds, druk, druk, druk en sindsdien heb ik niks meer gehoord.

Lekker weer dit. Ik heb een soort van afsluiting nodig. Een kans om vragen te stellen en antwoorden te krijgen, alles even goed af te sluiten, maar het is me ook m’n eer te na om nu achter zijn kont aan te lopen. Als hij interesse heeft hoor ik het wel. En tegelijkertijd voel ik me verplicht aan het kindje in mijn buik om alles eruit te halen wat erin zit, m’n best te doen om samen met hem alles op een rijtje te zetten en de beslissing samen te nemen. Maar ja, dat verantwoordelijkheidsgevoel is bij hem ver te zoeken.

Dus bel ik niet. Hij weet voor welke keuze ik sta. Voor al dat hij weet onderga ik morgen de overtijdsbehandeling. Hij weet niet dat ik afgebeld heb. En hij laat me gewoon alles alleen doen. Dan maar geen afrondend gesprek. En ik maar denken dat ik met de liefde van mijn leven te maken had, de man met wie ik oud wilde worden en kinderen wilde krijgen. Onze gesprekken en de gebaren en zijn ogen. Hij had me echt lief. Ik heb zoveel liefde gezien en gevoeld van hem de afgelopen maanden. Ook voor mijn zoon, alles was zo oprecht. Misschien moet ik dat maar onthouden. Dat hij een man was die veel liefde te geven had, alleen niet zichzelf…