De perfecte dag

We worden wakker en ontbijten samen. We mutsen nog een beetje door het huis en pakken ondertussen rustig onze spullen in. Dan lopen we naar de bushalte, de bus komt er meteen aan. Er staat nog tegoed op mijn chipkaart en zo rijden we in volle vaart naar het zwembad. Daar is het lekker rustig want het is een gewone doordeweekse dag!

De badmeester is een goede vriend van me, hij vindt het geen probleem om even de zwembandjes op te blazen en dan is het de hele dag dolle pret. Van de glijbaan en nog een keer, mama natspetteren en rennen en springen en duiken. Samen een patatje eten en dan gewoon weer zwemmen. Van het grote bad naar het kleine bad en weer terug. En zo vliegt de dag voorbij. Als we thuis zijn maak ik van de kliekjes een lekkere maaltijdsalade en als het eigenlijk allang al bedtijd is, gaan we samen nog even naar buiten om een ijsje te halen. Samen zitten we dan nog even op het balkon en overkijken onze buurt terwijl we het ijsje opeten. Wat een heerlijke dag.

Vandaag wordt het net zo’n mooie dag, maar dan een beetje anders. Hij is namelijk naar de crèche en ik heb de hele dag voor mezelf. Alle rotklusjes al gedaan en nu dus volop genieten!

Tags:geluk, ijs, vrij, zwembad, zwemmen

Mijn goede week!

Sportief begin van de week. Gisteren mijn eerste zumbales gevolgd. Op dvd. Beetje jammer dat de basis dvd en de twenty minutes workout miste. Kwam nu meteen bij het gevorderde programma uit. Goeie warming up, 30 minuten dansen en goeie cooldown oefeningen. Vandaag op de fiets naar m’n werk gegaan. Eén uur heen en één uur terug. Morgen weer aan de zumba. Woensdag verwen ik mezelf dan intellectueel met m’n opleiding en donderdag mag ik weer met zumba aan de slag. Donderdag en vrijdag ben ik vrij. Het belooft heerlijk weer te worden. En daar ga ik van genieten!Vandaag ben ik naar de kapper geweest. Heerlijk. Dit wordt een verwenweekje.
Benieuwd of ik morgen spierpijn heb

Tags:fietsen, geluk, genieten, kapper, sporten, vrij, zumba

Bizarre week

Met Moederdag met zusje en ons kroost naar Nijntje de musical geweest. Superlief en schattig.

De jongen die ik heel erg leuk vond, maar ik was al aan het daten met een ander en hij wilde wel onhold belt me om te vragen hoe het ervoor staat en we gaan we binnenkort op date.

Mijn moeder ging met me mee naar de abortuskliniek. Wat een bijzonder aparte ervaring en wat een lieve mensen werken daar! Het is natuurlijk vreselijk, maar zij doen er alles aan om je een goed gevoel te geven.

Een hele dag op een boekenmarkt in Vaassen gestaan met mijn vader. Goed weer en redelijk verkocht. Was stuk daarna, maar het is altijd zo leuk om te doen.

Serieus ten huwelijk gevraagd, inclusief adoptie van mijn zoon.

Eén maand eerder en ik had ja gezegd, maar nu het huwelijksaanzoek afgewezen. Wel m’n kast gemaakt.

De jongen die ik vorige week in het hotel ontmoette en waarmee ik de cursus had en waarvan ik dacht dat hij me wel leuk vond, liet er geen gras over groeien en mailde me deze week. We hebben wat heen en weer gemaild. Hij wil wel wat communicatietips van mij inruil voor poolles. Sounds like a date.

De onholdjongen en ik proberen een datum te prikken, maar het lukt niet, meestal omdat hij zo’n drukke agenda heeft. En terwijl ik aan het klinieken en boekenmarkten ben vraagt hij of het desnoods diezelfde avond nog kan… Hij kan er niet tegen dat het weer twee weken opgeschoven moet. Ik kan niet, maar beschouw het maar als een goed teken.

