Tag Archives: zwangerschap

Herinneringen aan de Olympics

3 Aug

Vandaag is het 3 augustus. Bijna een jaar lang was deze datum DE datum die dagelijks in mijn hoofd zat. De dag waarop ik was uitgerekend. Terwijl mijn relatie na 4 maanden zwangerschap op de klippen liep, ging mijn zwangerschap van een leien dakje. Ik werkte mijn vervanger in op een terras bij mij in de buurt, dat bleek ook bij haar in de buurt te zijn en we waren er bijna dagelijks te vinden. Gemeenschappelijke factor was de foute mannen met wie we omgingen. 3 augustus naderde rap, maar de tekenen van een bevalling waren niet in zicht. Een week later zat ik weer met mijn vriendin op het terras. We begonnen ’s ochtends meestal met ergens koffie drinken, gingen dan nog even naar de markt, deden dan nog één drankje en zouden dan echt naar huis gaan om uiteindelijk te blijven eten in dat café en weer te eindigen met koffie. Maar nu taaide ik ’s middags af. Ik voelde me moe en had ook buikkramp. Ik besloot even te gaan slapen, wat te gaan eten en dan een flinke wandeling te maken. Wandelen was volgens mijn verloskundige een bevallingopwekkende bezigheid. Maar zover kwam het niet eens. Ik had mijn favoriete lamskoteletjesschotel besteld, maar werd er misselijk van. Pas toen ik met mijn zus aan de telefoon was en die buikkramp weer terugkwam besefte ik me dat het wel eens weeën konden zijn. Ik hing op, belde de verloskundige en mijn moeder. Die waren er tegen half tien en vlak na middernacht beviel ik van mijn zoon. De Olympische Spelen nu brengen me elke dag weer vier jaar terug. Zo denk ik elke dag weer even aan die week en de periode erna. De voedingen terwijl ik ondertussen naar het turnen, atletiek of zwemmen aan het kijken was. Wat een uitkomst de spelen als je zo gebonden bent aan je huis. En dat vind ik nu weer. Lekker sport kijken als de regen tegen je raam aan klettert, alle wedstrijden kunnen volgen, nu ik vakantie heb. Toch mag de zon definitief doorbreken de komende week en zeker vrijdag als we de 4e verjaardag van mijn zoon vieren!

Advertenties

Kutzooi

11 Jun

En dan gaat de telefoon. Ik ben net de douche uitgestapt, mijn haar zit nog strak gewikkeld in de handdoek op mijn hoofd.
Het is mijn moeder. Ze spreekt de woorden die ik niet wil horen. Er komen geluiden uit haar mond die mijn hersenen bereiken, maar ze weigeren het te begrijpen.
Hoe kan dat nou? Ik had haar net nog aan de telefoon?Ik voel me als door een vrachtwagen overreden, totaal uit het veld geslagen. De baby van mijn zus is dood. Over twee weken was ze uitgerekend. Haar zwangerschap was een hel, maar vergeleken met de vorige doorstond ze elke orkaan alsof het een zuchtje wind was. Zo sterk en zo’n mooie vrouw. Haar buik, zo perfect, zo mooi en dan dit. Op de verjaardag van haar andere dochter. Ze is nu in het ziekenhuis. Wat een afschuwelijk nieuws, wat een rotwereld, wat een klotezooi. Ik heb zin om iets stuk te maken en besef me dat ik dat al gedaan heb. Het grootste geluk dat een mens kan overkomen, dat met zoveel blijdschap gepaard gaat, heb ik weg laten halen. En ik besef me maar weer eens hoe oneerlijk het leven in elkaar zit.Ik praat nog even met mijn moeder, we hadden allebei hetzelfde gevoel. Bij haar eerste kindje zag ik al dat het een meisje was. Ik zag een blond meisje met krullen, brutaal lachend met ogen vol liefde. Zo vrolijk. Bij mijzelf had ik het ook al gezien. Een lief verlegen lachend jongetje met heel ondeugende ogen, maar nu zag ik niets. Mijn moeder ook niet. Ik hoopte dat het aan mij lag, maar het was er niet, het mocht niet zo zijn.
Ik zet mijn ipod op en in stilte schreeuw ik alle muziek mee, even het verdriet van me af, alsof dat helpt. Morgen aan mijn zoon uitleggen en wat heb ik het dan makkelijk. Hoe vertelt zij het aan haar dochter die vandaag net 3 jaar is geworden?
Deze twee geweldige mensen verdienen al het geluk van de wereld. Waarom gebeurt er dan dit? Waarom?

No more stress

3 Mei

Besluit genomen en weg is de stress. Weg is ook de misselijkheid. Ik voel me weer prima. Dit herken ik weer van m’n vorige zwangerschap. Gelukkig maar! Dat het ook zo kan voelen. Ik moet namelijk nog twee weken.

Extra tijd

28 Apr

Beslissingen moet je nooit overhaast nemen. Zeker als ze zoiets groots als een nieuw leven omvatten. Ik zeg groot, maar het kindje dat in mij groeit heeft nu de grootte van een rijstkorrel, vorige week nog een sesamzaadje, dus het gaat snel.

Wat dacht ik dan in een week te beslissen over wel of niet. Maandag erachter komen dat je zwanger bent, de wind van voren krijgen van je vriend. Dinsdag de kliniek bellen om een afspraak te maken voor een overtijdsbehandeling. Je vriend daarna nauwelijks meer spreken, laat staan zien, want die steekt zoals gewoonlijk weer eens zijn kop in het zand. En dan op zaterdag de afsrpaak moeten bevestigen…

Ik heb vanochtend gebeld om de afspraak af te zeggen. Niet omdat ik het kindje wil houden, maar gewoon omdat ik zo’n belangrijke beslissing niet overhaast en alleen maar gebaseerd op de emoties van deze week wil nemen. Even de tijd nemen om alles rustig op een rijtje te zetten en een overwogen beslissing te nemen. Eentje waar ik de rest van mijn leven mee moet doen. Daar kan ik beter maar wat langer over nadenken dan een week.

Mijn telefoontje leidt tot een enorm gevoel van opluchting. Even wat ruimte. Nu maar even genieten van de komende dagen. Dit feit laten bezinken, tot me door laten dringen. Alle argumenten waarom het wel zou mogen komen en waarom niet tegenover elkaar zetten. Zodat verstand en gevoel een gezamenlijke beslissing kunnen nemen. Hopen dat in de tussentijd vriendlief weer onder zijn steen vandaan komt… Dit is toch echt te groot om in je eentje te dragen.