Krijg kaartjes voor Dolf Jansen, Roué Verveer en Esperanza Spalding in m’n schoot geworpen en terwijl ik zit te bedenken waar ik de oppas vandaan haal, belt m’n broertje me om te vragen wanneer zijn neefje eindelijk weer eens komt logeren.

En nu een rustig weekend om even bij te komen en op te laden. Ik heb besloten dat ik me volgende week trakteer op de kapper en op een vrije dag. Ik heb het verdiend!

Tags:just me, life

DE handeling

Gedaan. Klaar. Ik was heel kalm en rustig. Het verdriet had ik al gehad. Het dilemma al eindeloos over nagedacht. De keuze was hoe moeilijk ook genomen en vandaag hoefde alleen de handeling nog. De abortus.
Ik kreeg eerst een intakegesprek, daarna een echo en daarna werd de ingreep uitgevoerd. Gepiept in een mum van tijd.
Alleen die verdoving. Zowel in de plaatselijke als in het roesje zitten stoffen die verwant zijn aan pinda’s en daar ben ik allergisch voor. Er moest dus een alternatief komen. Ik kreeg via een infuus een morfineachtig opium toegediend. Daar werd je erg high van, maar je was er wel de hele behandeling bij. In de uitslaapkamer hoorde ik alle gesprekken, maar mijn lichaam voelde zwaar.
En nu zit ik nog half verdoofd op de bank. Vooralsnog geen pijn en heftige bloedingen. Gelukkig maar. Nu event wat spulletjes inpakken en m’n zoon ophalen van de crèche, dan rijd m’n moeder ons naar hun huis. Kan ik daar even bijslapen en verzorgd worden.
Stap 1 van het zware proces achter de rug!

Tags:abortus, allergie, verdoving

Niet te filmen, zo duur

De realiteit van de economische crisis is nog niet overal doorgedrongen. Waar ik er begin dit jaar netto 150 euro per maand op achteruit ging alleen nog maar vanwege de kinderopvang, denken ze bij het Hilton Hotel Soestduinen nog dat er geen einde aan onze portemonnees komt. En dus vragen zij € 8,50 voor een portie bitterballen, 8 euro voor een blikje bier uit de minibar en een uurtje wifi? 9 euro. Ik schrok me rot. Ik zag niemand er gebruik van maken. De bar zat vol, maar er ging geen bitterbal over de toonbank. We hadden allemaal laptops en smartphones mee, maar voor deze prijs ging er niemand online. En de borg van 50 euro die onze groep per kamer moest betalen voor de spullen uit de minibar werd weer keurig terugbetaald na drie dagen. Wij hadden een groepsarrangement waar van alles en nog wat in zat, maar wat hadden ze nog aan ons kunnen verdienen als die prijzen normaal waren geweest. We hadden het als groep erg gezellig met elkaar en daar hadden we best op willen eten, drinken, feesten, maar dit ging ons echt te ver. Tegen onze principes in. En dus namen we niks en schrijven we een brief naar de directie en twitteren en facebooken we ons suf tegen deze maffe prijzen.

Lief Hilton hotel, we zitten met heel Nederland in een economische crisis en hebben niet zoveel geld meer te besteden. Uw prijzen zijn niet meer van deze tijd. En los van die economische crisis ben ik niet gewend te betalen voor wifi. Dat is een service. Een service die u zich ongetwijfeld kunt veroorloven. Het zou wat goodwill kweken bij ons armlastige klanten. Ik neem toch aan dat Paris onze bitterballen niet nodig om haar boodschappen van te kunnen doen…
Dus hierbij een oproep: Hilton, pas uw prijzen aan!

Tags:bitterballen, duur, economische crisis, Hilton, oproep, service, wifi

Timmertalent gezocht

De zijkant van m’n kast moet er nog ingetimmerd worden. Dat en het gevoel om elkaar in ieder geval nog een keer gezien te hebben nadat ik ‘m verteld heb dat ik zwanger was. Om het boek definitief te sluiten.
Ik denk dat hij er bang voor is, want hij belt steeds om af te spreken en iedere keer komt er dan wat tussen. Vandaag was zijn laatste kans. Hij had niks te doen vanavond. Ik zou laten weten hoe laat ik thuis was en dan zou hij langs komen. Maar toen ik om half 8 belde, zat hij nog midden in een klus. Om 22.15 uur was hij klaar en gaf hij aan dat hij nu erg moe was, tja ik ook.
En behalve moe, ben ik er ook klaar mee. Ik had mezelf beloofd dat dit de laatste keer was dat ik hem zou zien. Een raar soort behoefte van mij aan afscheid. Hij zegt dat hij morgen langs komt, ik lach hem uit. Dit was het, meer is er niet, het was nu of nooit. Ik wilde alleen maar gedag zeggen, maar dat eeuwige uitstellen… Dan maar geen gedag.

Gisteren begon het bloeden. En dat gaat gestaag door, gepaard met buikkrampen. Ik krijg vrede met mijn abortus. De natuur had andere plannen met me, blijkbaar.

Dag vader van niks.
Dag baby die niet van mij mocht zijn.
Welkom timmertalent, waarmee ik zelf dat zijpaneel in mijn kast ram!

Tags:abortus, kast, lafaard, Mannen, relatie, timmeren, zwanger

Komt wel goed, schatje

Ik ben er ziek van. Moest vanochtend voor een verwijzing naar de huisarts en ik kon alleen maar huilen, wat volgens de huisarts een hele gezonde reactie is. Het betekent dat je goed hebt nagedacht en alle voors en tegens op een rijtje hebt gezet en dat welke beslissing je ook neemt, je er nooit 100% achter kan staan. Dat is jammer, maar inderdaad welk het geval. En dus geeft ze me nog een zakdoekje aan, terwijl ik snotterend mijn relaas doe.

En nu zit ik weer op kantoor. Mijn gedachten dwalen af. De hele autorit naar mijn werk heb ik huilend uitgezeten. Stiekem is er ergens nog een greintje hoop dat alles goed komt. Dat er een huwelijksaanzoek komt, dat hij bij zijn volle verstand zegt, ja ik wil dit kindje samen met jou. Terwijl ik weet dat dit niet gaat gebeuren en ik ook niet weet of ik wel ja zal zeggen bij zijn aanzoek. Maar gewoon het idee dat ik deze baby mag houden, dat ik er niet alleen voor sta. Dat er een nieuw gezinnetje zich vormt of eigenlijk alleen al dat ik deze baby mag houden.

En dat mag ik, als ik dat wil. Dat mag. Maar wil ik dat? Alleen zwanger, alleen bevallen. Drie hoog wonen en alleen de boodschappen moeten doen. Ook voor je andere kind zorgen, ook al ben je moe. Voor hem een hele spannende tijd, want hij gaat naar school. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de druk van de buitenwereld. De vragen. Wie is de vader, waar is hij nu? Het stempel… De alleenstaande moeder met twee kinderen van twee verschillende vaders… wie wil er nog met haar op date?

Poeh hee. Wat een gedachten. Terwijl de hormonen door mijn lijf gieren en schreeuwen om een gezin, mag ik morgen voor drie dagen op een cursus. Ik hoop dat ik mijn gedachten er een beetje bij kan houden. We zitten midden in een bosrijke omgeving, misschien is het wel goed voor me om er even tussenuit te zijn. Even tot mezelf te komen. Er is dan geen ontkomen en vluchten meer aan, ben dan helemaal op mezelf aangewezen. Komt wel goed!

Tags:cursus, geluk, hoop, liefde, twijfel, verdriet, zwanger